για μια αριστερά της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και ανάπτυξης

Η μνημονιακή κυβέρνηση, πράττοντας το αυτονόητο, κλείνει στην μπουζού τους χρυσαυγίτες, όχι για αυτά που λένε, ποιος τα χέζει- συγγνώμη  κι΄όλας- αλλά  αυτά έχουν κριθεί και ιστορικά ,  αλλά για την εγκληματική τους συμπεριφορά.   Όχι γιατί το θέλει, μα γιατί είναι αναγκασμένη η κυβέρνηση, για πολλούς λόγους.

Ο κυριότερος;;;  Μα γιατί σηκώθηκαν τα ποδάρια να κτυπήσουν το κεφάλι. Τρελάθηκαν τα ντόμπερμαν   και πήγαν να δαγκώσουν τα αφεντικά τους. Οι νταβάδες και οι εκτελεστές  αποφάσισαν να γίνουν νονοί. Ε χρόνια στο κουρμπέτι οι κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ δεν πρόκειται να αφήσουν τους ρουφιάνους να τους πάρουν την θέση. Για ρουφιάνοι, νταβάδες και εκτελεστές καλοί είναι, αλλά ως εκεί.

Και όμως παρά τις ποινικές διώξεις της ΧΑ, στην παρούσα φάση και εφόσον έχουν κάποια βάση οι δημοσκοπήσεις, δείχνουν ένα 7% με 9% να στηρίζει τους δολοφόνους της ΧΑ. Μα είναι δυνατόν;; Ε ναι και γιατί όχι…..!!!!! Με 1.500.000 ανέργους, με το 30% στα όρια και κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι φυσικό ένα τμήμα του πληθυσμού, το πλέον εκφυλισμένο, το πλέον απογοητευμένο, το πλέον εξαθλιωμένο, το πλέον φοβισμένο, το πλέον εξοργισμένο, να επιλέγει έστω και ως φόβητρο, τον δολοφονικό εξτρεμισμό της ΧΑ.

Και ας σημειωθεί πως όσο φοβισμένο, εξαθλιωμένο, αλλοτριωμένο και λούμπεν είναι ένα πλήθος τόσο θα προστρέχει σε νταβάδες να καθαρίσουν για πάρτη του. Παρόμοια ψυχοσύνθεση έχουν και τα μεσοστρώματα ή τα μικροαστικά στρώματα ή τμήματα της εργατικής αριστοκρατίας που φοβούνται την προλεταριοποίηση. Μεταξύ σοβαρού και αστείου ακούω ακόμη και σήμερα στην δουλειά μου. Αυτοί- και αυτοί είναι άλλοι εργαζόμενοι, κυρίως εποχιακοί και αντίστροφα και όχι τα αφεντικά μας , θέλουν κασιδιάρη να εργαστούν. Αν αυτό δεν είναι ένδειξη εργατικής εξαθλίωσης τότε τι είναι;;;;

Και σίγουρα ανάμεσα στο 7 % – 9% βρίσκεται ένα σοβαρό ποσοστό συνειδητοποιημένων φασιστών, ναζιστών, ακροδεξιών που έβρισκαν καταφύγιο στην κρατικό- παρακρατική αγκαλιά των κυρίαρχων κομμάτων, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ,  και του δημόσιου τομέα. Ενώ τώρα που δεν μπορούν να ζήσουν στους κρατικό/ παρακρατικούς δημοσιοϋπαλληλικούς θύλακες, αυτονομήθηκαν  και εκφράζονται με την ΧΑ.

Είναι ολοφάνερο πως πιο πολύ από την ΧΑ αυτό που πρέπει να πολεμηθεί είναι τα αίτια που την δημιούργησαν. Και αυτό δεν μπορεί να το πράξει ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ.  Μπορεί να το κάνει μόνο η αριστερά, δεν με ενδιαφέρει πια αριστερά, αν είναι το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η υπόλοιπη άκρα αριστερά. Ούτε με ενδιαφέρει αν ενωθούν και πολεμήσουν μαζί, σίγουρα αν το πράξουν, αυξάνονται οι δυνάμεις τους και  μετατρέπονται σε εναλλακτική κυβερνητική λύση, μόνο που αυτό δεν είναι το θέμα μας.

Προσωπικά με ενδιαφέρει να μπορεί αυτή η αριστερά να δώσει απαντήσεις στο δια ταύτα και να επιλύσει τα ζωτικά αυτά προβλήματα. Για αυτό θα την επιλέξει ο κόσμος και όχι για τις ιδέες της. Αλίμονο αν οι ιδέες της δεν γίνουν υλική δύναμη, τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε.

Κυβερνητική αριστερή λύση λοιπόν, μα με τι πρόγραμμα. Όχι πάντως αυτή που υπόσχεται μια νέα λιγότερη ή διαφορετική λιτότητα και μνημόνια. Όχι αυτή που χαϊδεύει ή που θα χαϊδέψει τα αυτιά των μεγάλων ντόπιων και ξένων αφεντικών που χουν ξεπουλήσει την χώρα και μας έχουν μετατρέψει σε αποικία χρέους. Όχι αυτή που δεν θωρακίζει  τα αγωνιζόμενα λαϊκά/ εργατικά  όργανα του, και που είναι η βάση και η δύναμη της, από την στιγμή που είναι η βάση και η δύναμη του αγωνιζόμενου λάου.

Αυτή που προχώρα σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις,  που σε αυτή την φάση παίρνουν επαναστατικό χαρακτήρα, γιατί συγκρούονται με τις δομές του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του.  Άρα αναγκαία και δυνατά οι μεταρρυθμίσεις αποκτάνε σοσιαλιστικό περιεχόμενο.

Σοσιαλιστικό περιεχόμενο δεν συνεπάγεται ολοκληρωμένος σοσιαλισμός- κομμουνισμός. Το σοσιαλιστικό περιεχόμενο στηρίζεται σε μια βάση μεικτής οικονομίας , εντός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και με τις παραγωγικές δυνάμεις να παραμένουν καπιταλιστικές ακόμη.

Με βάση την κρατική ιδιοκτησία στους στρατηγικούς οικονομικούς τομείς. Με βάση τις δημόσιες επενδύσεις  σε ζωτικούς τομείς της οικονομίας, όπως και στην παιδεία, έρευνα, υγεία, επικοινωνία, ενέργεια, που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη, στην επανεκκίνηση της οικονομίας. Στην ενίσχυση νέων παραγωγικών -καθετοποιημένων δημοκρατικά οργανωμένων- συνεταιρισμών, ιδιαίτερα στο πρωτογενή, αλλά και τριτογενή τομέα.  Με την ενίσχυση της μικρομεσαίας εμπορευματικής παραγωγής με εξασφαλισμένα τα εργασιακά δικαιώματα. Με την πολύμορφη ενίσχυση των μη-εμπορευματικών πεδίων και της κοινωνικής οικονομίας, στην επικοινωνία, την παιδεία,  υγεία, πρόνοια, τα δημόσια αγαθά, την ψυχαγωγία και τον πολιτισμό.  Με την ενίσχυση των δομών της τοπικής αυτοδιοίκησης, μια άλλου τύπου παραγωγική, αμεσοδημοκρατική, τοπική λαϊκό-εργατοδημοκρατική τοπική αυτοδιοίκηση που τα συνοικιακά συμβούλια θα παίζουν ρόλο πρωταγωνιστικό, με το δημοτικό συμβούλιο να είναι ο εκτελεστής των εντολών των λαϊκών συμβουλίων. Με δομές λαϊκού-κοινωνικού και εργατοδημοκρατικού έλεγχου που θα εξασφαλίζει την άμεση παρέμβαση του μαχόμενου- λαϊκού- εργατικού παράγοντα στα δημόσια πολιτικά τεκταινόμενα.

Μέσα ή έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ξεκάθαρα έξω, όχι γιατί η αριστερή κυβερνητική λύση θα επιζητά την μοναξιά της Αλβανίας του Χότζα, ούτε γιατί πιστεύει πως ο σοσιαλισμός μπορεί να οικοδομηθεί σε μόνο μια χώρα. Αλλά έξω, για να ανασάνει ελεύθερα και κυρίαρχα. Έξω γιατί μόνο έτσι μπορεί να αποφασίσει του τι είδους ανάπτυξη θέλει και μπορεί να κάνει. Και το τι δημοκρατία θέλει ο τόπος και ο εργαζόμενος λαός. Τώρα αν η συγκεκριμένη αριστερή κυβερνητική λύση εφαρμόζοντας το συγκεκριμένο πρόγραμμα καταφέρει να εξασφαλίσει μια ανοχή από τα καπιταλιστικά διευθυντήρια της ΕΕ και του ΔΝΤ, έχει καλώς. Αλλά πόσο ρεαλιστικό ακούγεται αυτό, με τα σκυλιά του πολέμου του ευρωενωσιακού διευθυντηρίου;;  Σίγουρα σε μια επόμενη φάση από την έξοδο από την ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ θα επιχειρήσει μια άλλου τύπου διεθνοποίηση, άλλου τύπου διεθνείς επαφές και συμμαχίες. Είτε με καθαρά καπιταλιστικές χώρες ή με χώρες που δοκιμάζουν και αυτές μια μορφή σοσιαλιστικής, αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής ανάπτυξης και δημοκρατίας.

Πρώτο μέλημα όμως  μιας τέτοιας κυβερνητικής  αριστερής απάντησης θα είναι η αύξηση των μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Και ταυτόχρονη ριζική μείωση των ωρών εργασίας σε 30 με 25 ώρες την εβδομάδα, καταργώντας την απάνθρωπη ευελιξία και την μερική απασχόληση, δίχως μείωση των μισθών. Κατά αυτό τον τρόπο θα εργαστούν πάνω από 700.000 εργαζόμενοι, μειώνοντας κατά το μισό την ανεργία, τονώνοντας την αγορά. Διευρύνοντας  το επίδομα ανεργίας για κάθε άνεργο-η καθ’ όλη την περίοδο της ανεργίας.

vliegtickets nice

Αφήστε μια απάντηση