ο Μαρξ, θεωρητικός του αναρχισμού;;;

Αντί λοιπόν να isoαρω λίγο πριν το σημείο μηδέν,  «χακιμπεβω» , θέλοντας να  αποδείξω πως ο δρόμος της taz,  της paz μπορούν να γίνουν για λίγο, προσωρινά, όπως λέει και ο σούφι οντολογικός αναρχικός hakim bey, ένας δρόμος απελευθέρωσης.  Και μάλιστα ένας ρεαλιστικός δρόμος σε συνθήκες αντεπανάστασης, όπου το εργατικό και επαναστατικό κίνημα  δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την γενικευμένη επίθεση της άρχουσας τάξης. Με στόχο να κρατήσουμε έστω και για λίγο, τις αυτόνομες ζώνες της μαχόμενης αξιοπρέπειας…. Ηττοπαθές λέτε ή θα πουν κάποιοι, μια καλή άμυνα- λίγο κατενάτσιο θα έλεγα εγώ, λίγο προτού δούμε το πάτο και αρχίζει η άνοδος. Που θα σημάνει και το εναρκτήριο λάκτισμα της αντεπίθεσης….

Ενώ ας σημειωθεί πως οι υλικές εκφράσεις αυτού που ο hakim bey ονομάζει taz ή paz είναι οι πρώτες που μπήκαν στο στόχαστρο της “χουντικής” κυβέρνησης της τρόικας, δηλαδή η κυβέρνηση της τρικομματικής σαπίλας, που ο πολιτικός λόγος ηγεμονεύεται από το βαθύ κράτος του Δένδια, φαήλου και Χ.Α. Αναφέρομαι στις καταλήψεις στέγης, στα αυτοδιαχειριζόμενα  κοινωνικά στέκια και στα μαχόμενα εργατικά συνδικάτα. Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε την καταστολή της αμεσοδημοκρατίας  των “πλατειών” από την προηγούμενη δημοκρατικότερη κυβέρνηση. Γεγονότα που αποδεικνύουν την επικινδυνότητα που προκαλεί το σπάσιμο της κανονικότητας δια της οικοδόμησης μιας αμεσοδημοκρατικής αντι”εξουσίας”

Ο πιο παραπάνω συλλογισμός μου γεννήθηκε διαβάζοντας ένα μικρό βιβλίο- δοκίμιο του Maxilien Rubel από τις  ανατρεπτικές εκδόσεις  «ασύμμετρη απειλή» με τον προκλητικό τίτλο: «  Ο Μαρξ θεωρητικός του αναρχισμού». Τίτλος προκλητικότατος, που προβοκάρει τις δογματικές εκφράσεις τόσο  του μαρξισμού/κομμουνισμού, όσο και του αναρχισμού.  

Πρόκειται  ουσιαστικά για τρία κείμενα που αλληλοσυμπληρώνονται δίχως να ταυτίζονται.  Το πρώτο κειμενάκι είναι η εισαγωγή των εκδόσεων με τίτλο: «Ο Μαρξ πέραν του Μαρξισμού Για μια αντιεξουσιαστική χρήση της μαρξικής σκέψης». Υπονοώντας την σκέψη που ξεκινά από τα γραπτά του ίδιου του Μαρξ και όχι των επιγόνων του μαρξιστών. Επισημαίνοντας- σωστά νομίζω- πως είναι αδιανόητο να χρεώνουμε τον σταλινισμό στο μαρξικό έργο, όπως άλλωστε είναι αδιανόητο να ρίχνουμε τα εγκλήματα της ιερής  εξέτασης στο ευαγγελικό και βιβλικό λόγο.

Προτείνοντας μια εκ νέου ελευθεριακή ανάγνωση του μαρξικού έργου που θα βλέπει «τον μαρξικό κομμουνισμό ως ένα στάδιο της κομουνιστικής εξέλιξης, ως ένα κομμάτι του παζλ της ολότητας της κοινωνικής   τάσης του κομμουνισμού», θεωρώντας  λίγο, πολύ πως «το δίπολο μαρξισμού/ αναρχισμού ξεπερνιέται….». Για την κείμενο των εκδόσεων ο μαρξικός κομμουνισμός «δεν είναι σκοπός καθ΄ εαυτός, είναι μονάχα το υπέδαφος στο οποίο αναπτύσσεται η ανθρώπινη ελευθερία και πραγματώνεται ανεμπόδιστα η προσωπικότητα του ατόμου…».

Δηλαδή δεν ταυτίζει  τον κομμουνισμό και ελευθερία,  αλλά ο πρώτος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ελεύθερη καθολική ατομικότητα.  Καθώς από μόνος του ο  κομμουνισμός μπορεί να αποκτήσει και αυταρχικές μορφές. Σε αυτό το σημείο οι συντάκτες του κειμένου νομίζω πως κάνουν λάθος να ταυτίζουν την μεταβατική κοινωνία ή  την ανώριμη φάση του κομμουνισμού με τον ολοκληρωμένο κομμουνισμό που είναι η κοινότητα των ελεύθερων καθολικών ατομικοτήτων.

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι το κείμενο του του Maxilien Rubel σε εισαγωγή στην πρώτη έκδοση του μπάρμπα Ανέστη Γαλανόπουλου.  Τόσο η εισαγωγή του μπάρμπα Ανέστη όσο και ο συγγραφέας αντιτίθενται στο δογματισμό του μαρξιστικού και του αναρχικού χώρου απέναντι στο έργο του Μαρξ.

Για τον συγγραφέα ο Μαρξ είναι ένας θεωρητικός του αναρχισμού που ήθελε να   ξεμπερδέψει με την καταπίεση του κράτους και του χρήματος.  Ένας θεωρητικός και επαναστάτης που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την θεωρία της ρήξης του με το κράτος, όπως το έκανε με το χρήμα. Που μίλησε στο όνομα της πανανθρώπινης κοινωνικής  απελευθέρωσης και όχι  μόνο στο όνομα της πολιτικής απελευθέρωσης.

Ο Μαρξ “κάτω από την λέξη  κομμουνισμός ….ανάπτυσσε μια θεωρία της  αναρχίας, καλύτερα υπήρξε, στην πραγματικότητα, ο πρώτος που έριξε  ορθολογιστικές βάσεις της αναρχικής ουτοπίας  και που προσδιόρισε ένα σχέδιο πραγμάτωσης” . Όπως πάνω, κάτω εκφράζεται από το κείμενο της κριτικής του προγράμματος της Γκότα, όπου εκεί γίνεται η διαλεκτική διάκριση ανάμεσα στην μεταβατική κοινωνία και στο κομμουνισμό, με πρότυπο αναρχικής -κομμουνιστικής οργάνωσης της κοινωνίας την κομμούνα.

Σε αντίθεση και αντιπαράθεση με το «σοσιαλιστικό μύθο»  που ξεκίνησε από το θετικισμό του Ένγκελς και τον σοσιαλισμό της Β΄ και Γ’ διεθνούς. Άλλα και σε αντίθεση με τον Προυντόν που δεν συγκρούονταν με τις αστικές οικονομικές αντιλήψεις και τον συνωμοτικό αναρχισμό του Μπακούνιν που δεν εμπιστεύονταν την δυνατότητα της προλεταριακής αυτοχειραφέτησης, ανοίγοντας τον δρόμο στην λενινιστική αντίληψη του κόμματος πρωτοπορία.

Το τρίτο  και τελευταίο μέρος του βιβλίου είναι  ένα κείμενο που είχε κυκλοφορήσει στο περιοδικό «Ευτοπία»(τεύχος 20, Οκτώβρη 2011) από τους Φ. Κατέβα και Θ. Μπέλτσιο, με τίτλο: 1844: Μεταξύ Μαρξ και Προυντόν. Για τους συγγραφείς του κειμένου  «..ο μαρξισμός – λενινισμός όσο και ο  αναρχισμός φαντάζουν σήμερα σε αρκετούς σαν δυο επαναστατικά κοινωνικά  κινήματα που ταιριάζουν περισσότερο στο παρελθόν παρά στο μέλλον».  Θέτοντας το ζήτημα της χρησιμότητας των επαναστατικών μας παραδόσεων στην εποχή μας.

Και αφού ξεκινάνε τον αναστοχασμό τους από τον Μπούκτσιν και την μπροσούρα του «κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός», μια πολεμική στο μεταμοντέρνο οντολογικό αναρχισμό του hakim bey,  απαντάνε στο  Μπούκτσιν με ένα βιβλίο του Γουίλσον  που δεν είναι άλλος απ΄ τον hakim bey.     Στο βιβλίο του Γουίλσον(hakim bey) με τίτλο: «Ο Μαρξ και ο Προυντόν δραπετεύουν από τον 19ο αιώνα» ο συγγραφέας αναστοχάζεται πάνω στην ύπαρξη ενός  επαναστατικού υβριδίου που θα βασίζεται στην ελευθεριακή παράδοσης σκέψης σε σχέση με τα ζητήματα οργάνωσης και την μαρξική παράδοση της κριτικής της πολιτικής οικονομίας.

Υβριδοποίηση που οι συγγραφείς την βλέπουν στις υπαρκτές ανατρεπτικές κοινότητες των Ζαπατίστας που λειτουργούν με βάση την κοινότητα και την κομμουνιστικοποίηση. Αντιμετωπίζοντας με αυτόν τον τρόπο τις «νέες περιφράξεις» που κτίζει ο καπιταλισμός. Κατά αυτόν τον τρόπο οι συγγραφείς πιστεύουν πως ο Προυντόν , ο Μαρξ  και ο Νίτσε είναι πλέον σύγχρονοι και χρήσιμοι φιλόσοφοι  στα αντικαπιταλιστικά ρεύματα της εποχής μας. Μια υβριδοποίηση- όχι αναγκαστικά η συγκεκριμένη των συγγραφέων  με βρίσκει σύμφωνο, δίχως να θεωρώ πως πρέπει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας της συνολικής βιοπολιτικής εξουσίας και όχι απλώς της πολιτικής εξουσίας.

Ο σούφι  Γουίλσον(hakim bey) έγραψε και ένα άλλο βιβλίο που μεταφράστηκε στα ελληνικά με τίτλο: «πειρατικές ουτοπίες» Να τι έγραφα παρουσιάζοντας το βιβλίο: Για τον ανορθόλογο μετακαταστασιακό σούφι hakim bey, οι πειρατικές πολιτείες/ ουτοπίες δεν είναι παρά μια μορφή taz. Δηλαδή προσωρινές αυτόνομες περιοχές, μια προσωρινή απελευθερωμένη περιοχή. Μια απελευθερωμένη ζώνη που θα χαθεί σύντομα, για να εμφανιστεί κάπου αλλού, με άλλο τρόπο και μανδύα.

Ο hakim bey δίνει μεγάλη έμφαση στην προσωρινότητα, κάθε τι μόνιμο δομεί εξουσίες που πνίγουν την αίσθηση της ελευθερίας. Μια μετακαταστασιακή στάση που υμνεί την περιπλάνηση σε πραγματικούς, εικονικούς και φανταστικούς τόπους. Όπως οι πειρατές που έκτιζαν αυτόνομες πολιτείες στα απάνεμα λιμάνια, φτύνοντας την εξουσία των βασιλιάδων. Όπως οι αιρετικοί όλων των θρησκειών που συνάντησαν άμεσα το θείο, δίχως την εξουσία των ιερέων . Όπως οι εξεγερμένοι εργάτες που κατανόησαν πως μπορεί να ζήσουν και δίχως αφεντικά, εξάλλου αυτοί παράγουν. Όπως οι «πειρατές» του ίντερνετ που παράγουν προϊόντα της νέας τεχνολογίας και τα διακινούν δωρεάν ως «κοινός πλούτος»..( http://argiros.net/?p=1133).

Ο δρόμος της οικοδόμησης taz, paz, αυτόνομων απελευθερωμένων ζωνών που  ανά εποχή και συγκυρία αποκτάν και άλλο χαρακτήρα,  ποιότητα και βάθος είναι ο αναγκαίος ρεαλιστικός δρόμος για να συναντηθούμε και να δυναμώσουμε τον κομμουνισμό ως τάση και στη συνέχεια ως κίνηση, κίνημα, προοπτική και νέα κοινωνία.  (http://argiros.net/?p=3882)

 

Ο Μαρξ Θεωρητικός του Αναρχισμού by gpolitis


 

Murray Bookchin-Κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός-Ένα αγεφύρωτο χάσμα by Anarchist Raiden

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/01/24/%CF%87%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%BC-%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CF%8C/

http://www.axortagos.gr/diastaseis-xakim-mpei-enas-sigxronos-profitis.html

Αφήστε μια απάντηση