της εξέγερσης…..

Παρά την δυσμενή κατάσταση που οδηγεί το λαό να σκύψει κι άλλο το κεφάλι και την αριστερά σε θέσεις ρεαλιστικής προσαρμογής νομίζω ή θέλω να πιστεύω πως είμαστε εντός του μέλλοντος μας. Που δεν είναι άλλο από το μέλλον των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων.   

Όπως γράφει και ο Παναγιώτης Σωτήρης  «η εποχή των εξεγέρσεων είναι εδώ»( http://www.aristerovima.gr/blog.php?id=4296) και δεν πρόκειται εύκολα να ξεπεραστεί. Μένει μόνο αν καταφέρουν οι αντικαπιταλιστικές ανατρεπτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε νέα εποχή επαναστάσεων και μάλιστα νικηφόρων επαναστάσεων.

Γιατί όπως και να το  κάνεις οι εξεγέρσεις δεν οδηγούν πάντα σε θετικά αποτελέσματα ή σε αποτελέσματα. Μόνο που η εποχή των επαναστάσεων θα ανοίξει μόνο μέσα από ένα διαλεκτικό άλμα από την εποχή των εξεγέρσεων και όχι από την «ησυχία του νεκροταφείου» της καταναλωτικής σαγήνης ή από μια κοινωνία ραγιάδων.

Για αυτό το λόγο κάθε εξέγερση είναι δίκαιη γιατί βγάζει το πλήθος στο δρόμο σε μια διαδικασία συλλογικής σύγκρουσης με την εξουσία, την κάθε εξουσία και σε αυτό πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και καθαροί.

Είτε πρόκειται για την αστικοδημοκρατική κυβέρνηση Καραμανλή του 2008, είτε για τις πελατειακές «δημοκρατίες» της Τυνήσιας – Αιγύπτου, είτε για τα εκφυλισμένα «αντιιμπεριαλιστικά» καθεστώτα Λιβύης- Συρίας, είτε για τις συντηρητικές αυταρχικές σουνιτικές μοναρχίες του κόλπου, είτε για την εκσυγχρονιστική εκδοχή του σουνίτικου ολοκληρωτισμού της οικονομίας αγοράς της Τουρκίας.

Φυσικά σε εξέγερση και κάθε εξέγερση έχει πολύμορφα χαρακτηριστικά  θα «παίξουν» πολλές δυνάμεις- πολιτικές, κοινωνικές- καθώς και δυνάμεις άλλων χωρών. Το να λες όχι σε μια εξέγερση γιατί η cia λόγου χάρη θα στηρίξει μερίδα των εξεγερμένων   ή πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να επωφεληθούν είναι σαν να λες πως τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει και πως πάντα η διαλεκτική της εξουσίας πάντα θα νικά.

Απεναντίας η αριστερά και οι ανατρεπτικές επαναστατικές δυνάμεις  θα πρέπει να πάνε πέρα από την διαλεκτική της εξουσίας στην διαλεκτική της επαναστατικής αρνητικότητας.  Αυτή που θέλει να υποδομήσει ή να καταστρέψει κάθε μορφή εξουσιαστικής θετικής ρύθμισης των εξεγερσιακών διαδικασιών που δεν φτάνει στα άκρα, στα όρια των συνεπειών.

Το να θες να εγκλωβίσεις μια  εξεγερσιακή και πιο πολύ μια επαναστατική διαδικασία στα όρια μιας λαϊκής- αριστερής ή εργατικής κυβέρνησης είναι αισχρός ρεφορμισμός, μια ηττοπαθής στάση που δεν εμπιστεύεται τη καταστρεπτική και ταυτόχρονα δημιουργική δύναμη και ευφυΐα   του εξεγερμένου- επαναστατημένου πλήθους.

Και σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω δυο επισημάνσεις: 1) υπάρχει μια διαλεκτική μεταξύ  των πλέον συνειδητών επαναστατικών δυνάμεων και του εξεγερμένου πλήθους. Η συγκεκριμένη διαλεκτική είτε ανασυνθέτει δημιουργικά το αυθόρμητο σε συνειδητό με αποτέλεσμα να οδηγεί τα γεγονότα όσο μακριά μπορούν να πάμε σε συσχέτιση και με τις αντικειμενικές συνθήκες, είτε διαχωρίζονται νωρίς όποτε το κενό το καλύπτουν άλλες δυνάμεις, συχνά αντεπαναστατικές.

2) η κανονικότητα κάποια στιγμή επιστρέφει και η σιωπηλή πλειοψηφία μιλάει. Συνήθως μιλάει με την φωνή ενός κομφορμιστή που διαμαρτύρεται γιατί του χάλασαν τον ύπνο του δικαίου. Τότε θα φανεί πόσο βαθιά έχει μιλήσει η διαλεκτική της επαναστατικής αρνητικότητας και πόσο η εξεγερμένη ευφυΐα έχει παράξει   εργαλεία που θα βοηθήσουν την επαναστατική διαδικασία. Άλλοτε αυτά τα εργαλεία, αυτή η διαδικασία είναι δυνατόν να αλλάξει   την πραγματικότητα, έστω και μέσα από ενσωμάτωση αυτών των εργαλείων στο κυρίαρχο συστημικό  παράδειγμα, όπως ο Μάης του 68.

Άλλοτε «εξαφανίζεται» και σαν το τυφλοπόντικα περιμένει την επόμενη έξοδο, αφήνοντας πίσω του θεσμούς και θεσμίσεις που επηρεάζουν σε ένα βαθμό την διαδικασία. Τέλος άλλοτε η κομφορμιστική κανονικότητα και στο επίπεδο της εξουσίας υποκύπτει στην επαναστατική ευφυΐα και μια κυβερνητική απάντηση γεννιέται..με ανοικτό το στοίχημα.  Σε κάθε περίπτωση όμως ο συνειδητός επαναστατικός πόλος θα πρέπει να είναι εξωτερικός κάθε κυβερνητικής   απάντηση και λύσης….././

 

 

Αφήστε μια απάντηση