Ενότητα και αμεσοδημοκρατία.

    Παρακολουθώ και συμμετέχω -με οργή και οδύνη ταυτόχρονα- στην διάσπαση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής και ανατρεπτικής αριστεράς στα Γιάννενα.

Αμεσοδημοκρατία:

Δεν θα παραμείνω στα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά:  Μια  νευρωτική εμμονή στη ενότητα, με βάση μια διακηρυκτική αρχή, που όμως διαρκώς πρέπει να αναβαθμίζεται στην γενική συνέλευση, διαφορετικά γίνεται δόγμα, προσωπικές φιλοδοξίες και αντιλήψεις αρχηγισμού έξω και πάλι από την επικύρωση της γενικής συνέλευσης και το ποτήρι ράγισε, το ποτήρι  έσπασε.

Οι ευθύνες φυσικά ανήκουν σε όλους. Και σε αυτούς που ελέω αρχηγού προχώρησαν σε ενέργειες χωρίς την έγκριση της γενικής συνέλευσης. Και σε εμάς που δεν ήμασταν πάντα συνεπείς με τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Ούτε καν σε αυτή την κρίση, σε κάποια στιγμή μετρήσαμε ή πήγαμε να μετρήσουμε κουκιά.

Επίσης φταίμε γιατί ανεχτήκαμε  ή και συμμετείχαμε κάποιες φορές σε παλαιοσταλινικές μεθόδους καιρό τώρα, γιατί τότε ή μας βόλευαν ή δεν μας ενοχλούσαν. Με αποτέλεσμα η δημοτική κίνηση να βρίσκεται σε  κώμα, από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές και μετά. Η αμεσοδημοκρατία δεν είναι σημαία ευκαιρίας όποτε μας βγαίνουν οι συσχετισμοί και την αρνούμαστε όταν δεν μας βγαίνουν. Αυτό δείχνει πολιτική ασυνέπεια και οπορτουνισμό. Και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τουλάχιστον από εμάς.

Ενότητα:

Θεωρώ την εμμονή στην ενότητα, όπως και την εμμονή από την άλλη την εμμονή στην κομματική καθαρότητα  πολιτικές νευρώσεις που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχώσεις. Είναι σύνηθες δε κάποιες  δυνάμεις να περνάνε από την μια εμμονή στην άλλη δίχως να κάνουν την αυτοκριτική τους. Θεωρώντας πως και στην μια και στην άλλη στιγμή έχουν δίκαιο. Ε αυτό δεν θυμίζει μια σχιζοειδής κατάσταση.

Προσωπικά και πολιτικά δεν είμαι με την ενότητα για την ενότητα, ούτε και με την κομματική περιχαράκωση και καθαρότητα. Μέσα σε κάθε πολιτικό οργανισμό εκφράζονται και υπάρχουν ποικίλες απόψεις. Αυτές οι απόψεις αν είναι ολότελα διαφορετικές, βρίσκονται σε αντίθεση και συγκρούονται, αν έχουν κοινά σημεία το λογικό είναι να οδηγηθούν σε σύνθεση και  γιατί όχι σε υπέρβαση. Φυσικά τις απόψεις τις εκφράζουν πρόσωπα, που έχουν συχνά πολιτικές και άλλες φιλοδοξίες ή  και εξουσιαστικές εμμονές. Και το κυριότερο αντανακλούν υλικά και όχι μόνο,  συμφέροντα.

Κατά συνέπεια το που θα οδηγηθεί μια ενωτική διαδικασία ή από την άλλη το κατά πόσο μια συλλογική διαδικασία αποκτήσει μια διαλεκτική  εικόνα είναι μια συνισταμένη πολλών παραγόντων  που δεν πετυχαίνει πάντα και για πάντα.

Ισχύει τόσο, τα δυο γίνονται ένα, αλλά και ένα γίνεται δύο και το ζητούμενο τελικά δεν είναι η ενότητα για την ενότητα ή από την άλλη η κομματική περιχαράκωση, αλλά αν αυτό το συγκεκριμένο πολιτικό «είναι»: εκφράζει ή όχι συγκεκριμένες δυναμικές, διαδικασίες, προσδοκίες και τα υλικά συμφέροντα των καταπιεσμένων;; Και σε αυτό το διακύβευμα θα κριθούν τόσο οι ενωτικές απόπειρες, όσο και οι κομματικές περιχαρακώσεις.

Σε τελευταία ανάλυση για να επιστρέψω στην αμεσοδημοκρατία, οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες δίνουν την δυνατότητα, τόσο τα κομματικά κτισίματα, όσο και οι ενωτικές διεργασίες να εκφράσουν σε μεγαλύτερο βαθμό την γενική βούληση, περιγράφοντας σε μεγαλύτερο βαθμό την πολλαπλή εικόνα της αλήθειας. Εξασφαλίζοντας ποιο ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες και ένα σαφώς  καλύτερο κλίμα από τι βιώσαμε στην ΔΡΑΣΥ.

Δημήτρης Αργυρός – υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή

coach outlet online

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση