Ελπίδα για τους εργαζόμενους η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η κρίση βαθιά, αδυσώπητη, αποτέλεσμα του τέλους μιας οικονομικής ανάπτυξης που στηρίχτηκε στην πλασματική δανειακή υπερανάπτυξη με αποτέλεσμα το παγκόσμιο χρέος να φτάσει στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή στο 263% του παγκόσμιο ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή  το 0,5% του πληθυσμού κατέχει το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ 2 δισεκατομμύρια ζουν με λίγα δολάρια την μέρα.

Αυτός ο κόσμος αν δεν αλλάξει  ριζικά θα καταστραφεί με δραματικό τρόπο.  Κράτη και ιδιώτες έχουν συσσωρεύσει τέτοια μέσα καταστολής αλλά και καταστροφής, που μια παγκόσμια πολεμική κα τρομοκρατική έκρηξη, θα έχει τέτοια αποτελέσματα, που ο Β παγκόσμιος πόλεμος θα φαντάζει τσακωμός παιδιών.  Ο Αϊνστάιν είχε πει πως δεν ξέρει με τι θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο τέταρτος θα γίνει σίγουρα με ξύλα και ακόντια.

Οι καπιταλιστικές, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις βρισκόμενες σε ένα ιστορικό αδιέξοδο θυμίζουν περισσότερο φεουδάρχες, παρά αστούς που έχουν βγει από μια αστική επανάσταση. Δεν εμπιστεύονται πλέον ούτε τους ανθρώπους τους, έτσι είναι συχνό το φαινόμενο να αναλαμβάνουν οι ίδιοι τα δημόσια πράγματα. Από πού να αρχίσουμε και που να τελειώσουμε. Από το Μπερλουσκόνι, τον Μαρινάκη ή τις υποψηφιότητες των δικών μας επιχειρηματιών σε Δήμο και Περιφέρεια με τις μεγάλες καθεστωτικές παρατάξεις;;

Μπροστά στην κρίση, την κρίση αντιπροσώπευσης, την ταξική πόλωση και σύγκρουση και τις ενδοκαπιταλιστικές- ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις- συγκρούσεις οι καπιταλίστες δεν εμπιστεύονται τους εαυτούς τους, πόσο μάλλον τους ανθρώπους τους. Το παρελθόν επιστρέφει με όπλα και μέσα του μέλλοντος για να καθυποτάξει τις τεράστιες δυνατότητες που έχουν ήδη αναπτυχτεί και είναι ικανές να  σώσουν το σύνολο της ανθρωπότητας από τα δεσμά της.

Ανατροπή, επανάσταση με στόχο την ριζική αλλαγή ή πόλεμος όλων εναντίον όλων;;  Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα, ερώτημα και των εκλογών, των τριπλών εκλογών. Αν οι «πάνω» είχαν μια άλλη δυνατότητα, αντίληψη, συμφέροντα θα προχωρούσαν σε μια παγκόσμια σεισάχθεια, με κατάργηση του χρέους και μια πιο δίκαιη ισοκατανομή του παγκόσμιου πλούτου. Και στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους θα έμειναν πολλά και την εξουσία θα είχαν. Και τότε τόσο η ΕΕ, όσο και ο ΟΗΕ θα είχαν να παίξουν το ρόλο τους. Μα η κρίση βαθιά και τα συμφέροντα αλληλοσυγκρουόμενα, άρα είναι αδύνατον οι «πάνω» να κάνουν μια τέτοια  αλλαγή, εκτός και αν νιώσουν την «λεπίδα» των «κάτω».

Μα οι «κάτω» δεν μπορούν να το πράξουν αυτό, αν συνεχίζουν να υπακούουν στην «απελπισία» που τους έχουν ρίξει οι «πάνω». Αν δεν σηκώσουν «τείχος» αντίστασης και ανυπακοής στα αφεντικά τους, αν δεν πάρουν την ζωή και  την εξουσία στα χέρια τους. Αν δεν διεκδικήσουν ολόκληρο το καρβέλι, δεν θα φάνε της προκοπής, εκεί μας έφτασε ο καπιταλισμός. Μα αν είναι να διεκδικήσουμε ολόκληρο το καρβέλι, γιατί μετα να τους  αφήσουμε στο τραπέζι, ως «κυρίους»;;  

Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί σε μόνο ένα δήμο, σε  μόνο μια περιφέρεια ή σε ένα κράτος. Η ΕΕ ήταν μια αναγκαιότητα των πλουσίων, των επιχειρηματιών, των αφεντικών, των τραπεζών για να ενωθούν τόσο απέναντι σε ΗΠΑ-ΕΣΣΔ-Ιαπωνία, όσο και απέναντι στους εργαζόμενους. Μα οι ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης και του κόσμου είναι αναγκαιότητα των εργαζόμενων αν έχουν την εξουσία για να βοηθάει η μια περιοχή την άλλη, το ένα τμήμα του προλεταριάτου το άλλο, για να διαμοιράζονται με ευκολία τα σύγχρονα μέσα παραγωγής.  

Αυτό δεν συνεπάγεται πως πρέπει να περιμένουμε την πανευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά ξεκινάμε με δυναμικό και μαχητικό τρόπο, για να απελευθερώσουμε την γειτονία, το εργοστάσιο, το δήμο, την περιφέρεια, την χώρα…

Η μάχη, ο αγώνας διαρκής, οι εκλογές μια μάχη από τις μάχες. Μια μάχη που πρέπει να βγάλει δυνατές τις ανατρεπτικές αριστερές  δυνάμεις. Την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στην περιφέρεια και στο Δήμο Ιωαννιτών και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές.

Δημήτρης Αργυρός – υποψήφιος της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ στα Γιάννενα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή  

Αφήστε μια απάντηση