χαμογελαστοί…. στον θάνατο

Περίεργη ράτσα αυτοί οι παλιοί κομμουνιστές, περίεργοι ράτσα οι πραγματικοί κομμουνιστές, τράβαγαν για το εκτελεστικό απόσπασμα χαμογελαστοί, λες και πήγαιναν σε γιορτή. Όπως δείχνει και η φωτογραφία από την δίκη του Μπελογιάννη.

Και οι πρώτοι χριστιανοί, λένε οι παραδόσεις, αντιμετώπιζαν με την ίδια χαρούμενη διάθεση τις θυσίες και τα μαρτύρια, μα αυτοί πίστευαν σε μια μεταθανάτια ζωή, στο παράδεισο.

Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν ίσχυε όμως για τους κομμουνιστές. Οι πραγματικοί κομμουνιστές συνήθως είναι ορκισμένοι άθεοι, άρα τράβαγαν για το θάνατο, πιστεύοντας πως η ζωή τους τελειώνει, οριστικά και αμετάκλητα. Και όμως το ξαναλέω, ήταν χαρούμενοι, ήταν οργισμένοι, αλλά δεν έδειχναν να είναι φοβισμένοι. Αυτό τους κάνει οντολογικά ανώτερους από τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους, που η θυσία τους είχε αιώνια ανταλλακτική αξία, τον παράδεισο.

Για τους κομμουνιστές δεν υπήρχε καμιά προσωπική ανταλλακτική αξία, πάρα μόνον πως έμπαιναν στο κάδρο των κομματικών ηρώων, όχι πάντα βέβαια, στην περίπτωση του Νίκου Πλουμπίδη ούτε αυτό έγινε.

Τι ήταν αυτό που έκανε τους πραγματικούς κομμουνιστές να διαλέξουν με χαρά τον δρόμο της θυσίας;; Τίποτε άλλο παρά η πίστη στο κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας, που αυτοί σίγουρα δεν θα το ζούσαν, μα θα είχαν βάλει το χεράκι τους για να οικοδομηθεί.  Για να γελάσουν τα παιδιά τους, τα παιδιά των παιδιών τους, για να γελάνε συνεχώς οι επόμενες γενιές. Ήταν η απίστευτη  αγάπη που ένιωθαν για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα.

Ε σίγουρα σήμερα τέτοιους κομμουνιστές δεν θα τους βρεις ή θα τους βρεις σε πολύ μικρότερο βαθμό από τι παλαιά. Από την μια η καθολική εμπορευματοποίηση έχει μετατρέψει τα πάντα σε ανταλλακτικές αξίες, από την άλλη το κομμουνιστικό μέλλον, ύστερα από την πτώση του 89, φαντάζει πολύ μακρινό.

Μπορεί να υπάρξουν κομμουνιστές σήμερα και τι είδους κομμουνιστές μπορεί να είναι αυτοί;; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, σίγουρα χρειάζεται κομμουνιστές-ες που να αγαπάνε με ανιδιοτέλεια τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Που να νιώθουν στο κορμί τους την κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης, που θα εξεγείρονται όταν υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση, έστω και αν αυτό αφορά μια πολύ  μακρινή χώρα. θα είναι άνθρωποι που θα μελετούν και θα πιστεύουν στην δυνατότητα της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας. Όπως απορρέει από την αντιφατική  ανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων, της τεχνολογίας και της επιστήμης. Και θα αγωνίζονται αυτές οι δυνατότητες να περάσουν στα χέρια της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Ναι αν χρειαστεί θα θυσιαστούν για να προχωρήσει το συγκεκριμένο προτσές, μα πιο πολύ θα επιχειρούν να δημιουργήσουν  κόμβους και πεδία όπου η κομμουνιστική δυνατότητα θα αγκαλιάζει πλατιές μάζες, άρα ίσως ο δρόμος της διαφυγής και όχι της κατά μέτωπο σύγκρουσης, να είναι πιο δημιουργικός και ανατρεπτικός  δρόμος.

Δημήτριος Αργυρός

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση