και στις τοπικές εκλογές το δίλημμα είναι ένα: μεταρρύθμιση ή επανάσταση

Στο σημερινό κόσμο υπάρχουν δυο πολύ γνωστά παραδείγματα μιας πραγματικής τοπικής αυτοδιοίκησης και όχι μιας τοπικής διοίκησης του συμπλέγματος ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων όπως η ΕΕ, εξαρτήσεων από μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα, ΗΠΑ, εθνικού κράτους και οικονομικών καπιταλιστικών συμφερόντων.
Η πρώτη είναι η τοπική αυτοδιοίκηση σε μόνο 5 δήμων στο Μεξικό από τους Ζαπατίστας(  http://argiros.net/?p=5945 ), μια τοπική αυτοδιοίκηση που δεν βγήκε από εκλογές αλλά ύστερα από μια λαϊκή εξέγερση με ένοπλη πρωτοπορία το Ζαπατίστικο στρατό. Το δεύτερο παράδειγμα είναι η Μαριλανέντα η γη της ουτοπίας, ένα χωρίο στην Ανδαλουσία(  http://argiros.net/?p=2069 ). Ένα ουτοπικό χωριό  3.000 κατοίκων, με τους δικούς του κανόνες μέσα στην αυτοκρατορία του χρήματος. Με αυτοδιαχείριση, κοινοκτημοσύνη και έναν τρελό δήμαρχο, απέναντι στους κανόνες λειτουργίας ενός καπιταλισμού σε βαθιά κρίση. Είναι μια μικρή κομμουνιστική ουτοπία σε ένα όμως χωρίο 3000 κατοίκων , οργανωμένο γύρω από ένα συνεταιρισμό.

Δυο παραδείγματα που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Δεν παίρνω θέση και δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σε Βενεζουέλα ή Βολιβία, δηλαδή σε καθεστώτα μιας αριστερής διαχείρισης του καπιταλισμού ή στην Κούβα, ως μια εναλλακτική έκφραση του παλαιού σοβιετικού μοντέλου.

Έμεινα σε αυτά τα παραδείγματα για να δείξω την ανεπάρκεια του τοπικού ή ακόμη και του εθνικού σε σχέση με το περιφερειακό ή το παγκόσμιο. Το χω ξαναπεί και θα το ξαναπώ όσο αδύνατος και αντιδραστικός είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα ακόμη πιο αντιδραστικός και αδύνατος είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μια περιοχή, χωρίο, πόλη ή περιφέρεια.

Ιδιαίτερα στην σημερινή φάση της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και μάλιστα στην περιοχή μας που είναι, που ανήκει στο κέντρο του καπιταλιστικού συστήματος.

Άρα τι μένει;; μήπως μένει μια διαχείριση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο;; Εξίσου αδύνατη και εγκληματική όπως φάνηκε και με την υπόθεση των ΑμεΑ εργαζόμενων που λήγει η σύμβαση τους, ο δήμος και η περιφέρεια, χωρίς κρατικά και δημόσια κονδύλια, είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν την μνημονιακή εγκληματική πολιτική.

Το μόνο που μένει, ο μόνος ανοικτός και ρεαλιστικός δρόμος που μένει είναι η οικοδόμηση από τα κάτω ως τα πάνω ενός αριστερού ανατρεπτικού αντικαπιταλιστικού λαϊκού/ εργατικού πόλου και μετώπου..

Το οποίο με όλα τα μέσα εκλογικά, κινηματικά και βιαία, με μαζική αμεσοδημοκρατική απεύθυνση και συγκρότηση, θα διεκδικήσει την εξουσία σε δήμους, περιφέρειες και χώρα.

Στοχεύοντας η εξουσία να περάσει στο λαό και στην εργατική τάξη δια των οργάνων της και των αντιθεσμών της. Με τον αριστερό ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό λαϊκό/ εργατικό πόλο και μετώπου   να παίζει το ρόλο του πλατωνικού «σοφού βασιλιά», μέχρι την στιγμή που η εργατική αυτοδιαχειρίση μετατραπεί σε αυτοσυνειδησία μιας καθολικής κοινωνικής αυτοδιαχείρισης και την  θέση των εργαζόμενων την παίρνουν οι ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί.

Πάω μακριά λέτε;;   Θεωρητικολογώ ενώ ο λαός πεινάει;;;  Δεν το νομίζω… Είμαι πολύ πρακτικός, το κεφάλαιο και το κράτος του, με τους δήμους και τις περιφέρειες μέσα σε αυτό, μας πίνουν το αίμα και μας εκβιάζουν να παραμείνουμε δούλοι. Η αριστερά έχει καθήκον όχι να αποδεχτεί αυτή την κατάσταση, ούτε να την διαχειριστεί, αλλά να την ανατρέψει με κάθε τίμημα.

Όχι όμως σαν σωτήρας με τον λαό και την εργατική τάξη θεατή. Όχι με όρους κοινοβουλευτικούς ή όχι μόνο κοινοβουλευτικούς. Για ένα πρακτικό λόγο. Σε μια πρώτη φάση θα έχει να αντιμετωπίσει ένα κράτος και μηχανισμούς εχθρικούς. Μόνο ένας ξεσηκωμένος συνειδητοποιημένος λαός αποτελεί εχέγγυο για να αποτραπούν δυσάρεστες και ανώμαλες εξελίξεις. Και τούτο δεν μπορεί να συμβεί πάρα μόνο αν ο λαός και η εργατική τάξη  δημιουργήσει   τα δικά του όργανα και τις ένοπλες πολιτοφυλακές…

Αλήθεια μπορεί να υπάρξει μια τέτοια δημοτική και περιφερειακή συσπείρωση και παρέμβαση, μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο η ΔΡΑΣΥ-ΑΡΠΗ και κατά πόσο την βοηθούν οι παναριστερές παλινωδίες τμήματος της;;;

Αφήστε μια απάντηση