η αναπηρία ως….

Με αφορμή την δημοσίευση υποψηφιότητας δημοτικού συμβούλου της παράταξης ενότητα πολιτών, που αντί του επαγγέλματος αναγράφεται η λέξη ανάπηρος, λες και είναι επαγγελματική ιδιότητα, και μιας σχετικής συζήτησης στο facebook  επισημαίνω:

Η αναπηρία δεν είναι ιδιότητα, πόσο μάλλον δεν είναι επαγγελματική ιδιότητα. Γιατί αν το δούμε έτσι θα συντηρήσουμε την υποδόρια ρατσιστική διάκριση «φυσιολογικού»-«μη φυσιολογικού».    

Η αναπηρία είναι μια κοινωνική κατασκευή που απορρέει από μια «διαφορά». Η έννοια της κοινωνικής κατασκευής προέρχεται από τις κοινωνικές θεωρίες που υποστηρίζουν ότι η κοινωνία διαμορφώνει τα άτομα και επιβάλλει συγκεκριμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Κάθε κοινωνία  διαμορφώνει ένα πλέγμα αξιών, οι οποίες εκλαμβάνονται ως «κοινώς αποδεκτές», αλλά στην πραγματικότητα διαμορφώνονται από αυτούς που έχουν την εξουσία να τις επιβάλλουν. Αυτό δηλαδή που ονομάζεται κυρίαρχη ιδεολογία που διαμορφώνει το «κοινώς αποδεχτό».

Η θεωρία της κοινωνικής κατασκευής προέκυψε όταν κοινωνικά καταπιεσμένες ομάδες, όπως οι γυναίκες με το φεμινιστικό κίνημα και αργότερα οι ομοφυλόφιλοι, αμφισβήτησαν την υπεροχή του μέχρι πρότινος κυρίαρχου μοντέλου. Την στιγμή που φαίνονταν οι καθολικές έννοιες της κοινωνικής τάξης, της  κοινωνικής αντίθεσης και σύνθεσης, να μπαίνουν  σε δεύτερη μοίρα, με την μαζικοποίηση και την γενίκευση του δυτικού καταναλωτικού πολιτισμού.

Εκείνη την στιγμή  τα φώτα των κοινωνικών επιστημόνων και δρώντων έπεσαν πάνω στις μικρομάδες και μικροεξουσίες.  Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε ήταν η γενίκευση της απόλυτης υπαγωγής του κοινωνικού- φυσικού «είναι» στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που συχνότατα από εκεί και ύστερα εμφανίζονταν ως βιοεξουσία.

Παρόλα αυτά όμως η ανάδειξη των κοινωνικών μικροομάδων και μικροκοινωνιών πολλαπλασίασε τα πεδία ελευθερίας ή τα πεδία  διεκδίκησης της χειραφέτησης και της ελευθερίας.

Κάτω από αυτή τη οπτική  το ζήτημα της αναπηρίας ως κοινωνική κατασκευή είναι καταρχήν ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που γρήγορα μεταλλάσσονται σε ζητήματα πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Στο βαθμό που δεν διαμορφώνεται αυτό το πλαίσιο, το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, για να έχουν τα άτομα με αναπηρία πρόσβαση στην κοινωνία, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στο πολιτισμό. Στο βαθμό που η πολιτεία δεν διαμορφώνει αυτά τα πλαίσια για την ισότιμη πρόσβαση.

Πόσο μάλλον σήμερα που η κρίση επαναφέρει τις ταξικές πολώσεις και αντιθέσεις στο κυρίαρχο κάδρο. Με άλλα λόγια  αλίμονο αν είσαι ανάπηρος και φτωχός. Μια ολιστική προσέγγιση για την αναπηρία δεν μπορεί στις μέρες μας, παρά να παίρνει υπόψη της και το ταξικό στοιχείο, κριτήριο και σύνθεση.

Οι βασικές αρχές της αναπηρίας:  Η αρχή της ισότητας. Η αρχή της ολιστικής προσέγγισης της αναπηρίας, Η αρχή της πρόσβασης, προσβασιμότητας και του καθολικού σχεδιασμού, Η αρχή του «mainstreaming», Η αρχή της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης, Η αρχή της συμμετοχής, δεν μπορούν να εφαρμοστούν με άδεια ταμεία των δήμων, της περιφέρειας, του κράτους,  των ΑμεΑ και των οικογενειών τους.  Παρόλο που ως ανάπηροι χάσαμε τα λιγότερα, αν και έπρεπε να είχαμε τα περισσότερα, για να μπορούμε να λέμε πως έχουμε ισότιμη αντιμετώπιση.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ- οργανωτικός γραμματέας του σωματείου ανάπηρων νομού Ιωαννίνων . υποψήφιος με την Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα για την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή.    

Μία απάντηση στο “η αναπηρία ως….”

Αφήστε μια απάντηση