Ο Κ.Πρέβε δεν είναι πια κοντά μας

Τον  Κοστάντσο Πρέβε δεν είχα την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά, όπως είχαν την τιμή κάποιοι σύντροφοι από την Κέρκυρα, που πήγαινε συχνά(https://www.facebook.com/stakyriak) και να συζητήσω μαζί του για τα ερωτήματα που τα εξαιρετικά βιβλία του δημιουργούσαν.

Κατά μια έννοια ο  Κοστάντσο Πρέβε δεν είχε ούτε ιερό, ούτε όσιο απέναντι στα ιερά κείμενα της θρησκείας του ιστορικού κομμουνισμού του 20ού αιώνα. Που οντολογικά απείχε κατά πόδας, για να μπορεί να μετατραπεί σε μια πραγματική θρησκεία, όπως λόγου χάρη ο Χριστιανισμός ή ο μουσουλμανισμός και όχι το πολιτικό κακέκτυπο του ο ισλαμισμός. Για αυτό το λόγο ως πολιτική θρησκεία ο ιστορικός κομμουνισμός του 20ού αιώνα κατ έπεσε και μας τελείωσε και σωστά κατά πού σωστά κατά την γνώμη μου.  

Διαβάζοντας με προσοχή  τα βιβλία του Κοστάντσο Πρέβε με γοήτευε η αιρετική του ματιά που από βιβλίο σε βιβλίο γίνονταν όλο και πιο αιρετική- οπορτουνιστική θα έλεγαν οι δογματικοί- παρόλο που κατά περίπτωση είχα και εγώ τους ενδοιασμούς μου και τις διαφωνίες μου.  Όπως λόγου χάρη  όταν έφτασε να μιλάει για ένα κομμουνιστικό κράτος, μια κομμουνιστική αγορά.., αντιπαλεύοντας τόσο τον μεταμοντερνισμό- μηδενισμό, όσο και τον μεσσιανικό αντικαπιταλισμό που εν τέλει οδηγεί στο μεταμοντερνισμό- μηδενισμό.

Στο “κριτική ιστορία του μαρξισμού” παρουσίασα μια κριτική ενός από τα πλέον αιρετικά τελευταία βιβλία του που κυκλοφόρησαν στα Ελληνικά, συμβουλεύοντας του φίλους μου που  πιστοί» της θρησκείας του ιστορικού κομμουνισμού του 20ού αιώνα, να μην το διαβάσουν.

Είμαι βέβαιος πως το ασίγαστο πάθος για τον κομμουνισμό που αποτελεί την κινητήριο δύναμη της επαναστατικής  αλλαγής στο κόσμο δεν θα πάψει να καίει. Αλλά η κομμουνιστική επαναθεμελίωση, επιβάλει ρηξικέλευθες και αιρετικές απόψεις για να δομήσει με νικηφόρα αποτελεσματικότητα το νέο ανταγωνιστικό παράδειγμα στο καπιταλισμό.  Επιβάλει να υπάρχουν δεκάδες διανοητές σαν το   Κοστάντσο Πρέβε που θα τρελαίνουν την καταρρέουσες βεβαιότητες των δογματικών.

Στην “praxis” υπάρχει ο νέος πρόλογος στην νέα ελληνική έκδοση του βιβλίου του Πρέβε: “Ασίγαστο Πάθος”

Του Κοστάντσο Πρέβε
Στη μνήμη του Χρήστου Νάσιου
φίλου και μεταφραστή
 αυτού του βιβλίου
1. Είκοσι χρόνια μετά
    Οι Τρεις Σωματοφύλακες του Δουμά, το Νησί των Θησαυρών του Στήβενσον  και  Τα  παιδιά της οδού Πατησίων του Μολνάρ[1], καθώς και ελάχιστα άλλα βιβλία, γέμισαν χαρά τους έφηβους πολλών γενιών. Διάβασα πρόσφατα αυτά τα αριστουργήματα που δεν είχα πάρει στα χέρια μου από την εποχή της παιδικής μου ηλικίας, και κατάλαβα πως η πραγματικά μεγάλη λογοτεχνία είναι λογοτεχνία για όλες τις ηλικίες, και όχι μόνο για την παιδική, γιατί κάθε ηλικία τη διαβάζει με διαφορετικό μάτι, με βάση την εμπειρία ζωής που απέκτησε στο πέρασμα δεκαετιών.
    Οι αναγνώστες του Δουμά ξέρουν όμως, πως μετά τους Τρείς Σωματοφύλακες  έρχεται η συνέχεια αυτής της ιστορίας, το Είκοσι χρόνια μετά. Ο Ντ΄Αρτανιάν, ο ‘Αθως, ο Πόρθος και ο Άραμις είναι το ίδιο διαθέσιμοι να μπλέξουν σε επικίνδυνες περιπέτειες, αλλά είναι κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτεροι, έχουν στιγμές θλίψης και στοχασμού, και δεν έχουν πλέον την αυθόρμητη φρεσκάδα της νεότητας. Και όμως, όποιος αγάπησε τους Τρεις Σωματοφύλακες θα αγαπήσει σίγουρα και το Είκοσι χρόνια μετά.
    Ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, παρόλα αυτά, δεν είναι βέβαια συγκρίσιμο με ένα σπουδαίο μυθιστόρημα περιπέτειας. Και όμως, το ασίγαστο πάθος για τον κομμουνισμό ήταν κατά τον εικοστό αιώνα μία περιπέτεια, αν και πιο πλούσια σε τραγωδίες και λάθη παρά σε ευτυχείς συγκυρίες. Έτσι όταν ο έλληνας εκδότης μου ζήτησε να γράψω είκοσι χρόνια μετά ένα νέο πρόλογο, για την επανέκδοση του Ασίγαστου Πάθους, το δέχτηκα ευχαρίστως.
    Προφανώς, μόνο ο αναγνώστης μπορεί να κρίνει αν αυτό το κείμενο είναι «επίκαιρο» ή όχι. Ξαναδιαβάζοντάς το, είναι προφανές ότι σίγουρα δεν θα το ξανάγραφα με τον ίδιο τρόπο, και όχι μόνο για τον προφανή λόγο πως γνωρίζω καλά τι συνέβη σε αυτή την εικοσαετία (1989-2009). Με αυτή την έννοια, αυτό το δοκίμιο είναι ήδη ένα ταπεινό ιστορικό ντοκουμέντο. Οι σκέψεις που θα ακολουθήσουν στοχεύουν να είναι μόνο εισαγωγικές σημειώσεις στην θεώρηση «του παρόντος ως ιστορία», για να θυμίσω μία συλλογή δοκιμίων του σπουδαίου αμερικανού μαρξιστή Πωλ Σουήζυ.
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση