Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΕΙ

Το μετεκλογικό σκηνικό δείχνει πως ο ραγιαδισμός του ελληνικού πολιτικού προσωπικού παραμένει ένα εσωτερικό συστατικό του. Πάντα όταν βρίσκεται στα δύσκολα,  θυμάται τις μεγάλες δυνάμεις για να κρατήσει την επικυριαρχία του πάνω στις λαϊκές μάζες που αρνούνται να κυβερνηθούν όπως τα πριν.

Το 1945-49 αυτό το ρόλο τον ανέλαβαν η ΗΠΑ-που όπως λέει και ο Τ. Ντεπ δεν είναι χώρα είναι μπίζνα- με αποτέλεσμα την στρατιωτική, μα όχι πολιτική,  ήττα του λαϊκού κινήματος. Αποδεικνύοντας την μακροχρόνια  αδυναμία των ντόπιων ελίτ να επιβάλουν την ηγεμονία και την κυριαρχία επί των λαϊκών μαζών.   Χρειάστηκε να έρθει ο Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ  και η μεταπολίτευση για να ενσωματωθούν- μερικά τουλάχιστον- οι λαϊκές μάζες και τα συμφέροντα τους

Σήμερα τον ρόλο του προστάτη ανέλαβε το Ράιχ της Γερμανικής ΕΕ, των οικονομικών δολοφόνων του ΔΝΤ και  των ευρωκρατών καταστροφέων της χώρας. Που εκβιάζουν ανοικτά και απροκάλυπτα  τον Ελληνικό λαό να μην ψηφίσει όπως στις 6 ΜΑΗ, κάτι που θα σήμανε την αρχή  του τέλους της ευρωκρατούσας χούντας.

Όχι δεν πιστεύω πως ο φίλτατος Τσίπρας και το χαοτικό και πολύμορφο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ΚΑΣΤΡΟ και ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ της Μεσογείου, όπως πάνω, κάτω τον παρουσιάζουν οι ευρωχουνταίοι και οι ντόπιοι νενέκοι τους.

Αποτελεί, εκφράζει, μια νέα συνθήκη, μια νέα κατάσταση που δεν την είδαμε ακόμη στην ολότητα της και που σαφώς θα έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από την μπερδεμένη ευρωκρατούσα- σοσιαλδημοκρατική σχεδόν- ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και αυτό που δεν φάνηκε ακόμη στην ολότητα του τρομάζει τις ευρωπαϊκές και εθνικές ελίτ που κέρδιζαν τον αγλέορα  ως τα τώρα και αδυνατούν να ελέγξουν, να ξεπεράσουν  την βαθιά συστημική τους κρίση που συσχετίζεται με την αποτυχία της ανάσχεσης της πτώσης του  ποσοστού κέρδους.

Η πίεση του διευθυντηρίου των Βρυξελλών και των αθλίων ρεμαλιών του ΔΝΤ δείχνει να έχει κάποιο αποτέλεσμα σε αυτό το 40% του ελληνικού λαού που έχει κάτι ακόμη να χάσει, και ταυτόχρονα να πιέζει το πολυμορφικό ΣΥΡΙΖΑ και αυτός να κάνει όλο και διαρκώς πίσω σε σχέση με τον αντιμνημονιακό  λόγο που είχε μέχρι τις  6 ΜΑΗ.

Με αποτέλεσμα να ενισχύεται ο ευρωραγιάδικος πόλος με την ηγεμονία να την  έχουν οι πλέον  συντηρητικές γραμμές της   ΝΔ-Ντόρας…

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σοσιαλδημοκράτες σύμμαχοι του δεν δείχνουν να μπορούν να απαντήσουν αποτελεσματικά στην πίεση που δέχονται. Ο ευρωκρατισμός τους οδηγεί σε μια γραμμή σχεδόν σοσιαλδημοκρατικού ρεαλισμού, με τις πιο ριζοσπαστικές φωνές να απομονώνονται. Όπως φάνηκε και από τον λόγο του Γιάννη Μηλιού στην εκπομπή του Σ. Θεοδωράκη. Διώχνοντας μακριά τα αριστερά οραματικά χαρακτηριστικά.

Όπως και στις 6 ΜΑΗ έτσι και τώρα είναι στο χέρι του συνειδητοποιημένου ελληνικού λαού να πει όχι στο ραγιαδισμό, την υποτέλεια και την υποταγή.  Βαθαίνοντας το ρήγμα που άνοιξαν οι εκλογές.

Στηρίζοντας και ψηφίζοντας τις πλέον ανυπότακτες, επαναστατικές φωνές. Τις φωνές που δεν βλέπουν το μέλλον των ελλήνων αλλά και των ευρωπαίων εργαζόμενων  στα στενά όρια της Ευρώπης των πολυεθνικών, των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, στα στενά όρια της ΕΕ.

Κτίζοντας μια άλλη Ευρώπη, την Ευρώπη των εργαζόμενων, την Ευρώπη των ενωμένων σοσιαλιστικών αντικαπιταλιστικών δημοκρατιών.

Μόνο που για να φτιάξουμε μια Ευρώπη στα μέτρα μας, πρέπει να πάρουμε την χώρα μας από τα  χέρια των ντόπιων και ξένων αφεντικών. Αυτό σημάνει πως  οδηγούμαστε σε μια στάση- διαγραφή του χρέους.  Πετάμε τους ευρωχουνταίους έξω και επανακαταλαμβάνουμε την παραγωγική βάση και την βάζουμε να δουλέψει για το δημόσιο συμφέρον.

Κρατικοποιούμε το τραπεζικό σύστημα και ελέγχουμε αυστηρά την διακίνηση και την εξαγωγή εμπορευμάτων και κεφαλαίων. Τέλος για να υπάρξει μια πιο δίκαιη ανακατανομή του πλούτου εθνικοποιούμε τους στρατηγικούς τομείς της παραγωγής.

Όχι δεν κτίζουμε ένα νέο σοβιετικό σύστημα, ούτε πιστεύουμε στο «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα».  Τα παραπάνω  είναι τα αναγκαία μέτρα για να ξαναλειτουργήσει η χώρα με όρους που θα κερδίζουν οι πολλοί και όχι οι ελίτ που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό.

Ναι αυτό  μπορεί να το πράξει μια πραγματική αριστερή κυβέρνηση που θα στηρίζετε σε μια δυνατή αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά. Για αυτό το λόγο είναι αναγκαία η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, είναι αναγκαία η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αφήστε μια απάντηση