η Βάρκιζα και Βάρκιζες

Περίεργη και σημαντική μέρα σήμερα, 69 χρόνια από την Βάρκιζα και 2 χρόνια από την τελευταία εξεγερσιακή βραδιά για να πέσει η χούντα του μνημονίου.Για την πρώτη ημερομηνία κάποιοι γράφουν όχι στην νέα Βάρκιζα, κάποιοι τέλος η Βάρκιζα, κάποιοι πως την Βάρκιζα την έσπασε πρώτος ο δημοκρατικός στρατός της επαναστατικής εποποιίας του 46-49 και κάποιοι άλλοι πως η Βάρκιζα ήταν αποτέλεσμα της διαπάλης γραμμών στο κομμουνιστικό κίνημα και πως σήμερα η καθαρή γραμμή του αντικαπιταλισμού, ούτε μια Βάρκιζα δεν μπορεί να κάνει, και ευτυχώς θα έλεγα εγώ.

Φυσικά αυτό που αυτοί λένε καθαρή αντικαπιταλιστική γραμμή κατάφερε να υπάρχει ακόμη σήμερα κομμουνιστική αριστερά στην Ελλάδα και δεν έχουμε γίνει Ιταλία που βλέπουν σαν σωτήρα τους τον Τσίπρα ή Γαλλία να βλέπουν οι Γάλλοι αντικαπιταλιστές της 4ης Διεθνούς το ΣΥΡΙΖΑ ως το αντικαπιταλιστικό κόμμα.

Κατάφερε να προκαλέσει για 2 χρόνια εξεγερσιακά φαινόμενα που έριξαν δυο μνημονιακές κυβερνήσεις, δίχως φυσικά είναι αλήθεια να μπορέσουν να ρίξουν την χούντα του μνημονίου. Η τελευταία εξεγερσιακή βραδιά ήταν η 12  Φλεβάρη του 2012.

Φυσικά δεν μπορούμε να συγχέουμε και να μπερδεύουμε μια αυθεντική επαναστατική κατάσταση με μια εξεγερσιακή συγκυρία. περίπτωση του ΕΑΜ είχαμε την διαπάλη των γραμμών, η μια ήταν η επαναστατική γραμμή  που συνδύαζε προλεταριακά αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά με ένα πόλεμο χωρικών και η άλλη η ρεφορμιστική γραμμή της υποταγής στην αστική τάξη, που εκκινούσε από την αντεπαναστατική αντίληψη της 6ης ολομέλειας του 1934, που δεν έβλεπε πάρα μια αστικοδημοκρατική  επανάσταση στην Ελλάδα.http://www.politiko-kafeneio.gr/biblio/polemos711.htm

Η Βάρκιζα ήταν το αποτέλεσμα της κυριαρχίας της ρεφορμιστικής γραμμής που αφόπλισε πολιτικά και στρατιωτικά το επαναστατικό κίνημα. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν δεν ήταν τόσο μια συνειδητή πολιτική του επαναστατικού κινήματος, αλλά μια προσαρμογή του,  ύστερα από την αντεπαναστατική δεξιά τρομοκρατία, που ήθελε την συντριβή του Έαμικού κινήματος και όχι την ενσωμάτωση του.

Η λογική και η γραμμή της  6ης ολομέλειας του 1934 με παραλλαγές της όχι μόνο δεν ξεχάστηκε αλλά μέχρι τα σήμερα ηγεμονεύει ή βρίσκεται σε ηγεμονεύουσα θέση στην αριστερά, την κομμουνιστική αριστερά και όχι μόνο σε αυτή. Υπάρχει στην γραμμή της παναριστερας ή από την άλλη στην γραμμή της κομματικής καθαρότητας.

Κάτω από αυτή την οπτική η Βάρκιζα παραμένει ένα ανοικτό ενδεχόμενο, όπως Βάρκιζα της εξεγερσιακής διετίας θα είναι η υποτιθεμένη  αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που θα διαχειριστεί την μεταμνημονιακή καπιταλιστική πραγματικότητα.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση