ποιος παίζει το καθοριστικο ρόλο;;

Στην σχέση κόμμα- μέτωπο-κίνημα- δημοτική/ περιφερειακή παράταξη,  πρέπει κατά την γνώμη να υπερβούμε τις δυο άκρες. Στην πρώτη το κόμμα βγάζει την γραμμή και την μεταβιβάζει στο μέτωπο και στο κίνημα. Αυτή την γραμμή ακολουθεί με αταλάντευτα δογματικό τρόπο το ΚΚΕ, και με ένα οπορτουνιστικό τρόπο το ΣΥΡΙΖΑ. Όπως επίσης και η πλειοψηφία των σχημάτων της «άλλης» ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς.    

Το απέναντι άκρο στο όνομα της οριζοντιότητας ή της αυτονομίας των σχημάτων, των κινημάτων, των κινήσεων τείνουν ή αποφασίζουν ζητήματα που έρχονται ή μπορεί να είναι σε αντίθεση με τις αποφάσεις των κομμάτων ή πολιτικών μετώπων. Και εδώ έχουμε παραδείγματα κυρίως από το χώρο των σχημάτων της «άλλης» ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Και στην δυο περιπτώσεις έχουμε μορφές και εκφράσεις δογματισμού- οπορτουνισμού- ρεφορμισμού. Γιατί στην πρώτη  οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως  το κίνημα δεν είναι τίποτε άλλο από τον ιμάντα μεταβίβασης των εντολών του κόμματος, ενώ στην δεύτερη πως το κίνημα είναι το παν και ο σκοπός, ο καθολικός επαναστατικός σκοπός που εκφράζεται δια της διαλεκτικής επανάστασης ενότητας κόμματος-πολιτικών μετώπων, ένα τίποτε που οπότε θέλουμε τον χρησιμοποιούμε ή χρησιμοποιούμε τις αποφάσεις του,  και όποτε θέλουμε τον βάζουμε στην άκρη ή βάζουμε στην άκρη τις αποφάσεις του.

Όσο αυτονομία έχει το κίνημα, άλλο τόσο καθοριστικό ρόλο παίζει η καθολική επαναστατική λογική που εκφράζεται από το κόμμα-μέτωπο. Καθώς η αυτονομία των κινημάτων, μπορεί να οδηγεί στην υποταγή στο οικονομισμό, σύνηθες φαινόμενο στα κινήματα. Από  την άλλη η καθολική επαναστατική γραμμή- στο βαθμό που υπάρχει- πρέπει να βαφτίζεται στο μαζικό κίνημα, αλλιώς καταλήγει μπλανκισμός.

Έτσι η επαναστατική καθολική γραμμή αποτελεί αναγκαιότητα να γίνεται εργαλείο πολιτικής πάλης των μαζικών κινημάτων, και ταυτόχρονα να σέβονται την αυτονομία τους.  Ας σημειωθεί όμως πως α) άλλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, άλλο η εργατική κίνηση/παράταξη, άλλο μια δημοτική και περιφερειακή κίνηση παράταξη, άλλο το μέτωπο και άλλο το κόμμα.  Β) η σχέση αυτών των επιπέδων πολιτικής συγκρότησης του επαναστατικού  υποκειμένου, αλλάζει από συγκυρία σε συγκυρία και από φάση σε φάση και από διαδικασία σε διαδικασία.

Έτσι σε αυτή την πολιτική συγκυρία των δημοτικών- περιφερειακών εκλογών που γίνονται μαζί με τις ευρωεκλογές δεν υπάρχει κανένα περιθώριο διαλόγου ή  συνεργασίας σχημάτων της αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής αριστεράς με σχήματα του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο μάλλον που ήδη έχουν αποφασίσει τα επιτελεία τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και του ΚΚΕ, αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την γραμμή πλεύσης.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως πρέπει να διαλυθούν μεικτά  σχήματα που εκφράζουν μια αγωνιστική κίνηση των τοπικών κοινωνιών, αλλά ούτε τώρα από τα πάνω και με το προεκλογικό κλίμα να έχει ζεσταθεί να ετοιμάζεται μια παράδοση των δυνάμεων της «άλλης» αριστεράς στο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί καλώς ή κακώς εκεί παίζεται το παιχνίδι, το ΚΚΕ τραβάει μόνο του και με ένα ξεκάθαρο λόγο λέει:  ή υποτάσσεστε ή είστε οπορτουνιστές.

Το σημαντικότερο είναι όμως πως η καθολική επαναστατική σκέψη/ κίνηση- αυτή δηλαδή που οδηγεί στην ηγεμονία της τάσης χειραφέτησης επί της τάσης υποταγής-  να κυριαρχεί και να μην κυριαρχείτε.

Εάν αυτό περνάει από ένα κίνημα από τα κάτω με λαϊκές επιτροπές και σοβιέτ σε μια επαναστατική κατεύθυνση, τότε είναι αναγκαιότητα το κόμμα και το μέτωπο να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις και να στηρίξουν την ενεργή επαναστατική καθολικότητα.  Αντίθετα αν όλα εξελίσσονται στο επίπεδο των διαβουλεύσεων και των κορυφών η επαναστατική κομμουνιστική τάση και κίνηση έρχεται στην βάση της  από έξω.

Από ένα φορέα και μέτωπο που ερευνά και αγωνίζεται να αλλάξει άρδην τις καθολικές συνθήκες, τους συνολικούς όρους ύπαρξης της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. Και αυτό δεν είναι άλλο από την διαλεκτική ενότητα κόμματος- μετώπου- ταξικής εργατικής κίνησης- αντικαπιταλιστικής κίνησης πόλης

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση