η θρησκεία ως αγωνία και ως εξουσία

Η  πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η θρησκεία, η κάθε είδους θρησκεία στάθηκε δίπλα στην κάθε μορφή εξουσίας την στήριξε και την νομιμοποίησε. Ακόμη και ο Χριστιανισμός που ξεκίνησε ως μια  μεσσιανική θρησκεία των καταπιεσμένων τάξεων στο χώρο της Παλαιστίνης, οικοδομώντας κομμουνιστικές μικροδομές, τις αγάπες, με τον Παύλο, μετατράπηκε σε παγκόσμιο  κόμμα δίπλα και συχνά επί της κρατικής και οικονομικής εξουσίας και όχι ενάντια της εκφράζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καταπιεσμένων πλασμάτων.

Με τον χριστιανισμό η απελευθέρωση πήρε ατομικό- προσωπικό χαρακτήρα, παρόλο που όπως γράφει ο μπάρμπα Κάρολος:  «οι κοινωνικές αρχές του χριστιανισμού δικαιολόγησαν τη δουλεία της αρχαιότητας, δόξασαν τη δουλοπαροικία του μεσαίωνα και είναι ικανές, σε περίπτωση ανάγκης, να υπερασπιστούν την καταπίεση του προλεταριάτου, έστω και με εκφράσεις συμπόνιας. Οι κοινωνικές αρχές του χριστιανισμού κηρύσσουν την ανάγκη να υπάρχουν μία κυρίαρχη και μία καταπιεζόμενη τάξη και το μόνο που έχουν να προσφέρουν στην τελευταία είναι η ευσεβής ευχή να είναι φιλάνθρωποι η κυρίαρχη τάξη. Οι κοινωνικές αρχές του χριστιανισμού είναι δουλοπρεπείς και υποκριτικές, ενώ το προλεταριάτο είναι επαναστατικό».

Φυσικά ο 20ος αιώνας έδειξε πως μπορούν να υπάρξουν και θρησκείες στο όνομα του προλεταριάτου, επί του προλεταριάτου, ίσως γιατί το προλεταριάτο δεν είναι τόσο επαναστατικό όσο θα ήθελε ο Μαρξ. Ή το προλεταριάτο είναι αντιφατικά επαναστατικό, άρα πρέπει να απελευθερώσει την καταστροφική του δυναμική, την καταστροφική του αρνητικότητα, από κάθε είδους «μεταφυσική» πιστή. Και «μεταφυσική» πίστη δεν είναι μόνο του θεού ή των θεών, αλλά «μεταφυσική» πίστη είναι και η πίστη πως δεν μπορούμε να ζήσουμε δίχως αφεντικά, δίχως κράτος, με την επιστήμη και την τεχνοκρατία να είναι μια διαχωρισμένη κατάσταση πραγμάτων. Γιατί όπως ξανάπε ο παππούς Κάρολος:  «η βάση της άθρησκης κριτικής είναι: ο άνθρωπος κάνει τη θρησκεία, δεν κάνει η θρησκεία τον άνθρωπο. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι αφηρημένο ον που έχει κατασκηνώσει έξω από τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το κράτος, η κοινωνία. Αυτό το κράτος, αυτή η κοινωνία παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, επειδή είναι ανεστραμμένος ο κόσμος». Στην πραγματικότητα το θρησκευτικό αίσθημα είναι κοινωνικό προϊόν. «Τα φαντάσματα που σχηματίζονται στο ανθρώπινο μυαλό είναι αναγκαστικά εξάχνωση της υλικής διαδικασίας της ζωής, η οποία επαληθεύεται εμπειρικά και συνδέεται με υλικές προϋποθέσεις. Έτσι η ηθική, η θρησκεία, η μεταφυσική, όλη η υπόλοιπη ιδεολογία και οι αντίστοιχες μορφές συνείδησης δεν διατηρούν πια την επίφαση ανεξαρτησίας. Δεν καθορίζει η συνείδηση τη ζωή, αλλά η ζωή καθορίζει τη συνείδηση».   Και αυτό το είδαμε και ως μια κλασικά θρησκευτική κατάσταση πραγμάτων και ως μια τυπικά αντιθρησκευτική και ακόμη, ακόμη και ως μια τυπικά άθεη αντίληψη.

Το να γίνουμε λοιπόν κυρίαρχοι των υλικών όρων ζωής και να τους οργανώσουμε με μετρό τις ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες και τις επιθυμίες που όχι μόνο απαντάνε στην υλική αναπαραγωγή του είδους, αλλά να καλύπτουν και τις υπαρξιακές, οντολογικές ανάγκες που οδηγούν στην αυτοπραγμάτωση, είναι το στοίχημα ενός πολύμορφου επαναστατικού κινήματος.

Διαφορετικά η θρησκεία θα συνεχίζει να  είναι το όπιο των λαού, δηλαδή να  είναι ταυτόχρονα  έκφραση πραγματικής αγωνίας και διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής αγωνίας. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, ακριβώς όπως είναι το πνεύμα των χωρίς πνεύμα συνθηκών. Το ζητούμενο στην περίπτωση μας δεν είναι να πετάξουμε μαζί με τις αλυσίδες και τα άνθη που τις σκεπάζουν, αλλά σπάζοντας τις αλυσίδες, να χαρούμε τα άνθη.

Όποτε δεν φτάνει να λέμε διαχωρισμός του κράτους και της εκκλησίας.  Όχι πως δεν πρέπει να συμβεί. Αλλά είναι ένα στενό αστικοδημοκρατικό αίτημα. Που δεν μπορεί να συμβεί, αλλά και να συμβεί θα έχουμε ένα διπλασιασμό της κρατικής εξουσίας, όπως συμβαίνει στην Δύση.

Πρέπει να πούμε όχι και στην μια και στην άλλη εξουσία. Πρέπει να πούμε όχι σε κάθε εξουσία που βρίσκεται έξω από εμάς και την ελεύθερη κοινότητα που μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες ελέγχει τα ζητούμενα. Πρέπει να ξαναβρούμε ή να δημιουργήσουμε τις «αγάπες»  και να τις καθολικοποιήσουμε στο χρόνο και το τόπο, στο είναι και στο γίγνεσθαι.

outlet roermond

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση