κατάφαση και άρνηση

Με αφορμή μια παρατήρηση ενός καλού σπινοζικού συντρόφου τώρα που συζητάμε για τις δημοτικές – περιφερειακές εκλογές και για τις συμμαχίες έχω να κάνω το παρακάτω σχόλιο:

Αλήθεια το να είσαι ανοικτός και θετικός, σχεδόν σπινοζικός τι συνεπάγεται;; Συνεπάγεται να διαβουλεύεσαι με την άρνηση;;  Σίγουρα ναι, μόνο που όπως και με την κατάφαση, με την θετικότητα, έτσι και με την άρνηση είναι αναγκαίο να προσδιορίσουμε για πια κατάφαση και θετικότητα μιλάμε και για πια άρνηση.    

Ας ξεκινήσουμε καταφατικά….: Μιλάμε για την κατάφαση που με ένα χαρούμενο τρόπο μας κάνει πιο δυνατούς, γιατί  χαρά και δύναμη πάνε μαζί. Μιλάμε για την χαρά και την δύναμη ενός πολιτικού σώματος που όχι μόνο αντιστέκεται αλλά και νικάει. Που ξέρει, γνωρίζει δηλαδή, πως θα αυτοκυβερνηθεί. Δίχως να μεταβιβάζει την δύναμη του σε άλλες δυνάμεις έξω από αυτό. Με αποτέλεσμα η δύναμη του να κυριαρχείται από την ισχύ ενός ξένου αλλότριου σώματος.

Με αυτό το ξένο, αλλότριο σώμα θα συγκρουστεί και εκεί μπαίνει το αρνητικό, το άντε, που αλίμονο αν μείνει αντί, αρνητικό. Αλίμονο όμως αν δεν συγκρουστεί τότε το θετικό, η καταφατικότατα αλλοτριώνεται ή παραμένει στα πλαίσια της αλλοτρίωσης της ισχύος του ξένου σώματος.

Επίσης σύγκρουση σημαίνει σύγκρουση, διαχωρισμός, όπως θα έλεγε και ο σύντροφος Μάο στα μαθήματα διαλεκτικής του και όχι θέση- αντίθεση και στο τέλος σύνθεση, με αποτέλεσμα το ένα θα εμπεριέχει το άλλο. Η σύνθεση έχει νόημα μόνο αν δυναμώνει το πολιτικό σώμα που θέλει να αυτοκυβερνηθεί και όχι το σώμα που επιβάλει την αλλότρια ισχύ του.

Και μόνο έτσι οικοδομείται η ηγεμονία της δύναμης του σώματος που γνωρίζει και επιθυμεί να αυτοκυβερνηθεί. Διαφορετικά κάθε φορά οι κυρίαρχες ιδεολογίες καταφέρνουν στο τέλος  να ενσωματώσουν τον ανταγωνιστικό λόγο.

Εξάλλου γκραμσιανά ηγεμονία σημαίνει  ένας πόλεμος θέσεων και ένας πόλεμος κινήσεων. Πόλεμος σημαίνει σύγκρουση, αρνητικότητα που οδηγεί φυσικά σε μια καταφατικότατα της δύναμης του χαρούμενου σώματος  ή σε μια ενίσχυση της ισχύς του αλλότριου σώματος. Νομίζω πως ήρθε η ώρα των διαχωρισμών, για να κτιστεί μια άλλη αναγκαία αυτή την φορά καταφατικότατα.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση