ψήφος στην ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σε δήμο και περιφέρεια

Δυο, τρεις τελευταίες  κουβέντες προτού πάμε να ψηφίσουμε.

Για το ζήτημα της συμμετοχής και της  αποχής:

Όποιος περιμένει τη κάλπη για να πάρει πολιτική θέση και να συμμετέχει στην πολιτική είναι ένας «ιδιώτης» με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δηλαδή πάνω, κάτω πολιτικά ανόητος, για να μη πω ηλίθιος. Το ίδιο πολιτικά ανώριμος είναι αυτός, που πιστεύει πως βγάζοντας κάποιον ηθικά ακέραιο άνθρωπο για 4, 5 χρόνια, δίχως από κει και ύστερα να συμμετέχει ο ίδιος πουθενά, θα του λύσει τα προβλήματα. Η καθημερινή συμμετοχή, δράση και έλεγχος  είναι το κριτήριο για  να μην μετατραπεί και ο πιο  ακέραιος ηθικά άνθρωπος σε γραφειοκράτης. 

Η πολιτική δια αντιπροσώπων τελείωσε, οι σωτήρες τελείωσαν. Αν και κακά τα ψέματα: αν δεν έχεις ελεύθερο χρόνο δεν μπορείς να ασχολείσαι με τα κοινά!!!! Και οι εργαζόμενοι, αυτοί που ακόμη εργάζονται δηλαδή, δεν έχουν ελεύθερο χρόνο. Οι άνεργοι με την σειρά έχουν επικεντρωθεί στα πολύ δικά τους, για να δουν δίπλα τους. Υπήρξαν και στιγμές που και χρήμα υπήρχε και ελεύθερος χρόνος. Το να έχεις όμως χρήμα και χρόνο πολύ δεν σε κάνει αναγκαία ελεύθερο, όταν χρήμα και χρόνος λειτουργούν ως δεσμά συγκεκριμένων συμφερόντων.

Από την άλλη όποιος με πολιτική απερισκεψία, νεφελοσκεπή βολονταρισμό, επαναστατικό ελιτισμό προπαγανδίζει την αποχή ή το άκυρο, αφήνοντας αυτή την μάχη, στις συστημικές δυνάμεις, τότε άθελα του ή μη, παίζει  το παιχνίδι τους. Η μάχη των εκλογών δεν είναι η μάχη των μαχών, αλλά μια σημαντική μάχη, που παρόλο που δίνεται σε εχθρικό έδαφος, μπορεί να βγάλει ενισχυμένες τις αντισυστημικές δυνάμεις. Και ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα δυνάμωνε το αντισυστημικό κίνημα σε όλες του τις μορφές.

Για το εργατικό ατύχημα- δολοφονία στην Τουρκία

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον συντάραξε το πολύνεκρο εργατικό ατύχημα στην Τουρκία, που όλα δείχνουν πως θα μπορούσε να αποφευχθεί, αν η εργοδοσία είχε πάρει όλα τα μέτρα εργατικής ασφαλείας. Αν η κυβέρνηση επέβαλε αυστηρά μέτρα εργατικής ασφάλειας και δεν δούλευε μόνο για να  εξασφαλίζει τα συμφέροντα του εργοδότη. Μόνο που τότε δεν θα μιλάγαμε για αυτή την κυβέρνηση, μα για μια άλλη κυβέρνηση, τότε δεν θα μιλάγαμε για αυτή την εξουσία- την εξουσία των τραπεζών, των επιχειρηματιών, του κεφαλαίου- μα για μια άλλη εξουσία, την εξουσία των ανθρώπων που δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ, των ανθρώπων που δουλεύουν 2 χιλιόμετρα κάτω από την γη, την εξουσία των εργαζόμενων.

Κάποιοι θα μου πείτε: λυπόμαστε για το ατύχημα, μα τι δουλειά έχει αυτό με τις εκλογές;;  Είστε εσείς που προεκλογικά λέγατε το ίδιο  πράγμα όταν ανοίγαμε την συζήτηση για την ανεργία, για την κεντρική προεκλογική σκηνή. Λέγατε πως αυτά   θα τα λύσει η κυβέρνηση, εμείς μόνο για την λακκούβα, το φωτισμό..κτλ.

Ή λέτε ψέματα, ή δεν ξέρετε τι σας γίνεται.  Ο Καλλικράτης και η ΕΕ μετατρέπει όλο και πιο πολύ το δήμο και την περιφέρεια σε καθοριστικό κόμβο μιας ολοκληρωτικής καπιταλιστικής κυριαρχίας της ΕΕ- κυβέρνησης- κεφαλαίου. Ο δήμος και η περιφέρεια  αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας προγράμματα διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, την ιδιωτικοποίηση του περιβάλλοντος, των ελεύθερων χώρων, του νερού.  Το τοπικό, το εθνικό και το παγκόσμιο συνδέονται αλληλένδετα και αλληλεπιδρούν σε καθοριστικό βαθμό.

Σε μια οικονομία και κοινωνία καθολικής κρίσης, με 30% του πληθυσμού σε ανεργία, μόνο φιλισταίοι δεν θα αντιληφτούν  πως οι δολοφονίες των εργατών στα ορυχεία της Τουρκίας, οι δολοφονίες των μεταναστών στο Αιγαίο, οι δολοφονίες- αυτοκτονίες των άνεργων και φτωχών στην Ελλάδα συνδέονται, και δεν μπορείς  να μιλήσεις για την λακκούβα, όταν ο διπλανός σου λιμοκτονεί ή πεθαίνει γιατί ζεσταίνεται με μαγκάλι, λόγω φτώχειας;;;

Για το ζήτημα της δημοκρατίας

Η δημοκρατία με την βαθύτερη σημασία του όρου και όχι της τυπικής εκλογής των αφεντικών και των σφαγέων μας είναι κατάκτηση των λαϊκών αγώνων και όχι παραχώρηση των αφεντικών μας. Όταν όμως τα αφεντικά αφήνουν έξω από τους χώρους παραγωγής, ακόμη και το δικαίωμα της τυπικής διακίνησης των πολιτικών ιδεών, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά και η τυπική απαγόρευση- ειδικά των επικίνδυνων πολιτικών ιδεών- είναι προ των πυλών.

Η δημοκρατία λοιπόν είναι ξανά το στοίχημα της εποχής.  Όχι βέβαια μια δημοκρατία που καλινιζάρεται και διαμεσολαβείτε από τα συστημικά ΜΜΕ. Ούτε από την άμεση συμμέτοχη των αφεντικών στα συστημικά καθεστωτικά σχήματα και κόμματα.

Η δημοκρατία δεν μπορεί πάρα να είναι μια πολυδιάστατη έννοια με οικονομικές- πολιτικές και οικονομικές παραμέτρους. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο αν η εξουσία και ο πλούτος περάσει στα χέρια των εργαζόμενων.  Και αυτό είναι το μεγάλο, το πολύ μεγάλο διακύβευμα της εποχής μας.

Ενότητα- διαχωρισμός- «μικρότερο κακό»

Η  ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σε δήμο και σε περιφέρεια έδωσε ένα ηρωικό αγώνα σε εξαιρετικά αντίξοες  συνθήκες.   Η οικονομική μας δυσπραγία δεν επέτρεψε να δώσουμε τον προεκλογικό αγώνα όπως θα θέλαμε. Σε ένα περιβάλλον που τα ΜΜΕ με το ζόρι  και την πίεση μας έδιναν χρόνο να παρουσιαστούμε, εξαιρούμε την  αφιλοκερδή βοήθεια συγκεκριμένων δημοσιογράφων. Και δεχόμενοι την πίεση της «χαμένης ψήφου», τώρα που η αριστερά έχει ελπίδες να κυβερνήσει. Και εδώ θα μείνω αρκετά.

Μας κατηγορούν πως δεν είμαστε ρεαλιστές, πως δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε. Τους απαντάμε, είμαστε ρεαλιστές όσο δεν πάει και φυσικά δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε, γιατί θέλουμε να κυβερνήσουν οι εργαζόμενοι.  Ουτοπία- με την αρνητική έννοια του όρου- είναι να πιστεύεις, πως με το να πάρεις ένα δήμο, μια περιφέρεια ή την κυβέρνηση, αφήνοντας την εξουσία στα αφεντικά, στους τραπεζίτες και την ΕΕ, μπορείς να κάνεις αριστερή φιλεργατική πολιτική.

Ρεαλισμός αντίθετα είναι να αγωνίζεσαι- σε μοριακό, τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση. Έτσι ώστε η εξουσία να περάσει όχι σε εμάς, αλλά στους ίδιους τους εργαζόμενους, στον ίδιο το λαό. Και αυτή μας η αντίληψη είναι που μας διαχωρίζει σε καθοριστικό βαθμό, με τις άλλες αριστερές δυνάμεις. Επιδιώκοντας όμως μια κοινή δράση στο καθοριστικό πεδίο της ταξικής πάλης και των κοινωνικών κινημάτων.

Και αυτό δεν είναι θεωρίες του αέρα και  Νεφελοκοκκυγίες. Μόνο αν περάσει η οικονομική  και πολιτική εξουσία στους εργαζόμενους μπορεί να διαγραφεί το χρέος, μπορεί να γίνει μια πιο δίκαιη ισοκατανομή του πλούτου. Ας το κάνουμε τάλιρα: το περσινό ΑΕΠ ήταν γύρω στις 183 δις ευρώ. Το 30% το έχουν 500 νοματαίοι και το 40% πάνε για το χρέη και τα τοκοχρεολύσια.

Αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα και η αριστερά ήταν στην κυβέρνηση και οι εργαζόμενοι στην εξουσία, τότε θα αναλογούσε στο καθένα μας 1500€.  Στο καθένα μας 1500 € για να φάμε, σε δημοτικά αυτοδιαχειριζόμενα εστιατόρια, να στέλνεις τα παιδιά σου σε παιδικούς σταθμούς, σε σχολεία, πανεπιστήμια, να διασκεδάζεις, να μορφώνεσαι, να έχεις άπλετο χρόνο για να ασχολείσαι με τα κοινά, αφού θα δουλεύεις λίγο, για να δουλεύουν όλοι.  Ουτοπία ναι, μέσα στην ΕΕ και με την εξουσία στους τραπεζίτες και επιχειρηματίες, ρεαλισμός αν η εξουσία περάσει στους εργαζόμενους, σε τοπικό, εθνικο, διεθνικό πεδίο.

Γνωρίζουμε βέβαια πως η συγκεκριμένη αντίληψη είναι μειοψηφική τόσο  στην κοινωνία, όσο και στην αριστερά. Πλειοψηφική είναι η αριστερά που πιστεύει πως χωράνε μικροβελτιώσεις ή πως δεν είναι ακόμη ώριμα τα πράγματα για συνολικές  αλλαγές, άρα αυτό που μένει είναι να ενισχυθούν τα κόμματα.

Προσωπικά θα χαρώ αν βγει ενισχυμένη η αριστερά, η αριστερά να πάρει το δήμο, την περιφέρεια , την κυβέρνηση. Δίχως όμως μια δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά στο κίνημα, στους αγώνες και στις εκλογές δεν υπάρχει καμιά ελπίδα στην κυβερνώσα αριστερά να πάρει κανένα φιλολαϊκό μέτρο.. Δεν μπορεί να νικήσει κανένα κίνημα ή  να νικήσουν οι αγώνες, αν δεν βγει ενισχυμένη και δυνατή η αντικαπιταλιστική αριστερά.

Για αυτό το λόγο η μόνη «χαμένη ψήφος» είναι αυτή που πάει τους συστημικούς σχηματισμούς ή αυτή που πάει στους εμπόρους των αυταπατών του κόσμου, πως δίχως σύγκρουση και συνολική ανατροπή μπορεί να λυθούν τα προβλήματα.

Δημήτρης Αργυρός – υποψήφιος με την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στην Ήπειρο για την αντικαπιταλιστική ανατροπή 

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση