με την ορμή και την νιότη της κομμούνας

Η κομμούνα ήταν η πρώτη επαναστατική εποποιία που ο επαναστατημένος λαός πήρε την εξουσία- έστω και σε μια πόλη- στις 18 Μάρτη του 1871 και κράτησε για 72 μέρες. Η κομμούνα του Παρισιού- το πρότυπο της δικτατορίας του προλεταριάτου για τους κλασικούς του μαρξισμού- ήταν μια αστική – τοποχωρικά- λαϊκή και λιγότερο εργατική- κοινωνιολογικά- εξέγερση των πολιτών και των λαϊκών μαζών. Μια εξέγερση που έδωσε την εξουσία στο δημότες, στις κομμούνες και στο δημοτικό συμβούλιο. Με πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου τον επαναστάτη Λουί Ογκίστ Μπλανκί.
Στις 18 Μαρτίου ανακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα. Ο στρατός της πόλης αντικαταστάθηκε από πολιτοφυλακή αποτελούμενη από όλους τους πολίτες που μπορούσαν να πολεμήσουν. Η Κομμούνα πήρε σχεδόν αμέσως μέτρα προς εύνοια των εργατών: επέβαλε πάγωμα των τιμών στα ενοίκια κατά την διάρκεια του πολέμου, απαγόρευσε στα ενεχυροδανειστήρια να πουλούν αγαθά καθώς οι εργάτες αναγκάστηκαν να βάλουν ενέχυρο τα εργαλεία τους κατά την διάρκεια του πολέμου, κρατικοποίησε την εκκλησιαστική περιουσία, ανέβαλε την υποχρέωση καταβολής των χρεών, εξίσωσε τους μισθούς των υπαλλήλων και τους επέβαλε ανώτατο όριο και κατάργησε τους τόκους.

Ήταν ένας πρωτότυπος συνδυασμός του εθνικού και του ταξικού. Ας μην ξεχνάμε πως οι Παριζιάνοι πολίτες ξεσηκώθηκαν ενάντια στους Πρώσους εισβολείς και στην Γαλλική αστική τάξη που είχε συμμαχήσει με τους εισβολείς ενάντια στο Γαλλικό λαό. Θεωρώντας η Γαλλική αστική τάξη εχθρό τον ξεσηκωμένο Γαλλικό λαό από τους Πρώσους εισβολείς. Και αυτό φαίνεται απόλυτα εξηγήσιμο. Το ταξικό ένστικτο της Γαλλικής αστικής τάξης την οδήγησε να συμμαχήσει με τους Πρώσους φεουδάρχες εισβολείς από το να αποδεχτεί τον λαό του Παρισιού να αυτοοργανώνεται. Ήταν ένας πρωτότυπος συνδυασμός και ταυτόχρονα μια ηγεμόνευση του ταξικού επάνω στο εθνικό, χάρη στα μέτρα που έλαβε και στο τρόπο που οργανώθηκε. Δεν είχε όμως ούτε το σθένος, ούτε την δυναμική να πλήξει τα ιερά και όσια της ατομικής ιδιοκτησίας ή των τραπεζών και την ίδια στιγμή ήταν μια επανάσταση που δεν έγινε πανεθνική, δεν πήρε τα αντικαπιταλιστικά μέτρα που θα δημιουργούσαν άλλη δυναμική, αλλά αμφιβάλω αν θα οδηγούσαν στην νίκη.

Ένας συνδυασμός που παρουσιάστηκε και στην Οκτωβριανή Επανάσταση- ίσως με αντίστροφη ιεράρχηση, αντιπολεμικό επάνω στο εθνικό- στην Κινέζικη επανάσταση με τον αγώνα του Κινέζικου λαού ενάντια στους κατακτητές. Εμφανίστηκε και στην Ελληνική Επανάσταση του 1940-49, με το εθνικό και το πατριωτικό να ηγεμονεύει επάνω στο ταξικό.

Κατά μια έννοια εμφανίζεται και σήμερα με τα διεθνιστικά εργατολαϊκά επαναστατικά καθήκοντα ενάντια στην τρόικα, τα μνημόνια της, τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου και τους «δικτάτορες» της ΕΕ που όχι μόνο καταπατούν κάθε εργατικό και λαϊκό δικαίωμα, αλλά περιορίζουν σε δραματικό βαθμό τις δημοκρατικές προϋποθέσεις και την λαϊκή κυριαρχία.

Η υπεράσπιση κάθε εργατικού, λαϊκού δικαιώματος, των μεταναστών, του δικαιώματος στην δημοκρατία, στην λαϊκή κυριαρχία, είναι το πλαίσιο που και σήμερα μπορεί και πρέπει να ενώσει τις εργαζόμενες λαϊκές τάξεις καθώς και τις αριστερές δυνάμεις. Με στόχο τον γενικευμένο λαϊκό και εργατικό ξεσηκωμό που θα δώσε την εξουσία σε αυτόν τον ίδιο το λαό.

Η κομμούνα ήταν μια επανάσταση που είχε όλες τις «επαναστατικές φυλές», μα κουμάντο έκαναν οι κομμούνες των πολιτών και όχι τα πολιτικά γραφεία ή οι πολιτικαντισμοί των κομματαρχών. Και αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να κρατήσουμε και για σήμερα, που εδώ και εκεί, δεξιά και αριστερά, γίνονται αλισβερίσια για υποψηφίους, και υποψηφιότητες. Πως θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά…;;

Ο λαός και οι εργαζόμενοι νιώθουν αδύναμοι, τα συνδικαλιστικά τους όργανα είναι απαξιωμένα και ανίκανα όχι μόνο να διεκδικήσουν αλλά και να υπερασπιστούν τα αυτονόητα. Με τον Δήμο και την περιφέρεια αντί να είναι ο βασικός κρίκος μιας πραγματικής λαϊκής εξουσίας να είναι αυτοί οι βασικοί κρατικοί κρίκοι που περνάνε τα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα.

Με την λαϊκή συμμετοχή να περιορίζεται στις επιτροπές διαβούλευσης, μια συστημική, άνευ ουσίας απάτη, που οι εκπρόσωποι φορέων λένε τα δικά τους και οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες αποφασίζουν αυτά που εξ αρχής ήταν στο πρόγραμμα να αποφασίσουν. ίδια η πείρα τρία χρόνια τώρα

Πόσο διαφορετικά δηλαδή από την κομμούνα που εξέλεγε τους πάντες και  τα πάντα, που είχε όλους τους δημόσιους υπάλληλους, τους δικαστές και τους πολιτικούς εκπροσώπους άμεσα ανακλητούς και αιρετούς. Οι φιλελεύθεροι φωνάζουν για φτηνό κράτος, και το μόνο φτηνό κράτος- κράτος που λέει ο λόγος- ήταν η κομμούνα του Παρισιού. Γιατί μόνο αν τσακιστεί η κρατική μηχανή θα γίνει φτηνό το κράτος.

Να τσακιστεί η γραφειοκρατία της και την αστυνομία της. Με τα μέλη της κομμούνας και τους δημόσιους υπάλληλους να πληρώνονταν το μισθό του εργάτη. Με τα αποκτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους, να καταργούνται μαζί με τους ίδιους τους αξιωματούχους.

Αν τα μεταφέραμε στην σημερινή πραγματικότητα όλα αυτά θα λέγαμε πως η πραγματική εξουσία θα βρίσκεται στο δημοτικό συμβούλιο, στις συνελεύσεις των συνοικιών και χώρων εργασίας και όχι στο δήμαρχο, αντιδήμαρχο. Η τεχνολογία συνεισφέρει στην δημιουργία δομών άμεσης δημοκρατίας, καθώς και στην καθυπόταξη του τέρατος της γραφειοκρατίας.

Τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις θα τις ελέγχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και θα εντάσσονται σε ένα παραγωγικό σχέδιο που θα μειώνει ή θα καταργεί  τον ανταγωνισμό και θα εξασφαλίζει την πολύμορφη επάρκεια των προϊόντων και την δωρεάν πρόσβαση δεν θα έχει ιδιοκτησία ή καλύτερα θα είναι κοινή ιδιοκτησία που θα παραχωρείτε με τον ή τον άλλο τρόπο σε συνεταιρισμούς και ιδιώτες για ένα χρονικό διάστημα, φυσικά πάντα με εργατικό έλεγχο.

Οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι και δικαστές θα εκλέγονται από τον λαό και δεν θα διορίζονται. Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, ανώτεροι υπάλληλοι θα πληρώνονται με το μέσο εργατικό μισθό. Θα υπάρχει μια τράπεζα για να ελέγχει την κίνηση των κεφαλαίων και του χρήματος. Παίζοντας ένα ρόλο στην μείωση ή και στο σβήσιμο των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών, ανάλογα με την πραγματική οικονομική δυνατότητα και την ατομική περιουσία. Καθώς και στα επενδυτικά προγράμματα. Η τράπεζα θα ελέγχεται άμεσα από τα συμβούλια των εργαζόμενων και των πολιτών.

Και σίγουρα όλα τα παραπάνω  δεν μπορούν να συμβούν σε ένα δήμο ή σε μια περιφέρεια. Ο δήμος και η περιφέρεια όντως θα πρέπει να διαχειρίζονται την πλειοψηφία του δημόσιου χρήματος για να μπορούν να παίζουν ένα ρόλο παραγωγικό, δίχως όμως να λειτουργούν επιχειρηματικά, αλλά κοινωνικά.

Γιατί η παραγωγική διαδικασία δεν θα συσχετίζεται με το επιχειρείν, αλλά με το παράγειν σε μια κοινωνική βάση και διαδικασία. Και κάτω από αυτή την προοπτική θα καθοριστούν τα πλαίσια και τα όρια της φορολογίας. Που θα αφορά μόνο τα όποια καθαρά ιδιωτικά κεφάλαια έχουν παραμείνει ως τέτοια. Κατά τα άλλα στα πλαίσια της κοινής ιδιοκτησίας των παραγωγικών τομέων και των επιχειρήσεων θα υπάρχει μια κατανομή πόρων.

Η  αντικαπιταλιστική διαχείριση, με βάση τα διδάγματα της κομμούνας, από το δήμο, στην περιφέρεια και στην συνέχεια σε ολόκληρη την χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, όπως η ΕΕ και το ευρώ. Άρα αποτελεί άμεση αναγκαιότητα η έξοδος τόσο από την ΕΕ-ΝΑΤΟ αλλά και ευρώ. Βέβαια είναι εξίσου  αναγκαιότητα μια άλλη διεθνοποίηση με σοσιαλιστικές- κομμουνιστικές εργατικές προοπτικές .

Δημήτρης Αργυρός – υποψηφιος δημοτικός σύμβουλος με την Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα για την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή

Μαρξ Κ. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία

Μαρξ Κ. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία DJVU Djvu OCR Περιεχόμενα με συνδέσμους
ή
Μαρξ Κ. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία DJVU Djvu OCR Περιεχόμενα με συνδέσμους

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ
Ι. ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΛΟ-ΠΡΩΣΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
ΙΙ. ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΛΟ-ΠΡΩΣΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, ΤΟ 1871
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση