οι δυο εικόνες της 11/9

Μια ημερομηνία 11 Σεπτέμβρη , 2 γεγονότα σε διαφορετικές χρονιές του 20 αιώνα. Η πρώτη 11η  Σεπτέμβρη 1973 το αιματηρό πραξικόπημα του στρατού στην Χιλή ανατρέπει τον εκλεγμένο αριστερό πρόεδρο  Σαλβαδόρ Αλιέντε.  Η δεύτερη 12 χρόνια πριν 11η  Σεπτέμβρη 2001 η παγκόσμια καπιταλιστική αυτοκρατορία με ηγεμονικό πόλο τις ΗΠΑ δέχεται επίθεση στο πιο ψηλό και δυνατό της σημείο, από αυτονομημένους πράκτορες της.  Ας τα δούμε με την αντίστροφη χρονική στιγμή.

11/9/2001

όταν οι πράκτορες του χάους φτιάχνουν μια νέα τάξη 

Τα γεγονότα σε γενικές γραμμές γνωστά: Καμικάζι της Αλ Κάιντα, αφού πρώτα κάνουν αεροπειρατεία σε εσωτερικές γραμμές των ΗΠΑ, γίνονται μάρτυρες της τζιχάντ, του ιερού πολέμου, ρίχνοντας τα αεροπλάνα στους διδύμους πύργους της Νέας Υόρκης.  Κτυπώντας ένα κορυφαίο σύμβολο της παντοδυναμίας των ΗΠΑ και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Και αυτό  λίγους μήνες μετά την κορύφωση και την ταυτόχρονη συντριβή του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στην Γένοβα.

Αυτοί που προχώρησαν σε  αυτό το κτύπημα δεν ήταν επαγγελματίες επαναστάτες αναρχικής ή κομμουνιστικής προέλευσης. Ήταν επαγγελματίες επαναστάτες μιας μυστικής δικτυακής οργάνωσης φανατισμένων σουνιτών που είχε αναφορά στις μυστικές υπηρεσίες της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, στα ισλαμικά σχολεία του Πακιστάν και στο καθεστώς των ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Ας σημειωθεί πως η ουαχαμπίτικη Σαουδική  Αραβία, καθώς και το Πακιστάν ήταν και είναι τα πλέον φιλοαμερικάνικα καθεστώτα στην περιοχή.  Ενώ το πολύπαθο Αφγανιστάν που μέχρι να καταλήξει στο ακραίο αντιδραστικά σκοταδιστικό καθεστώς των φανατισμένων Σουνιτών, πέρασε στα τέλη του 1980 από ένα αριστερό φιλοσοβιετικό καθεστώς που για να στηριχθεί στο πόλεμο με τους μουτζαχεντίν, κάλεσε την ΕΣΣΔ που πάτησαν στρατιωτικό πόδι. Και με την σειρά τους οι ισλαμιστές μουτζαχεντίν βρήκαν στις ΗΠΑ ένα αποτελεσματικό σύμβουλο και σύμμαχο. Ο Οσάμα μπιν Λάντεν ο ηγέτης της Αλ Καιντα ήταν βετεράνος του Αφγανιστάν και εκπαιδευμένος από την ΣΙΑ και τις ΗΠΑ.

Το Αφγανιστάν έγινε από τα τελευταία πεδία όπου ο ψυχρός πόλεμος μετατράπηκε σε περιφερειακή  θερμή σύγκρουση, με τις ΗΠΑ και τους μουτζαχεντίν να βγαίνουν νικητές.  Μια νίκη που οδήγησε στην αναρχία και στο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των ισλαμικών σεχτών και των φυλών.

Μια αναρχία και εμφύλιο πόλεμο που γέννησε του ταλιμπάν στα ισλαμικά σχολεία και στις μυστικές υπηρεσίες  του Πακιστάν. Οι ταλιμπάν ήταν τα προσφυγόπουλα που έβρισκαν καταφύγιο στα σουνιτικά ιεροδιδασκαλεία και στην συνέχεια με φανατισμό, επέβαλαν μια τάξη στην πολύπαθη χώρα. Μια μεσαιωνική και ολοκληρωτικά αυταρχική τάξη που εξυπηρετούσε και τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Και όμως η διαλεκτική της ιστορίας δεν κινείται με γραμμικό τρόπο. Έτσι αυτοί οι πρώην πράκτορες των ΗΠΑ και του καπιταλισμού που είχαν πέσει σε αχρηστία, ύστερα από το πέρας του ψυχρού πολέμου κτύπησαν με το πλέον εκκωφαντικό τρόπο  τα πρώην και νυν αφεντικά τους.  Εξυπηρετώντας ίσως δικές τους εσωτερικές ανάγκες και πολιτικές σκοπιμότητες στο πόλεμο ενάντια στους δυτικούς σταυροφόρους και αποικιοκράτες. Σε μια γραμμή ηγεμόνευσης των πλέον σεχταριστικών γραμμών του ουαχαμπίτικου σουνίτικου Ισλάμ. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που μαζί πάλι με τις  ΗΠΑ σήμερα  αγωνίζονται ενάντια  στους Σιίτες-αλαουίτες και μπααθιστές στην Σύρια.

Η 11η  Σεπτέμβρη του 2001, ήταν η χρυσή ευκαιρία για τις ΗΠΑ, να ξαναμπούν στο παιχνίδι της κυριαρχίας του κόσμου με το δόγμα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Βάζοντας στο στόχαστρο  όχι μόνο κράτη- παρίες, κράτη- τρομοκράτες, που δεν τους ακολουθούσαν πιστά, μα και ομάδες, ρεύματα και κινήματα που λειτουργούσαν αυτόνομα. Μετατρεπόμενες σε παγκόσμιο χωροφύλακα της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας, εξυπηρετώντας πρώτιστα τα δικά της ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Μια πολιτική γραμμή που 2 χρόνια πριν την 11 Σεπτέμβρη είχε δοκιμαστεί με τους βομβαρδισμούς στην Σερβία, με στόχο την πλήρη ενσωμάτωση της στην οικονομία της αγοράς. Η πολιτική του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία είχε μεγαλεπήβολο στόχο να γραφτεί αμερικανικά ο 21αιώνας.

Ύστερα από 12 χρόνια  πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία μπορεί τα αμερικανικά κεφάλαια να ελέγχουν(;;) τις οικονομίες του ΙΡΑΚ και του Αφγανιστάν, μα οι κοινωνικοί και πολιτικοί σχηματισμοί τους είναι εξαιρετικά ασταθής. Η φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση του Αφγανιστάν δεν έχει καλά, καλά την πρωτεύουσα Καμπούλ, με τους ταλιμπάν και τους άλλους φυλάρχους να μάχονται για την εξουσία.

Στο ΙΡΑΚ η κυρίαρχη κυβερνητική φράξια είναι Σιίτικη, δηλαδή φιλοιρανή, με τους αμερικάνους να ελέγχουν μόνο του Κούρδους.  Και να έχουν να αντιμετωπίσουν το αντάρτικο των σουνιτών  και τμήματος των μπααθιστών.

Ενώ η μέση Ανατολή μετά από την Αραβική άνοιξη έχει μετατραπεί σε πεδίο σεχταριστικών πολιτικών διαμαχών και ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων.   Μέσα σε μια τεράστια κρίση που κάνει την ηγεμονία των ΗΠΑ να κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό και να αναγκάζεται να στηριχτεί στους φανατισμένους σουνίτες των δικτύων της Αλ Καίντα.  Αν αυτό δεν είναι αποτυχία της πολιτικής του Αμερικάνικου αιώνα, τότε τι είναι;; Ενώ την ίδια στιγμή μέσα στο μεταψυχροπολεμικό χάος η ΗΠΑ αδυνατούν να βρουν πιστούς σύμμαχους,  όπως έβρισκαν στην εποχή του ψυχρού πολέμου, όπως θα δούμε και με την περίπτωση της Χιλής.

11/9/1973   

όποιος κάνει μίση επανάσταση σκάβει το δικό του λάκκο 

Στην Χιλή του Σ. Αλιέντε επιχειρήθηκε και έφαγε τα μούτρα του ο κοινοβουλευτικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό. Ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό που σέβεται τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και δεν συγκρούεται με τις δομές του καπιταλιστικού κράτους/ παρακράτους.

Η λαϊκή ενότητα του Σ. Αλιέντε- μια αριστερή συμμαχία-  κέρδισε τις εκλογές σε μια βορειοαμερικανική μπανανιά με πολιτικούς και σύστημα υποταγμένο πλήρως στα βορειοαμερικανικά συμφέροντα.

Πιστός στις μεθόδους της αστικής δημοκρατίας και του δημοκρατικού παιχνιδιού,   επιχείρησε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων,  ανακατανομής του πλούτου, εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικοποίησης των μεγαλύτερων βιομηχανιών. Το πρόγραμμα του Αλιέντε  περιλάμβανε αναβάθμιση των συμφερόντων των εργατών, εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης, αναδιοργάνωση της εθνικής οικονομίας σε δημόσιο, μικτό και ιδιωτικό τομέα, εξωτερική πολιτική διεθνούς αλληλεγγύης και εθνικής ανεξαρτησίας, καθώς και νέα θεσμική οργάνωση (ως λαϊκό κράτος) με την ίδρυση ενός ενιαίου σώματος αντιπροσώπων. Το πρόγραμμα της Λαϊκής Ένωσης πρότεινε επίσης την εθνικοποίηση των κύριων ορυχείων χαλκού της Χιλής που άνηκαν σε ξένα συμφέροντα (κυρίως των ΗΠΑ).

Ορισμένες χαρακτηριστικές μεταρρυθμίσεις κατά το πρώτο διάστημα της προεδρίας του Αλιέντε περιλάμβαναν την ανακατανομή εκατομμυρίων στρεμμάτων γης σε ακτήμονες ως μέρος της αγροτικής μεταρρύθμισης, αύξηση μισθών στις  ένοπλες δυνάμεις, και παροχή δωρεάν γάλατος στα παιδιά. Επίσης, ιδρύθηκαν ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης των Μαπούτσε, για να καλύψουν τις ανάγκες των αυτοχθόνων κατοίκων της Χιλής.( http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CF%8C%CF%81_%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5)

Αυτή η ανεξάρτητη αριστερή πολιτική ήταν μεγαλύτερο πρόβλημα για τις ΗΠΑ ακόμη και από την ύπαρξη της Κούβας, πόσο μάλλον που η πολιτική του Αλιέντε  ήταν μια πολιτική συνεργασιών με την Κούβα και την Κίνα. Ενώ σημαντική πληγή ήταν η εθνικοποίηση του Χαλκού.

Η ΣΙΑ μαζί με τις ντόπιες ελίτ και τους μικροαστούς  που φοβόντουσαν να μην γίνει η Χιλή μια κομμουνιστική χώρα, οργάνωσαν ένα κοινωνικό ανταρτοπόλεμο, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση του Αλιέντε, όχι μόνο δεν στηρίχτηκε στα συνδικάτα και τις αριστερές οργανώσεις, μα εναντιώθηκε στις καταλήψεις κτημάτων  και εργοστασίων.  Κορυφαία στιγμή του κοινωνικού ανταρτικού των ελίτ- ΗΠΑ και μικροαστών ήταν η απεργία των φορτηγατζήδων που στοίχισε στο κράτος της Χιλής 200 εκατομμύρια δολάρια, ενώ στην ΣΙΑ στοίχισε τα διπλάσια. Μα ο σκοπός ήταν ιερός, ήταν η πτώση μιας νόμιμης αριστερής δημοκρατικής κυβέρνησης.

Το επόμενο στάδιο των δυνάμεων της αντίδρασης και της ΣΙΑ ήταν η πρόκληση πραξικοπήματος. Ύστερα από την αποτυχία ενός πρώτου πραξικοπήματος, το αντιδραστικό μπλοκ οργάνωσε ένα δεύτερο αυτή την φορά επιτυχημένο πραξικόπημα τις 11η  Σεπτέμβρη 1973.  Εκείνη την μέρα   Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 1973 γίνεται συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα στο προεδρικό μέγαρο. Η δημοκρατία καταλύεται και στην εξουσία ανεβαίνει ο Πινοσέτ.  Μετά το πρώτο αποτυχημένο πραξικόπημα το νομιμόφρων τμήμα του στρατού, καθώς  και οι αριστερές οργανώσεις, κόμματα και συνδικάτα ζήτησαν να εξοπλιστούν με όπλα οι εργατικές ενώσεις και τα συνδικάτα. Πιστός και πάλι στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι ο Σ. Αλιέντε το αρνήθηκε. Φυσικά εκ των ύστερων κανείς δεν μπορεί να προδικάσει αν εξοπλίζονταν οι εργάτες, αν θα γίνονταν ένα δεύτερο πραξικόπημα και τι κατάληξη θα είχε.

Το πραξικόπημα με πολύ αιματηρό τρόπο διάλυσε τις αριστερές οργανώσεις- κόμματα και συνδικάτα. Ανοίγοντας το δρόμο στα νεοφιλελεύθερα και υπερσυντηρητικά παιδιά του Σικάγο να μετατρέψουν την Χιλή σε ένα νεοφιλελεύθερο πειραματόζωο.  Η δικτατορία της Χιλής ήταν το αναγκαίο αυτό σοκ για να διαλυθούν οι κοινωνικές δομές και να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα. Η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας περνάει μόνο μέσα από την ισχυροποίηση ενός αυταρχικού κράτους, με κατάλυση ή περιορισμό της δημοκρατίας. Κάτι που το ζούμε και στην Ελλάδα σήμερα.

Ταυτόχρονα το αιματηρό τέλος του πειράματος Αλιέντε εκείνη την εποχή αντί να οδηγήσει σε ένα επαναστατικό αναστοχασμό, οδήγησε την ιταλική αριστερά στην γραμμή του ιστορικού συμβιβασμού. Θεωρώντας πως κάθε απόπειρα πραγματικού αριστερού μεταρρυθμισμού οδηγεί σε χούντες.

‘Ένας λατινοαμερικάνικος  επαναστατικός αναστοχασμός που θα δώσει καρπούς, τέσσερις δεκαετίες αργότερα με μια σειρά από αριστερές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις που στην περίπτωση της Βενεζουέλας και Βολιβίας στηρίζονται και σε μαζικά λαϊκά κινήματα.  Τέσσερις  δεκαετίες από την τραγωδία του Αλιέντε η Λατινική Αμερική έχει χαθεί για τις ΗΠΑ.

Και οι δυο 11/9 δείχνουν πως είναι δυνατό να κτυπήσεις ακόμη και τον πιο ισχυρό αντίπαλο. Και σήμερα αυτός ο αντίπαλος, όσο και να δείχνει ισχυρός, είναι ανίσχυρος.

Δείχνουν όμως ταυτόχρονα πως όπως αυτοί παίζουν με μη- καθαρά μέσα, έτσι και εμείς θα πρέπει να παίξουμε με τα δικά μας μέσα και όχι με τα μέσα του αντιπάλου. Πως το δικό μας όπλο δεν είναι η αστική νομιμότητα, άλλο που θα πρέπει να την χρησιμοποιούμαι. Πως είναι δυνατόν μια αριστερή κυβέρνηση να πάρει την εξουσία κοινοβουλευτικά, αλλά για να την κρατήσει και να εφαρμόσει το πρόγραμμα της θα πρέπει να εξοπλίσει- με την πιο πλατιά έννοια του όρου-τις λαϊκές και εργατικές τάξεις. Έτσι ώστε από τα πριν από τα κάτω να έχουν διαμορφώσει μια διπλή εξουσία και αργότερα να αποκτήσουν μερίδιο στην άσκηση της, με κάθε μέσο.  Έτοιμες για όλα, για κάθε εξέλιξη με κάθε τίμημα. Με την πολιτική του ώριμου φρούτου να αποτελεί την χειρότερη επιλογή γιατί δεν εξοπλίζει το προλεταριάτο.

Έχω την εντύπωση πως στο μεταψυχροπολεμικό χάος που ζούμε μια τέτοια αριστερή κυβέρνηση και εργατική/ λαϊκή εξουσία έχει πολλές πιθανότητες σε μια πρώτη φάση να επιβιώσει και   να μεγαλουργήσει, εκμεταλλευόμενη τις πολλαπλές συγκρούσεις και  πραγματικότητες. Μέχρι την στιγμή που το μοντέλο της αποκτήσει και αλλού υλικούς και πολιτικούς όρους.

 

Αφήστε μια απάντηση