Κάποια πρώτα συμπεράσματα από την μάχη της ΔΩΔΩΝΗΣ

Οι δυσμενείς εξελίξεις για την ΔΩΔΩΝΗ επαληθεύουν ένα παλαιότερο κείμενο που δημοσίευσα στο http://argiros.net/?p=3294. Η ΔΩΔΩΝΗ όπως την ξέραμε τελείωσε και είναι η ώρα να κάνουμε ένα πρώτο απολογισμό.

Καταρχήν το βασικότερο και το καθοριστικότερο: Η ΔΩΔΩΝΗ έπεσε θύμα της βαθύτατης οικονομικής κρίσης και της κεφαλαιοκρατικής απάντησης σε αυτή. Μια κεφαλαιοκρατική απάντηση που ξεπουλά κάθε δημόσιο αγαθό, κάθε κοινό αγαθό. Έπεσε θύμα της μνημονιακής τρικομματικής σαπίλας της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, με την ΔΗΜΑΡ- την δημοκρατική αριστερά κατά τα αλλά- να γίνεται το νερό που ξεπλένει τις αμαρτίες της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ναι επιτέλους ο πάλαι  ποτέ αντιμνημονιακός και τώρα ούλτρα μνημονιακός Σαμαράς μπορεί να δηλώσει στα αφεντικά του:  Μετά την ΑΤΕ, πούλησα και την ΔΩΔΩΝΗ..,  ναι κάνω καλά την δουλειά μου, κρατήστε με!!!!

Η ΔΩΔΩΝΗ υπήρξε μια πρώτης τάξεως φιλέτο που από την δεκαετία του 90 είχε μπει στο στόχαστρο των κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων. Με τις συστημικές αστικές δυνάμεις να ερίζουν το τι μορφή ιδιωτικοποίησης θα γίνει. Η κάθε δύναμη εκπροσωπώντας διαφορετικά αστικά και μικροαστικά συμφέροντα έβλεπε με διαφορετικό τρόπο την ιδιωτικοποίηση της.

Όπως  λόγου χάρη οι  Ενώσεις με το 30% του μετοχικού κεφαλαίου που θα την έκαναν «δώρο» σε ντόπιο επιχειρηματία, αλλά τους άδειασε η τρικομματική σαπίλα. Παλαιοτέρα επιχείρησαν να την κάνουν «δώρο» στο «συνεταιρισμό»  ΠΙΝΔΟ που έχει απλήρωτους τους εργαζόμενους για πάνω από 5 μήνες.  Έτσι η αγωνιστική πρεμούρα του τελευταίου μήνα δεν μπορούσε και δεν έπεισε κανένα, ούτε καν  ολόκληρο το τμήμα του τοπικού ΠΑΣΟΚ που τους στήριζε

Οι κτηνοτρόφοι και οι εργαζόμενοι

Την ίδια στιγμή οι κτηνοτροφικοί σύλλογοι- οι μόνοι που έβαλαν πλάτες, ίδρωσαν, αγωνιστήκαν και αγωνίζονται για να μην ιδιωτικοποιηθεί η εταιρία-  δεν ανάπτυξαν την αναγκαία δυναμική για να αποτρέψουν την ιδιωτικοποίηση. Οι 50 έως 100 αγωνιζόμενοι κτηνοτρόφοι σε σύνολο 4000 κτηνοτρόφων δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να σταθούν εμπόδιο σε καμιά ιδιωτικοποίηση.

Οι λόγοι ποικίλοι, αντικειμενικοί και υποκειμενικοί, που έχουν να κάνουν τόσο με την συγκυρία, με την σύνθεση του κτηνοτροφικού κόσμου, όσο και με τις επιλογές, την στάση και τις αδυναμίες της ηγεσίας τους. Άλλοι ονειρεύονταν να πάρουν αυτοί την ΔΩΔΩΝΗ, άλλοι είχαν και έχουν ανοικτούς δίαυλους με τις ενώσεις ή άλλους παράγοντες και οικονομικές δυνάμεις και άλλοι δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν την δυναμική που χρειάζονταν.

Ένας από τους πλέον βασικούς και καθοριστικούς λόγους είναι η αδυναμία τους να οικοδομήσουν ένα μαζικό και δυναμικό πρωτοβάθμιο παραγωγικό συνεταιρισμό με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίας και συμμετοχή που θα έπαιζε βασικό ρόλο στην ΔΩΔΩΝΗ.  Τα παραπάνω σε καμιά περίπτωση  δεν ακυρώνουν  την αγωνιστική διάθεση αυτών των  50 με 100 κτηνοτρόφων που κράτησαν και κρατούν  την αγωνιστική φλόγα αναμμένη και άρα είναι άδικο να τους βάλουμε στο ίδιο σακί με τις ενώσεις, όπως πράττει πάνω, κάτω το ΚΚΕ.

Σε κάθε περίπτωση όμως αλίμονο αν περιμένουμε να βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι κτηνοτρόφοι και οι αγρότες, ένα διαταξικό στρώμα μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας που κατά αυτό τον τρόπο συνδέεται απόλυτα με τον καθοριστικό νόμο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που δεν είναι άλλος από την ιδιοκτησία.

Οι εργαζόμενοι- αυτοί που έπρεπε να ήταν η πρωτοπορία του αγώνα- ήταν ο πλέον αδύνατος κρίκος του και οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι. Και δεν αναφέρομαι στους αντικειμενικούς λόγους του επιπέδου της ταξικής συνείδησης, μα στους λόγους που αυτοί αλληλοδιαπλέκονται με τις συνθήκες εντός του εργοστασίου.

Οι εργαζόμενοι στην ΔΩΔΩΝΗ, κατά βάση οι μόνιμοι, αλλά σε ένα πολύ λιγότερο βαθμό και οι εποχιακοί, ήταν και παραμένουν σε μεγάλο βαθμό τμήμα αυτού που ονομάζεται εργατική αριστοκρατία. Μια εργατική αριστοκρατία που  εξελίχθηκε ως τέτοια,  όχι χάρη στους συνδικαλιστικούς και συντεχνιακούς αγώνες τους, όπως έγινε πάνω κάτω σε κάποιες  ΔΕΚΟ, αλλά στις προσωπικές διαδρομές στα διάφορα πολιτικά και μη  γραφεία. Κερδίζοντας  από συνολικότερο κλίμα της εποχής των «θρεμμένων αγελάδων». Όπως λέει και μια παροιμία μαζί  με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα.

Αυτό διαμόρφωσε μια εκφυλισμένη ταξική αντίληψη που μπροστά της η συνδικαλιστική, συντεχνιακή συνείδηση κάποιων  ΔΕΚΟ φαντάζει επαναστατική.  Οι εργαζόμενοι στην ΔΩΔΩΝΗ ουδέποτε έκαναν αγώνα, ουδέποτε μπήκαν μπροστά σε κάποιο αγώνα. Στην καλύτερη περίπτωση ακολουθούσαν τους κτηνοτρόφους ή τα τελευταία χρόνια αυτή την δράκα των αγωνιζόμενων κτηνοτρόφων.  Φυσικά ουδέποτε μέχρι τα τώρα έχασαν και κάτι, ιδιαίτερα οι μόνιμοι. Ακόμη και μέσα σε αυτό το χαμό που οι εργοδότες κάνουν «στάση πληρωμών» στους εργαζόμενους, οι εργαζόμενοι στην ΔΩΔΩΝΗ πληρώνονται κανονικά.

Έτσι μια εργατική συλλογικότητα που έχει την παραπάνω συνείδηση και στάση, απέναντι στην καταστροφή που πλησίαζε, λειτούργησε με τον τρόπο που είχε μάθει ως τα τώρα. Μόνο που σε αυτή την φάση της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης οι προσωπικές επιλογές και διαδρομές καίγονται πρώτες και αυτό θα το ζήσουν πολύ σύντομα οι εργαζόμενοι της ΔΩΔΩΝΗΣ.

Όχι   δεν φταίει μόνο- η έτσι κι αλλιώς ανίκανη για αγώνες- ηγεσία του σωματείου, αλλά και η βάση του σωματείου και δη οι μόνιμοι. Άλλωστε αυτή την ηγεσία κάποιος την έβγάλε, δεν βγήκε πραξικοπηματικά.  Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που πρέπει να λέγεται  και όχι να κρύβεται για μόνο έτσι μπορεί κάποια στιγμή  να αλλάξει. Εάν -λέω εάν, γιατί αυτό δεν συνέβη- οι εργαζόμενοι είχαν την αναγκαία αυτή ταξική συνείδηση να πράξουν τα δέοντα, δηλαδή να υπερασπιστούν το πλούτο- σε όλες του τις μορφές-  τότε ίσως ο αγώνας είχε άλλη εξέλιξη. Τότε ίσως οι υποψήφιοι αγοραστές να φοβόντουσαν να έρθουν κατά δω αν ήξεραν πως είχαν να κάνουν με ένα άγριο μαχητικό προλεταριάτο.

Η ηττοπαθής και συμβιβασμένη στάση του προλεταριάτου στην ΔΩΔΩΝΗ επαναφέρει το ερώτημα αν η εργατική τάξη μπορεί να απελευθερωθεί μονάχη της. Αν και πως μπορεί να αποκτήσει την ταξική αυτοσυνειδησία της. Και αν δεν μπορεί και χρειάζεται πάντα το πολιτικό υποκείμενο, τότε ποιος και πως θα σωθούμε από το πολιτικό υποκείμενο που θα μπαστακωθεί στην εξουσία; Μεγάλη κουβέντα βέβαια, μα καθοριστική για την εξέλιξη των πραγμάτων. Ας δούμε τώρα όμως   πια ήταν η στάση των αριστερών δυνάμεων στην ΔΩΔΩΝΗ.

Η αριστερά

Ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε στο πλευρό των αγωνιζόμενων κτηνοτρόφων και εργαζόμενων. Με ένα τρόπο όμως περισσότερο φιλολογικό και θεσμικό παρά κινηματικό. Το κόμμα του 27% δείχνει ανίκανο  ή δεν επιθυμεί να κινητοποιήσει  κόσμο που θα ήταν στο πλευρό των αγωνιζόμενων κτηνοτρόφων.

Θαρρώ πως πίσω από αυτή του την στάση κρύβεται η λογική του «ώριμου φρούτου», μόνο που το τελευταίο μπορεί να σαπίσει και να μας πνίξει όλους στην σαπίλα. Επίσης θέμα υπάρχει και με την πρόταση του για την ΔΩΔΩΝΗ. Την πρόταση για την αυτοδιαχείριση της ΔΩΔΩΝΗΣ από τους παραγωγούς δίχως κρατική στήριξη.  Πρόκειται για μια διαχειριστική πρόταση εντός του πλαισίου των νόμων της αγοράς που γρήγορα θα οδηγούσε σε νέα προβλήματα την ΔΩΔΩΝΗ. Μια θέση που η επίσκεψη του Τσίπρα στην ΔΩΔΩΝΗ πήγε κάπως να την βελτιώσει με την προσθήκη της δημόσιας- κρατικής στήριξης. Τέλος το πιο σημαντικό: Ενώ σωστά  καταγγέλλει το ξεπούλημα της εταιρίας, δεν μιλάει ή δεν το έχω ακούσει να το λέει πως όταν γίνει κυβέρνηση θα επανακρατικοποιήσει την ΔΩΔΩΝΗ. Ο ίδιος ο Τσίπρας στην επίσκεψη του στην ΔΩΔΩΝΗ, λίγες μέρες πριν την «πτώση» της, μίλησε για έλεγχο των  αδιαφανών διαδικασιών πώλησης της.

Το ΚΚΕ με την σειρά του δεν μπήκε ποτέ ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά στο αγώνα για την σωτηρία της ΔΩΔΩΝΗΣ. Ακολουθώντας μια στενόμυαλη, σεχταριστική γραμμή ακολούθησε ένα δικό του μοναχικό  αγωνιστικό δρόμο που ουδέποτε μαζικοποιήθηκε. Η σωστή πολλές φορές κριτική που ασκούσε σε πρόσωπα και καταστάσεις, χάνονταν με την ισοπέδωση και το μηδενισμό όσων μπλέκονταν στο κίνημα που όλα αυτά τα χρόνια είχαν εμποδίσει την ιδιωτικοποίηση.

Η γενικά σωστή θέση του: να γίνει η ΔΩΔΩΝΗ λαϊκή περιουσία χάνονταν,  γιατί δεν έβρισκε φόρμουλες να εκφραστεί στο σήμερα, στις σημερινές συνθήκες της ταξικής πάλης  και όχι στις συνθήκες μιας μυθικής λαϊκής εξουσίας. Έλειπε και λείπει το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα που θα συνδέει το μάξιμουμ με το μίνιμουμ πρόγραμμα. Το ΚΚΕ περνούσε από το μίνιμουμ στο μάξιμουμ, δίχως να συνδυάζει το σήμερα με το αύριο.   Έτσι ο μηδενιστικός σεχταρισμός του έφτασε στο σημείο λίγα 24ωρα μετά την πτώση της ΔΩΔΩΝΗΣ να καταγγείλει για εργοδοτισμό αγωνιστές συνδικαλιστές του σωματείου μετάλλου. Ο λόγος προφανής: Οι εν λόγω συνδικαλιστές ήταν μέλη του ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ που όπως θα δούμε παρακάτω βρέθηκαν  και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης της ΔΩΔΩΝΗΣ

Τέλος η  ΑΝΤΑΡΣΥΑ  που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει , με όλες της τις δυνάμεις , δυναμικό, κινηματικό και αγωνιστικό ρόλο, στηρίζοντας με όλες της τις δυνάμεις,  τον αγώνα των αγωνιζόμενων κτηνοτρόφων. Το έχουν πει πολλοί, φωναχτά και μη: Δίχως τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ο αγώνας των κτηνοτρόφων θα είχε τελειώσει προ πολλού.

Η ανιδιοτέλεια των αγωνιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν τέτοια,  που πολλές φορές  στο όνομα των αγωνιστικών τους καθηκόντων,  ανέχονταν δυνάμεις, ανθρώπους και λογικές που δεν έχουν καμιά σχέση με την αντικαπιταλιστική πάλη.

Η πλέον σημαντική συνεισφορά της είχε να κάνει με την πρόταση της να παραμείνει η εταιρία κρατικοσυνεταιριστική που εξειδίκευε στο σήμερα, στα πλαίσια του μεταβατικού προγράμματος, την πρόταση να είναι η ΔΩΔΩΝΗ λαϊκή- εργατική περιουσία. Μια πρόταση που στάθηκε απέναντι σε κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης και για αυτό κέρδισε την υποστήριξη δυνάμεων πέρα από αυτήν. Δίχως να είναι αυτές οι δυνάμεις αντικαπιταλιστικές ή αριστερές.  Από την άλλη δέχτηκε την κριτική ή την πολεμική άλλων αριστερών δυνάμεων που  θεωρούσαν την πρόταση ρεφορμιστική ή διαχειριστική, μένοντας οι τελευταίες σε μια θέση άρνησης και όχι κατάφασης.  Επίσης η στήριξη που έδωσε στους μικρομεσαίους κτηνοτρόφους προκάλεσε την κριτική και την πολιτική δυνάμεων που πιστεύουν την αυτονομία του ταξικού. Λες και η επανάσταση είναι η καθαρή σύγκρουση του κεφαλαίου και της εργασίας.

Δυο μόνο κριτικές για την στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 1) Η πρόταση να μείνει η ΔΩΔΩΝΗ κρατικοσυνεταιριστική επιχείρηση δεν εξειδικεύτηκε όσο θα έπρεπε.  Επιχειρήθηκε να γίνει με την πρόταση για πρωτοβάθμιο παραγωγικό συνεταιρισμό με κρατική στήριξη, δεν είχε την εμβάθυνση που έπρεπε να έχει, είτε από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είτε από τους κτηνοτρόφους.  Έτσι όταν πουλήθηκε η ΑΤΕ,  που μέχρι πριν λίγους μήνες εξασφάλιζε το κρατικό τμήμα της επιχείρησης, το σύνθημα να παραμείνει κρατικοσυνεταιριστική η εταιρία έμεινε στο αέρα, στο βαθμό που έχεις ένα κράτος και μια κυβέρνηση που επιχειρεί να πουλήσει τα πάντα. 2) Το σημαντικότερο όμως είναι η αδυναμία και η  αποτυχία- τελικά-  των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να οικοδομήσουν ταξικούς και πολιτικούς δεσμούς με τους εργαζόμενους της ΔΩΔΩΝΗΣ, έτσι ώστε να επιδράσουν στην ισχυροποίηση της   ταξικής συνείδησης των εργαζομένων της. Για να βγουν μπροστάρηδες στο αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.  Και σε αυτό το σημείο  είναι και οι δικές μου ευθύνες ως εργαζόμενος στην εταιρία και ως μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τελικά ο ηρωικός αγώνας των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έφτασε να αποτρέψει την δυσμενή εξέλιξη της ιδιωτικοποίησης της ΔΩΔΩΝΗΣ. Η πολιτική της μοναξιά δεν μπορούσε να αλλάξει την ροή των πραγμάτων που είχαν βάλει την ΔΩΔΩΝΗ στο κέντρο του κυκλώνα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Μια πολιτική μοναξιά που δεν ήταν επιλογή της το εναντίον θα έλεγα. Μόνο που όπως στο έρωτα, έτσι και στην συγκρότηση του αγωνιστικού μετώπου χρειάζονται τουλάχιστον 2.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και κανένας δεν μπορεί να  κάνει πως δεν την βλέπει, γιατί διαφορετικά στρουθοκαμηλίζει. Η ΔΩΔΩΝΗ πέρασε στα χέρια ιδιωτών και αυτό σημαίνει πως μια καθοριστική μάχη χάθηκε. Δεν χάθηκε όμως ο πόλεμος, η ΔΩΔΩΝΗ μπορεί να ξαναγίνει κοινωνική ή κρατική ιδιοκτησία μόνο με μια πολιτική ή κοινωνική αλλαγή.  Πράγμα δύσκολο μα όχι ακατόρθωτο, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, με μια κυβέρνηση που στηρίζεται σε πήλινα πόδια.

Αρκεί βέβαια να υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις που να αγωνίζονται για αυτή την συνολική πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βγάζοντας τα αναγκαία συμπεράσματα από αυτή την ηρωική μάχη, με όπλο και οδηγό το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό  πρόγραμμα πρέπει να επιχειρήσει να δυναμώσει την αντικαπιταλιστική πρόταση εξουσίας.

Καθώς το βάθεμα της συστημικής κρίσης ανοίγει 3 διεξόδους: 1) Το κεφάλαιο με το κράτος και τις πολιτικές του δυνάμεις οδηγήσουν την εργατική τάξη σε μια στρατηγική ήττα που θα αλλάξει το ρου της ιστορίας, προσφέροντας χρόνια ζωή στο γερασμένο καπιταλισμό. 2)Μια ρεφορμιστική με τις δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς να επιχειρεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο σε δυσμενή συσχετισμό δύναμης με την εργατική τάξη και το λαό στην γωνία να δέχεται  συνεχή επίθεση. 3) μια αντικαπιταλιστική επαναστατική λύση με την αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά   στην εξουσία να δυναμώνει την τάση της ανατροπής, να οικοδομεί μια εργατική- λαϊκή αντιεξουσία/ ηγεμονία, ανοίγοντας το δρόμο για την ανατροπή του καπιταλισμού. Την κατεύθυνση των αντικαπιταλιστικών / κομμουνιστικών   πολιτειών της Ευρώπης και του κόσμου.

Τα συμπεράσματα της μάχης της ΔΩΔΩΝΗΣ ας γίνουν εφαλτήριο για την οικοδόμηση και την ισχυροποίηση αυτής της αναγκαίας αντικαπιταλιστικής- επαναστατικής- κομμουνιστικής Αριστεράς. Αυτού του αναγκαίου εργατικού-επαναστατικού- κομμουνιστικού κινήματος. Με μια εργατική τάξη, ένα προλεταριάτο που θα ηγεμονεύεται απο την  τάση της χειραφέτησης  και όχι από την τάση της χειραγώγησης και της υποταγής.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση