ένα πρώτο σχόλιο για το πόλεμο που έρχεται…

Αφού ο ρόλος του Μόρσι στην Αίγυπτο  τους τελείωσε με το πραξικόπημα του Αιγυπτιακού στρατού που είχε μεγάλη λαϊκή νομιμοποίηση. Αιγυπτιακός στρατός που έδρασε ως εγγυητής των συνολικών συμφερόντων της αιγυπτιακής αστικής τάξης και κάτω από αυτή την οπτική παίζει το ρόλο του Βοναπάρτη. Αφού οι μισθοφόροι της  σουνίτικης τζιχάντ και οι δυνάμεις των αντικαθεστωτικών  Συριακών ανταρτών δεν κατάφεραν να νικήσουν το μέτωπο των δυνάμεων που στηρίζουν το Συριακό μπααθικό καθεστώς. Ε καιρός ήταν για μια χημική προβοκάτσια για να δοθεί το οκ για μια στρατιωτικού τύπου  επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με ηγέτιδα  δύναμη τις ΗΠΑ με τρεις στόχους: 1) τον έλεγχο της περιοχής μετά την αραβική άνοιξη που από την μια απελευθέρωσε δυνάμεις και δυναμικές, αλλά απέτυχε να δομήσει ένα επαναστατικό αντικαπιταλιστικό- αντιιμπεριαλιστικό κίνημα- μέτωπο. 2) Να στριμώξει αντίπαλες ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις, όπως την Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν που έχουν το κακό ελάττωμα να λειτουργούν ανεξάρτητα και ανταγωνιστικά με τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. 3) Σπέρνοντας την διχόνοια και την διάσπαση μεταξύ των Αράβων, τριχοτομώντας την Συρία, ενισχύουν την δύναμη του φασιστικού Ισραήλ. Του χωροφύλακα της περιοχής μαζί με την Τουρκία.  

Φυσικά μια ήττα του αλεβι-σιίτικου μπλοκ θα σημαίνει και την ενίσχυση των σουνίτικου φονταμενταλισμού, μόνο που  σε αυτή την περίπτωση, ευελπιστούν πως οι κοσμικές δυνάμεις της Αιγύπτου με τον στρατό σε πρωταγωνιστικό ρόλο θα αντισταθμίσει την επιρροή και την δυναμική  των  ακραίων σουνιτών- σαλαφιτών.  Άλλωστε η Αίγυπτος ως η μεγαλύτερη χώρα και δύναμη του αραβικού κόσμου αυτή την στιγμή βρίσκεται στα χέρια του στρατού και των δυνάμεων που αντιτίθενται στους   αδερφούς μουσουλμάνους. Με τις δυνάμεις της αραβικής άνοιξης υποταγμένες στο στρατό και τους αδερφούς μουσουλμάνους να ασχολούνται με την επίθεση που τους γίνεται και ταυτόχρονα με μια πολιτική που βάζει μπροστά το αντισιιτικό μπλοκ σε σχέση με το αντιαμερικάνικο ή το αντιισραηλινό. Ανάλογη πολιτική περιμένουν να παίξουν οι σουνίτικες δυνάμεις της Τουρκίας και της Σαουδαραβίας σε σχέση με τις μετριοπαθείς δυνάμεις των Σύριων ανταρτών.

Μόνο που τα πράγματα δεν εξελίσσονται με ένα γραμμικό τρόπο και η σύγκρουση- πόλεμος που έρχεται μπορεί να απελευθερώσει δυνάμεις που κανείς δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Είναι άραγε έτοιμη η αριστερά της περιοχής  να αλλάξει την ροη των πραγμάτων και να βάλει την δική της πινελιά, έτσι ώστε να βαφτεί κόκκινος ο ορίζοντας αλλά από ζωή και όχι από θάνατο;;;

Αφήστε μια απάντηση