Τοπική αυτοδιοίκηση: Μαχόμενα, αριστερά, αντικαπιταλιστικά

Η τοπική αυτοδιοίκηση η καλύτερα η τοπική διοίκηση είναι ένας θεσμός- κόμβος του συμπλέγματος εθνικό κράτος- ΕΕ-κεφάλαιο.  Οι θεσμοί τοπικής αυτοδιοίκησης είναι θεσμοί- ολοκληρωτικά ενταγμένοι- στις δομές  και στους κόμβους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Άρα δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους  λαϊκή διαχείριση των θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης, δίχως αυτοί οι  θεσμοί να σπάνε από τα πλέγματα και τους κόμβους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Δίχως οι ίδιοι οι θεσμοί να «καίγονται»  και την θέση του να παίρνουν θεσμοί μιας άμεσης εργατικής δημοκρατίας, με την τοπική αυτοδιοίκηση να είναι μια πραγματική αυτοδιοίκηση στα χέρια των εργαζόμενων πολιτών.

Κατά συνέπεια μια αριστερή δημοτική αρχή είναι αδύνατο  να εφαρμόσει ένα δημοτικό αριστερό πρόγραμμα σε ένα εχθρικό διεθνή, περιφερειακό και εθνικό περιβάλλον. Όσο αδύνατος και αντιδραστικός είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα, ακόμη πιο αδύνατος και αντιδραστικός είναι ο σοσιαλισμός σε μια κοινότητα, περιφέρεια ή και Δήμο. Κάθε διαχείριση των δημοτικών πραγμάτων θα είναι μια διαχείριση μέσα στις γραμμές που χαράζει η ΕΕ, η ΕΚΤ, το κεφάλαιο.

Φυσικά μια αριστερή, αντικαπιταλιστική, ανατρεπτική παρέμβαση στην τοπική αυτοδιοίκηση  δεν μπορεί να περιμένει την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση για να ασχοληθεί  με τα ζητήματα του δήμου, της κοινότητας ή της περιφέρειας.

Απεναντίας θα πρέπει να ασχοληθεί και να γειώσει την καθολική ανατρεπτική της λογική στο κάθε ζήτημα που προκύπτει. Ακόμη και στο πιο μικρό υπάρχουν οι κυρίαρχες αντιθέσεις. Με βασικό κριτήριο και μπούσουλα την οικοδόμηση κοινοτήτων αγώνα και συνολικής κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Επιχειρώντας να αποσπάσουν την συνολική εξουσία της ολότητας της ζωής από το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Και σε αυτές τις κοινότητες αγώνα, σε αυτές τις κοινότητες του κοινού και του δημόσιου τόπου/λόγου/ και αυτοδιαχείρισης είναι αναγκαία η συμμετοχή και η συνεργασία πολλαπλών μορφών αυτοοργάνωσης του μαχόμενου υποκειμένου.

Είτε αυτές είναι κινήσεις γειτονίας, πόλης, λέσχες και καταλήψεις, είτε εργατικές κινήσεις , συσπειρώσεις, νέα εργατικά σωματεία η κοινωνικές αυτοδιαχειριζόμενες συνδικαλιστικές ενώσεις. Είτε τέλος άμεσα παραγωγικές εκφράσεις της ζωντανής εργασίας, της κοινωνικής εργασίας που υπερβαίνουν τόσο τον κρατικό τομέα, όσο και την αγορά. Μια δημοκρατία της κοινοκτημοσύνης.

Μια μαχόμενη αντιεξουσία που θα συγκρούεται   τόσο με το τοπικό κράτος, όσο και με το εθνικό κράτος, την κυβέρνηση και τις δομές του ευρωενωσιακού ολοκληρωτισμού.

Ναι ένα τέτοια κίνημα επιτροπών αντιεξουσίας, αντικαπιταλιστικών κινήσεων πόλης,  και εργατικών και λαϊκών συμβουλίων της κοινοκτημοσύνης μπορεί να χρησιμοποιήσει τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.   Με στόχο όχι βέβαια την διαχείριση του υπάρχοντος πλαισίου αλλά την ενίσχυση του ανατρεπτικού πόλου.

Ούτε θα αρνηθεί να πάρει την τοπική εξουσία, αν ψηφιστεί. Με στόχο να βάλει «βόμβα» στα θεμέλια του κράτους και του κεφαλαίου. Και αυτό από την αρχή να το δηλώσει ανοιχτά. Θα είναι μια δημοτική και περιφερειακή αρχή σύγκρουσης με στόχο την γενίκευση της ταξικής σύγκρουσης σε εθνικό, περιφερειακό και πανευρωπαϊκό πλαίσιο και επίπεδο.

Παραδίδοντας την εξουσία της στα εργατοδημοκρατικά συμβούλια σε γειτονιές, συνοικίες  και τόπους εργασίας. Ενισχύοντας το ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό αγώνα, τα μαζικά κινήματα, τις δομές κοινωνικής παραγωγικής αντιεξουσίας, τα αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα, τις καταλήψεις, τις εργατικές λέσχες.

Και σίγουρα δεν θα μακροημερεύσει, αν δεν έχει μια κεντρική κυβερνητική εξουσία, που θα βρίσκεται στα χέρια των εργαζόμενων. Μια κυβέρνηση που θα αντιμετωπίζει την τοπική αυτοδιοίκηση ως το  βασικότερο θεσμό πραγματικής οικονομικής,  κοινωνικής και πολιτικής δημοκρατίας. Με δημόσια κονδύλια που θα την βοηθούν να αντεπεξέλθει στο ρόλο της. Ρόλος κοινωνικός, πολιτικός και πολύμορφα παραγωγικός.  Και αυτό φυσικά δεν χωράει στα όρια  που βάζει το κεφάλαιο, η ΕΚΤ, και η ΕΕ.

Υπάρχει αυτό το κίνημα επιτροπών αντιεξουσίας, αντικαπιταλιστικών κινήσεων πόλης, και εργατικών/ λαϊκών συμβουλίων της κοινοκτημοσύνης;; Όχι δεν υπάρχει, τουλάχιστον στην πόλη μας, με ευθύνες όλων μας. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν;; Μα τίποτε άλλο παρά η αντικαπιταλιστική- κομμουνιστική αριστερά με την αυτόνομη συμμετοχή της στις δημοτικές και περιφερειακές να γίνει ο ρυθμιστής στην μετέπειτα οικοδόμηση αυτού του κινήματος.

 

Δημήτρης Αργυρός

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση