για μια κομμουνιστικά ανατρεπτική παρέμβαση στην τοπική αυτοδιοίκηση

Μάλλον είναι μερικό να λέμε πως οι θεσμοί τοπικής αυτοδιοίκησης είναι εργαλείο στα χέρια του κράτους, άρα είναι θεσμοί  τοπικής διοίκησης. Οι θεσμοί τοπικής αυτοδιοίκησης είναι θεσμοί- ολοκληρωτικά ενταγμένοι- στις δομές  και στους κόμβους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Άρα δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους  λαϊκή διαχείριση των θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης, δίχως αυτοί οι  θεσμοί να σπάνε από τα πλέγματα και τους κόμβους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Αυτό το επισημαίνω για δυο λόγους: 1) Οι δομές και οι θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης υπηρετούν την λογική της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας και συσσώρευσης, ακόμη και αν έρχονται σε παραγωγική σχέση και διάδραση -ως αυτόνομοι κόμβοι- με τις δομές των ευρωπαϊκών και διακρατικών ολοκληρώσεων. Δηλαδή δεν έχουμε μια κλασικού τύπου ιεραρχική δομή- ΕΕ-εθνικό κράτος-περιφέρεια- δήμος, αλλά ένα ιεραρχικό σύμπλεγμα, όπου κάθε κόμβος για την εξυπηρέτηση των κεφαλαιοκρατικών αναγκών έρχεται σε άμεση σχέση- επαφή και εργασία. 2) Παρόλα αυτά ακόμη και ένας Δήμος με μια αριστερή δημοτική αρχή δεν μπορεί, δεν τις επιτρέπεται να υπερβεί κάποιες αρχές που η ΕΕ, οι τράπεζες και το κεφάλαιο επιβάλει.

Κατά συνέπεια μια αριστερή δημοτική αρχή είναι αδύνατο  να εφαρμόσει ένα δημοτικό αριστερό πρόγραμμα σε ένα εχθρικό διεθνή, περιφερειακό και εθνικό περιβάλλον. Όσο αδύνατος και αντιδραστικός είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα, ακόμη πιο αδύνατος και αντιδραστικός είναι ο σοσιαλισμός σε μια κοινότητα, περιφέρεια ή και Δήμο.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως πρέπει να περιμένουμε την παγκόσμια επανάσταση η τη κατάληψη της εθνικής εξουσίας από τις αριστερές δυνάμεις για να ασχοληθούμε με τα ζητήματα του δήμου, της κοινότητας ή της περιφέρειας.   Απεναντίας θα πρέπει να ασχολούμαστε  και να γειώνουμε την ανατρεπτική μας γραμμή και λογική στο κάθε ζήτημα που ανακύπτει, καθώς ακόμη και το κάθε μικρό ζήτημα εμπεριέχει τις κυρίαρχες αντιθέσεις.

Την ίδια στιγμή αυτό όμως πρέπει να γίνεται μια αντίληψη και οικοδόμηση κοινοτήτων αγώνα που θα αρχίσουν να παίρνουν την ζωή στα χέρια τους. Επιχειρώντας να αποσπάσουν την συνολική εξουσία της ολότητας της ζωής από το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Όχι βεβαία με την λογική της πρωτοπορίας που επιχειρεί να λύσει τα ερωτήματα και στην συνέχεια να εξουσιάσει, αλλά με την λογική των πρωτοπορών δυνάμεων που επιχειρούν να βάλουν στο παιχνίδι της αυτοδιαχείρισης των μορφών ζωής, όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Στην γειτονιά, στην πλατεία, στους χώρους εργασίας.

Και σε αυτές τις κοινότητες αγώνα, σε αυτές τις κοινότητες του κοινού και του δημόσιου τόπου/λόγου/ και αυτοδιαχείρισης είναι αναγκαία η συμμετοχή και η συνεργασία πολλαπλών μορφών αυτοοργάνωσης του μαχόμενου υποκειμένου. Είτε αυτές είναι κινήσεις γειτονίας, πόλης, λέσχες και καταλήψεις, είτε εργατικές κινήσεις , συσπειρώσεις, νέα εργατικά σωματεία η κοινωνικές αυτοδιαχειριζόμενες συνδικαλιστικές ενώσεις. Είτε τέλος άμεσα παραγωγικές εκφράσεις της ζωντανής εργασίας, της κοινωνικής εργασίας που υπερβαίνουν τόσο τον κρατικό τομέα, όσο και την αγορά.

Πρόκειται δηλαδή για την οικοδόμηση μορφών και κοινοτήτων αντιεξουσίας, μαχόμενης αντιεξουσίας που θα συγκρούονται τόσο με το τοπικό κράτος, όσο και με το εθνικό κράτος, την κυβέρνηση και τις δομές του ευρωενωσιακού ολοκληρωτισμού.

Ένα τέτοιο κίνημα  κοινοτήτων αγώνα και αντιεξουσίας μπορεί και να κατέβει στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Με στόχο όχι βέβαια την διαχείριση του υπάρχοντος πλαισίου αλλά την ενίσχυση του ανατρεπτικού πόλου και της λογικής. Από την άλλη βεβαία δεν θα πει όχι στο να πάρει την δημοτική εξουσία η την περιφερειακή εξουσία. Όχι για να δώσει μια αριστερή φιλολαϊκή νότα στην θλιβερή πραγματικότητα, ούτε να κάνει μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση των κονδυλίων της ΕΕ. Αλλά για να συγκρουστεί, για να βάλει βόμβα στα θεμέλια του κράτους και του κεφαλαίου. Και αυτό από την αρχή να το δηλώσει ανοιχτά. Θα είναι μια δημοτική και περιφερειακή αρχή σύγκρουσης με στόχο την γενίκευση της σύγκρουσης σε εθνικό, περιφερειακό και πανευρωπαϊκό πλαίσιο και επίπεδο.

Μια δημοτική και περιφερειακή αρχή που θα ενισχύσει το ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό αγώνα, τα μαζικά κινήματα, τις δομές κοινωνικής παραγωγικής αντιεξουσίας, τα αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα, τις καταλήψεις, τις λέσχες.  Παραδίδοντας την εξουσία στα εργατοδημοκρατικά συμβούλια σε γειτονιές, συνοικίες  και τόπους εργασίας. Έτσι μόνο ο δήμος θα είναι πραγματικά δήμος, δηλαδή κοινότητα, κομμούνα, και έτσι μόνο θα έχουμε πραγματικά δημο-κρατία

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση