Ένας για όλους και όλοι για έναν

τολμήστε κύριοι Λοβέρδοι 

Νομίζω πως θα συμφωνήσω με το Λοβέρδο. Η εκπαίδευση και η παιδεία -ως τα μέγιστα των λειτουργημάτων- θα πρέπει να διέπονται από ένα πνεύμα αλτρουισμού  και βεβαίως, βεβαίως του εθελοντισμού. Το ίδιο ισχύει και για την υγεία και για τον αθλητισμό αλλά και για την κοινωνική πρόνοια. 

Όπως θα πρέπει να ισχύει και για αυτούς που φυλάνε την πατρίδα, φυλάνε την κοινωνία, που δικάζουν, που διοικούν, που κυβερνούν. Ιδιαίτερα σε εθελοντική βάση θα πρέπει να λειτουργεί η διοίκηση της πολιτείας και οι κυβερνώντες. Ειδικά αυτοί- όσο κυβερνούν- δεν θα πρέπει καθόλου να αυξάνουν  την περιουσία τους. Ούτε αυτοί, ούτε τα παιδιά τους.

Μα έτσι δεν θα έχουν την ανεξαρτησία από τους οικονομικά ισχυρούς. Μα η απάντηση είναι απλή. Σε μια κοινωνία γενικευμένου εθελοντισμού, όπου η εργασία δεν θα είναι ένα μίσθωμα εργατικής δύναμης και φυσικά χρόνου, αλλά ελεύθερη δημιουργικότητα δεν θα υπάρχουν οικονομικά ισχυροί και οικονομικά ανίσχυροι.

εθελοντισμός και ελεύθερη δημιουργικότητα

Δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι η εθελοντική ελεύθερη δημιουργικότητα με κάποιους οικονομικά ισχυρούς και πολλούς οικονομικά ανίσχυρους. Η εθελοντική ελεύθερη δημιουργικότητα μπορεί να λειτουργήσει σε  κοινότητα/ κοινωνία/ πολιτεία όπου δεν θα υπάρχουν μεγάλες διαφορές πλούτου και περιουσίας.

Σε μια κοινωνία καθολικής εθελοντικής προσφοράς όλα ή σχεδόν όλα θα είναι κοινά και αδιαίρετα. Όλοι θα ασχολούνται με αυτό που τους ενδιαφέρει και θα παίρνουν ως αντάλλαγμα το αναγκαίο πλούτο για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.

Σίγουρα θα υπάρχουν ασχολίες ή εργασίες που θα έχουν το στοιχείο του καταναγκασμού ή δεν θα θέλουν να τις κάνουν πολλοί –ες με ευχαρίστηση.

Εάν η τεχνολογία δεν μπορεί να βρει λύση, που για πολλά μπορεί να δώσει- λόγου χάρη οι οδοκαθαριστές είναι ένα επάγγελμα που θα λείψει στο μέλλον με την καθολική υπογειοποίηση και κομποστοποίηση των απορριμμάτων σε οικογενειακό επίπεδο ή σε επίπεδο γειτονίας- τότε αυτοί –ες που θα την κάνουν θα έχουν το δικαίωμα για να αποκτήσουν ή να απολαύουν κάποιες παραπάνω μονάδες πλούτου. Κάποιος- α που φροντίζει ένα ανήμπορο, πέρα από την ικανοποίηση της προσφοράς ίσως και να δικαιούται μερικές μονάδες παραπάνω.  Το ίδιο σίγουρα θα ισχύει και για τον ιατρό που σώζει ζωές.

Όποτε κύριε Λοβέρδο  και σεις πολιτικοί αλλά και τραπεζίτες και εφοπλιστάδες κάντε την αρχή και μην ανησυχείτε θα ακολουθήσει ο λαός. Όχι βέβαια δεν έχω καμία αυταπάτη πως τα ρεμάλια και οι απατεώνες που μας κυβερνάνε και που απομυζούν τον πλούτο που παράγουμε- το 1% του πληθυσμού κατέχει το 56% του πλούτου- θα κάνει κάτι τόσο μεγαλόψυχο.

το κέντρο του κόσμου το εγώ μέσα στο εσύ  

Απεναντίας όλοι καταλαβαίνουμε πως χρησιμοποιούν την έννοια του εθελοντισμού για να βρουν φτηνή εργατική δύναμη.  Και εμείς αφελείς και  απελπισμένοι παίζουμε ακόμη το παιχνίδι τους.

Ως πότε;;  Μα μέχρι να πιστέψουμε πως σαν άτομα και σαν κοινότητα όχι μόνο δικαιούμαστε να ζήσουμε καλύτερα και δικαιότερα, μα και μπορούμε. Και αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από το να θεωρούμε πως σαν μονάδες, άτομα και συλλογικότητες είμαστε στο κέντρο του κόσμου.

Όσο περισσότερο θεωρείς πως ο εαυτό σου αξίζει, γιατί ακριβώς δεν έχει πάντα δίκαιο,  άρα δεν πρέπει να κυριαρχήσει στο διπλανό του, στο ή στην συμβία του, στην φύση και στο πνευματικό κόσμο, παρά μόνο να συνυπάρξει ίσος και διαφορετικός. Τόσο πιο πολύ θα βρίσκει στον άλλο την καρδιά και το πνεύμα που έχει χάσει. Και τότε όλο και πιο πολύ ο εθελοντισμός θα βρίσκει το πραγματικό του νόημα ως μια ελεύθερη αναρχοκομμουνιστική δημιουργικότητα.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση