ΑΛΤΑΙ Ή ΑΛΛΙΩΣ TIKKOYN OLAM*

«ο Ιησούς λέει ότι δεν πρέπει να βάζεις το καινούργιο κρασί σε παλαιό ασκί, γιατί το καινούργιο κρασί σκίζει το παλαιό ασκί κι έτσι χάνεις και το κρασί και το ασκί» Αλτάι σελ:350   

Στην ζωή μας παίρνουμε αποφάσεις, όχι όμως όπως εμείς θέλουμε, αλλά όπως οι δικές μας επιθυμίες εφάπτονται με την ιστορική συγκύρια, την τύχη και τον «καιρό».   Κατά συνέπεια η ελεύθερη βούληση δίχως να παίρνει υπόψη της τα όρια που βάζουν οι αντικειμενικές- όπως λέγονται- συνθήκες δεν υπάρχει.

Φυσικά πάντα υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές,  σίγουρα  σε ένα παράλληλο σύμπαν, αν αυτό υπάρχει και μπορούμε να έρθουμε σε επαφή, πιο δύσκολα στην  πραγματικότητα που ζούμε. Όπως λόγου χάρη μπορεί να συνέβη με την  Ουλρίκε μετά τον θάνατο της Μάινχοφ  στο τρίτομο  βιβλίο του Δημήτρη Μπελαντή από τις εκδόσεις «βιβλιοπέλαγος» . Δίχως όμως και αυτή η πορεία του παράλληλου σύμπαντος να αλλάξει ριζικά το αντικειμενικό ιστορικό γίγνεσθαι. Αν αυτό συνέβαινε τότε δεν θα είχαμε κανενός είδους ιστορική εξέλιξη.

Το γεγονός πως υπάρχουν τα ιστορικά, βιολογικά, πολιτικά και κοινωνικά όρια αυτό από μόνο του δεν συνιστά άρνηση της ελευθερίας, μα σε κάποιες στιγμές αποτελεί και την βάση της θέσμισης της, όπως αυτή ορίζεται μέσα από την αντιφατική πορεία του ιστορικού γίγνεσθαι. Μια πορεία που δεν έχει αρχή και αλίμονο αν υπάρξει ένα τέλος…, το όποιο τέλος….

Μια πορεία προς την ελευθέρια της αυτογνωσίας, μια πορεία προς την ελευθέρια της αυτοσυνειδησίας, μια πορεία στο χρόνο, τον τόπο, στις διαφορετικές ταυτότητες, σε διαφορετικά γεωγραφικά και ιστορικά μήκη και πλάτη.

Όπως  ήταν η πορεία ενός διωκόμενου εβραίου σεφαραδίτη, που έγινε χριστιανός,  για να οικοδομήσει στην συνέχεια την ταυτότητα μιας μαχόμενης Εβραϊκότητας, πεθαίνοντας ηρωικά για αυτήν, στο βιβλίο της κολεκτίβας Wu Ming με τίτλο  «Αλτάι» από τις εκδόσεις «Εξάρχεια».

Το «Αλτάι» ξεκινά κατά μια έννοια από κει που σταμάτησε το προηγούμενο βιβλίο της κολεκτίβας Luther Blisset με τον τίτλο «Εκκλησιαστής». Πρόκειται δε  για την ίδια κολεκτίβα που άλλαξε όνομα: Εκεί λοιπόν που σταματά ο «Εκκλησιαστής» με την απόδραση στην ανατολή των επαναστατών συνωμοτών της κομμούνας του Μύνστερ στο πόλεμο των χωρικών, αρχίζει η δράση του εβραίου σεφαραδίτη εμπόρου και οραματιστή Γιόζεφ Νάζι, του μεταμορφωμένου εβραίου Μανουέλ  και του αιρετικού, πρώην αναβαπτιστή, Ισμαήλ

Ας σημειωθεί δε  πως ο Γιόζεφ Νάζι είναι πραγματικό ιστορικό  πρόσωπο. Ήταν ο δούκας της Νάξου και μεγάλος προστάτης του διωκομένου εβραϊκού λαού. Ναι εκείνη την εποχή οι εβραίοι ήταν οι διωκόμενοι και όχι οι διώκτες, υπερασπίζοντας ένα έθνος-κράτος, χωροφύλακα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και όχι  του μεσσιανισμού μιας δίκαιης πολιτείας. Συνεχίζοντας να βάζουν το καινούργιο κρασί σε παλαιό ασκί με αποτέλεσμα το καινούργιο κρασί να σκίζει το παλαιό ασκί και χύνεται… Ή για να το πούμε ακόμη καλύτερα για να χυθεί  οριστικά  το κρασί του εβραϊκού μεσσιανισμού που για αιώνες πότιζε τις κληματαριές των επαναστατικών ρευμάτων.

Και όλα αυτά σε μια ιστορική στιγμή που κορυφώνονταν η σύγκρουση της  «πολιτισμένης» χριστιανικής δύσης που είχε διώξει με όλα τα μέσα του εβραίους και εκκαθαρίσει τους αιρετικούς με την  βάρβαρη πολυπολιτισμική Οθωμανική ανατολή, με τους εβραίους και τους αιρετικούς να βρίσκουν εκεί μια φιλόξενη γωνιά να κρυφτούν.

Ή  να συνωμοτήσουν με στόχο να βγουν αυτοί νικητές, εκμεταλλευόμενοι την τιτάνια σύγκρουση της καθολικής χριστιανοσύνης- με τους μεταρρυθμιστές να περιμένουν στην γωνία- και της υβριδικής(σουνίτικης/ μπεκτασίδικης/εβραϊκής/ ορθόδοξης) οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μια υβριδικότητα που υπήρξε και η πραγματική δύναμη της για πολλούς αιώνες. Δύναμη που άρχισε να μειώνεται όταν  η πολυπολιτισμική υβριδικότητα μετατράπηκε σε μια σχετική ομοιογένεια με την απόλυτη  κυριαρχία του συνιτισμού.

Η βιβλίο «Αλτάι» εν τέλει  ασχολείται με την «μεταμόρφωση» ενός «λαγωνικού» που δούλευε για την δημοκρατία της γαληνότατης,  σε «γεράκι» Αλτάι στα χέρια του συνωμότη και εμπόρου Γ. Νάζι.  Που επιχειρεί να δημιουργήσει μια δίκαιη Σιών(μια πατρίδα για κάθε κατατρεγμένο στην Κύπρο, ιδιαίτερα δε για τους εβραίους),  χρησιμοποιώντας(;;;) την επεκτατική πολιτική της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Μεγαλεπήβολο  σχέδιο που συντρίφτηκε στην ναυμαχία της Ναυπάκτου με την νίκη των χριστιανικών δυνάμεων και της τεχνολογικής τους υπεροχής,  απέναντι στο ιερό πάθος των μουσουλμάνων. Σταματώντας τα σχέδια των τελευταίων για κατάληψη της Ευρώπης… Μια ιστορική στιγμή που σήμανε  και την αρχή της κατάκτησης του κόσμου από την δύση, καθολική και προτεσταντική. Και την οικοδόμηση των όρων που θα μας οδηγήσουν στην αποικιοκρατία και στον καπιταλισμό.

Σχέδιο άτοπο και θνησιγενές:  Εξάλλου πως θα μπορούσε η λευτεριά των αδικημένων και των κατατρεγμένων να στεριωθεί πάνω στα αλλότρια συμφέροντα κάποιων καταπιεστών;;;  Ενώ όπως έχει δείξει και η ιστορία είναι λεπτή η γραμμή ανάμεσα στην  εκμετάλλευση των αντιθέσεων των καταπιεστών και στην υποταγή των δυνάμεων των  εκμεταλλευόμενων σε αυτούς…. Κατά συνέπεια ο εχθρός του εχθρού μου φίλος ελάχιστες φορές λειτούργησε δημιουργικά για μακρόν….

Το «Αλτάι» είναι ένα εξαιρετικό και πολυεπίπεδο προλεταριακό μυθιστόρημα με ιδιαίτερη πλοκή,  ανατροπές, και πολύμορφους υπαρξιακούς προβληματισμούς.  Ένας μυθιστορηματικός προβληματισμός πάνω στο ζήτημα της πολλαπλότητας των υποκειμένων, των ταυτοτήτων, της Εβραϊκότητας και της Ευρωπαϊκότητας, πάνω στο ζήτημα της βίας, της εξουσίας και της αντιεξουσίας.

Ένα μυθιστόρημα για αυτούς που είναι ή νιώθουν ταξιδευτές του κόσμου. Ένα μυθιστόρημα επανερμηνείας των ιστορικών αφηγήσεων, τόσο των κυρίαρχων, όσο και των εναλλακτικών…

Με αυτό τον τρόπο η ριζοσπαστική κολεκτίβα  Wu Ming(http://www.wumingfoundation.com/index.htm )πολεμάει τις αφηγήσεις της εξουσίας σε όλες τις μορφές της και της εκδοχές της. Ενώ όσοι δεν έχουν διαβάσει τον  “εκκλησιαστή” το καλύτερο είναι να το διαβάσουν μαζί με το “Αλτάι”.

*η διόρθωση του κόσμου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Αφήστε μια απάντηση