«Ομότιμη προοπτική» και «Γενική διάνοια»

Σε αυτό μου το κείμενο θα επιχειρήσω μια συμπληρωματική  μελέτη δυο πολιτικών δοκιμίων που ξεκινούν την διαφορετική αφετηρία, συναντιούνται σε ένα σημείο, για να ξαναχωρίσουν στο τέλος. Ενώ θα επιχειρήσω να διατυπώσω ένα κάπως διαφορετικό δρόμο συνάντησης, άρσης, και υπέρβασης.

Το ένα βιβλίο είναι «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» του Γιώργου Ρούση από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2008 και αφιερώνεται στην γενιά- την χαμένη γενιά- των 700€. Η τραγική ειρωνεία είναι πως σήμερα το 2014, η γενιά των 700€ θεωρείται προνομιούχος, καθώς η τότε γενιά των 700€ έχει γίνει γενιά των 300 €.

 Το δεύτερο βιβλίο είναι ο συλλογικός τόμος  με τίτλο « Πέρα από το κράτος και την αγορά- Η ΟΜΟΤΙΜΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ»  από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις που κυκλοφόρησε το 2014. Ας ξεκινήσω από το παλαιότερο χρονικά, δηλαδή το βιβλίο: «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» και στην συνέχεια θα καταπιαστώ με το τόμο του ρεύματος της «ομότιμης παραγωγής».

 

Το σημερινό περιεχόμενο της κομμουνιστικής χειραφέτησης ή γιατί ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς.

  Σύμφωνα με τον Γ. Ρούση η  κομμουνιστική προοπτική της κοινωνικής ατομικότητας είναι η μοναδική εφικτή απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για κάποιους κομμουνισμός και ατομικότητα θα τους φάνει αλληλοαποκλειόμενη αντίφαση. Και όμως όχι μόνο δεν είναι,  αλλά η μοναδική περίπτωση κομμουνιστικής χειραφέτησης περνάει μέσα από την κοινωνική ατομικότητα.

Η κομμουνιστική χειραφέτηση δεν παιρνάει μέσα από την κολεκτιβοποίηση και την στρατοπέδευση, αλλά από την κοινότητα των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων/ ατομικότητων, που με επαναστατική αυτοσυνειδησία παράγουν και διαμοιράζουν την παραγωγή, τον πλούτο και την εξουσία με βάση τις κοινωνικές ανάγκες.

Απεναντίας είναι ο καπιταλισμός που έχει αποικίσει το  «κοινωνικό και φυσικό είναι», μετατρέποντας ολόκληρο τον πλανήτη, σε ένα στρατόπεδο παραγωγής υπεραξίας. Μετατρέποντας τους ανθρώπους σε ψευδοατομικότητες, που ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, αφήνοντας το κράτος και τους μηχανισμούς του, να τους ελέγχουν και να κυριαρχούν.

Ο συγγραφέας ταυτόχρονα επιχειρεί να αποδείξει πως από πλευράς των υλικών συνθηκών, από πλευράς των παραγωγικών δυνάμεων, την εποχή του Μαρξ αλλά ακόμη και την εποχή της μπολσεβίκικης επανάστασης δεν ήταν εφικτή η κομμουνιστική μετάβαση. Για αυτό το λόγο και ηττήθηκε η απόπειρα των σοσιαλιστικών μεταβάσεων του 20ού αιώνα.  Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν δικαιώνει ιστορικά αυτή την πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής μετάβασης, δεν δικαιώνει την επανάσταση των μπολσεβίκων και των Ρώσικων μαζών. Ή δεν δικαιώνει τις αντικαπιταλιστικές- αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις που έδωσαν αξιοπρέπεια στους λαούς.

Απεναντίας σε αντίθεση με την εποχή του Μαρξ και του Λένιν  υφίσταται μια υπερανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων, νέας τεχνολογίας και ρομποτικής. Δημιουργώντας στα πλαίσια της παλαιάς καπιταλιστικής κοινωνίας τις κομμουνιστικές υλικές παραγωγικές δυνάμεις.

Ο Γ.Ρ ψάχνοντας στο κρυμμένο θησαυρό των Μαρξικών grundrisse- ακολουθώντας σε ένα βαθμό τον αυτόνομο μαρξισμό- επαναφέρει την «γενική διάνοια» ως την κατάλληλη έννοια κομμουνιστικής χειραφέτησης, που συσχετίζεται με τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες, με τις κομμουνιστικές υλικές παραγωγικές δυνάμεις, που έχουν σε  μεγάλο βαθμό, αναπτυχθεί στα σπλάχνα του καπιταλισμού.

Η παραγωγή με βάση την «γενική διάνοια», δηλαδή με βάση την τεχνολογία και την επιστήμη, που μετατρέπεται σε κύρια παραγωγική δύναμη, βάζει σε κρίση τον νόμο της άξιας, δηλαδή την σύνδεση χρόνου εργασίας/ αξίας/ υπεραξίας.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η παραγωγή υπεραξίας να μετατρέπεται σε εμπόδιο, για την παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και το καπιταλιστικό  σύστημα να μπαίνει σε βαθιά αδυσώπητη κρίση, όπως αυτή που ζούμε σήμερα.

Το συγκεκριμένο απόσπασμα των  Μαρξικών grundrisse απαντάει γιατί η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, χρηματιστηριακού ντελίριου ή ατελούς στρεβλής ανάπτυξης. Αλλά είναι αποτέλεσμα καπιταλιστικής υπερανάπτυξης, που γεννάει στα σπλάχνα την επόμενη φάση της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Ταυτόχρονα τα εκατομμύρια των ανέργων, η ζωντανή εργασία που αποπέμπεται με την ατομική της μορφή δεν αντικαθιστάται μόνο από ένα σταθερό κεφάλαιο- που δεν μπορεί να παράγει υπεράξια- αλλά από την «άυλη» «γενική διάνοια», από την γνώση, την επιστήμη, από συλλογική κοινωνική ευφυΐα, από τις συσσωρευμένες τεχνικές, τεχνογνωσίες και την συλλογική επινοητικότητα.

Σε αντίθεση όμως με  την μετααυτονομία ο Γ.Ρ δεν θεώρει την -υπαρκτή πλέον τάση- της «γενικής διάνοιας» ικανή και αναγκαία συνθήκη για ένα καπιταλισμό δίχως τον νομο της αξίας, για ένα «καπιταλισμό βρικόλακα» που ζει, από το αίμα της ελεύθερης παραγωγής της άυλης εργασίας. Άρα δεν χρειάζεται σοσιαλιστική επανάσταση, οργάνωση των καταπιεσμένων τάξεων, μια πολιτική διαμεσολάβηση, πάρα μόνο η εξέγερση του πλήθους ή του οργανωμένου παραγωγικού σμήνους.

Ο Γ.Ρ θεώρει και σωστά κατά την δική μου άποψη, πως ο καπιταλισμός συνεχίζει να ηγεμονεύει και να κυριαρχεί  μέσα από τις αντιφάσεις του. Μπορεί η «γενική διάνοια» να έβαλε σε κρίση τον νόμο της αξίας στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες,  αλλά ακόμη υπάρχουν περιοχές που παράγονται εκατομμύρια εργατοώρες υπεραξίας, όπως η «κομμουνιστική» ΚΙΝΑ.

Ενώ η καθολική υπαγωγή των πάντων στο κεφάλαιο, με την αύξηση των πεδίων εκμετάλλευσης, του δίνει διεξόδους στα προβλήματα που δημιουργούνται από την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους.

Άρα ο Μαρξισμός του κεφαλαίου έχει στις μέρες να μας δώσει ακόμη πολλά, πάρα τον κεντρικό χαρακτήρα της «γενικής διάνοιας» των grundrisse, σε σχέση και την ανάπτυξη των κομμουνιστικών υλικών παραγωγικών δυνάμεων.

Πόσο μάλλον που σήμερα στις σύγχρονες αναπτυγμένες χώρες, μπορεί να υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις, αλλά δεν υπάρχουν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, εξαιτίας της ενσωμάτωσης του κοινωνικού,  επαναστατικού υποκειμένου.

Κατά συνέπεια ανάμεσα στην εποχή του Μαρξ και του Λένιν και την σημερινή εμφανίζεται μια τεραστία αντίφαση και αναντιστοιχία. Ενώ σε μεγάλο βαθμό έχουν αναπτυχτεί οι υλικές δυνατότητες για την κομμουνιστική άρση/ υπέρβαση του καπιταλισμού, υποκειμενικά βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο από τι οι προλετάριοι της εποχής του Μαρξ και του Λένιν, παρόλο που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η ουσία του ζητήματος βρίσκεται στην λέξη/ έννοια αποξένωση/αλλοτρίωση. Όσο αναπτύσσετε ο καπιταλισμός, παράγωντας τους υλικούς όρους υπέρβασης του, αλλά και τον «νεκροθάφτη» του, τόσο ο καπιταλισμός μετατρέπει τον «νεκροθάφτη» σε ένα «βρικόλακα» που πίνει αίμα στο όνομα του κεφαλαίου.

Η λύση για τον Γ.Ρ βρίσκεται στην ταξική/ επαναστατική συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης με την αναγκαία ενίσχυση των πολιτικών κομμουνιστικών διαμεσολαβήσεων   που θα αίρει την αλλοτρίωση/αποξένωση.

Έτσι ώστε η συνειδητοποιημένη εργατική τάξη, το προλεταριάτο να οικειοποιηθεί το σύνολο των υπαρχουσών παραγωγικών δυνάμεων, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν, τόσο την δική τους ύπαρξη, σαν προλεταριάτου και κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, όσο και του πλανήτη ολάκερου.

Από τον δικτυακό καπιταλισμό στα κοινά 

Ο συλλογικός τόμος « Πέρα από το κράτος και την αγορά- Η ΟΜΟΤΙΜΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ» ασχολείται με τις «ομότιμες» δομές και παραγωγές του διαδικτύου. Εκεί που αναπτύσσεται ένας διαδικτυακός ομότιμος κομμουνισμός με κόμβους, δίκτυα και ελεύθερη συνεργατικότητα.

Όπως πχ είναι το ελεύθερο και όχι απλώς ανοικτό- εμπορευματικό- λογισμικό. Όπως είναι η δικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia, οι διαδικτυακοί κόμβοι διαμοιράσματος της πληροφορίας, ταινιών, τραγουδιών..κτλ. Αυτό που ονομάζεται δηλαδή πειρατεία. Όπως στο πεδίο της υλικής παραγωγής είναι οι τρισδιάστατοι υπολογιστές, οι μικροϋπολογιστές arduino ή τα σπίτια και τα αυτοκίνητα ανοικτού κώδικα.

Πρόκειται για το τα κοινά της νέας τεχνολογίας, που αντίστοιχα με τα κοινά της φύσης- το dna, το νερό, η θάλασσα, ο αέρας, το δάσος- περιφράζονται από τον κεφάλαιο, με στόχο την εκμετάλλευση και την  κερδοφορία το.

Με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός δικτυακού καπιταλισμού, που είτε  περιφράζει τις ομότιμες παραγωγές, είτε συνεργάζεται μαζί τους. Δημιουργώντας τα πεδία των καπιταλιστικών κοινών, με το  σύστημα να  κερδίζει από την πρόσβαση, παρά πουλώντας άμεσα εμπορεύματα, λόγου χάρη η Google.

Η λογική που διέπει το βιβλίο είναι η εξής: Όπως ο καπιταλισμός γεννήθηκε μέσα στην φεουδαρχία για να την υπερβεί στην συνέχεια, έτσι και ένα άλλο σύστημα γεννιέται μέσα στα σπλάχνα του παλαιού. Και σε αυτό το σημείο τα δυο βιβλία είναι που συναντιούνται. Δηλαδή στην παραγωγή- εντός των πλαισίων του καπιταλισμού-  της υπέρβασης του.

Η παραγωγή των δικτυακών- άυλων- κοινών και λιγότερο των υλικών, μαζί με την αναγνώριση των ορίων της φύσης και του πλανήτη, πρέπει να συνοδεύεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Άρα αποτελεί αναγκαιότητα της σύνδεσης της ομότιμης παραγωγής με τα κινήματα των εργατών και των αγροτών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Με τις «ομότιμες» πρακτικές επανέρχεται στην επικαιρότητα η προκαπιταλιστική λογική του «δώρου» που είχε χαθεί με την μετατροπή των αξιών χρήσης σε ανταλλακτικές αξίες  με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Με την οικονομία του «δώρου»- κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες- να μπορεί να  λειτουργήσει ανασχετικά στην διαβρωτική ροή της πραγματοποιημένης αλλοτρίωσης.

Αναμφίβολα  το ρεύμα της «ομότιμης παραγωγής» έχει τις ρίζες του σε αυτόνομα, εργατίστικα ρεύματα, στο βαθμό που αναγνωρίζει πως οι παραγωγικές δυνάμεις παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή των υποκειμένων( ο χειροκίνητος μύλος παράγει τον φεουδάρχη, ο ατμόμυλος τον βιομηχανικό καπιταλιστή).

Άρα το μοντέλο της παραγωγής παράγει το υποκείμενο που παίζει καθοριστικό ρόλο στον κοινωνικό ανταγωνισμό.  Για αυτό και στον Νέγκρι περνάμε από τον εργάτη/μάζα, στο κοινωνικό εργάτη και από εκεί στο πλήθος ή στο Χολογουέι στο σμήνος.

Παρόλα αυτά,  διαφοροποιείται από τον μαρξισμό στο βαθμό που για τον τελευταίο, δεν είναι πιθανή, ούτε και δυνατή η ανάπτυξη μιας κομμουνιστικής οικονομίας εντός του καπιταλισμού.

Είναι άλλο να υποστηρίζει κανείς πως στα σπλάχνα του υπάρχοντος συστήματος, γεννιέται η κομμουνιστική παραγωγική δυνατότητα που έρχεται σε σύγκρουση με τις καπιταλιστικές σχέσεις εργασίας. Ενώ είναι άλλο η εμφάνιση μιας αυτόνομης ανταγωνιστικής πραγματικότητας που επειδή είναι ακόμη αδύνατη έρχεται σε συνεργασία με τον καπιταλιστικό κόσμο.

Σε αυτό το σημείο οι αυτόνομες νεομαρξιστικές καταβολές μετατρέπονται σε εξελικτικό οικονομισμό σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Όπως φαίνεται και στο τελευταίο κείμενο του τόμου με τίτλο: «Ομότιμη παραγωγή και προοδευτικός χώρος: Μια ιστορική ευκαιρία για την Ελλάδα», όπου οι συγγραφείς προτείνουν μια σειρά από «ομότιμες μεταρρυθμίσεις», στην γραμμή της μετάβασης σε μια οικονομία των κοινών, εντός όμως του κ.τ.π.

Αυτό που απουσιάζει από την «ομότιμη προοπτική» είναι μια διαδικασία σύγκρουσης με το υπάρχον σύστημα Επίσης δεν παίρνει θέση στο ζήτημα, ποιος έχει την εξουσία και ποιος μπορεί ή πρέπει να έχει την εξουσία.

Ενώ και στο πεδίο των υλικών αγαθών μάλλον θεωρεί πως δεν μπορεί να υπάρξει ένα είδους αφθονίας τουλάχιστον άμεσα και σε γενικευμένη μορφή. Αυτό τον οδηγεί να μην προτείνει την συνολική υπέρβαση της εμπορευματικής παραγωγής, τουλάχιστον άμεσα.

Ταυτόχρονα δεν ασχολείται καθόλου με το ζήτημα της αλλοτρίωσης/ αποξένωσης και το πώς μπορούμε να τον υπερβούμε.  Ακολουθώντας  την αισιόδοξη, εκτατική γραμμή, του Σπινόζα και όχι την διαλεκτική γραμμή του Χέγκελ οδηγείτε εν τέλει  σε ένα θετικιστικό παράδειγμα.

Φτάνοντας στο σημείο να αποδέχεται την  συνύπαρξη και την συνεργασία δυο ολότελα ανταγωνιστικών τρόπων παραγωγής. Του καπιταλισμού από την μια και της κομμουνιστικής «ομότιμης» παραγωγής από την άλλη. Θεωρώντας πως σε ένα βάθος χρόνου η «ομότιμη παραγωγή» θα «αδειάσει» τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, θυμίζοντας τις αντιλήψεις του Χαρντ- Νέγκρι.

Ανεξάρτητα από τις αδυναμίες της «ομότιμης παραγωγής/ προοπτικής» αναδεικνύει και αυτός τις υλικές παραγωγικές  δυνατότητες, που τινάζουν στο αέρα το καπιταλιστικό περίβλημα. Υλικές παραγωγικές δυνάμεις και δυνατότητες  που θα πρέπει να γίνουν κτήμα του επαναστατικού αντικαπιταλιστικού κομμουνιστικού κινήματος.  Και σε αυτό το σημείο είναι που ενώνεται και τέμνεται με το βιβλίο του Γιώργου Ρούση.

Σύνθεση/άρση/ υπέρβαση

Στην συνέχεια βέβαια, τα δυο βιβλία, ακολουθούν πιστά τις θεωρητικές συντεταγμένες των πολιτικών ρευμάτων και των συγγραφέων τους. Του ορθόδοξου Μαρξισμού- Λενινισμού  με τις δικές του ιδιαίτερες πινελιές του Γ.Ρ από την μια, και των μετα- αυτόνομων αναζητήσεων από την άλλη.

Δυο ρευμάτων που παρ’ όλες τις μεγάλες φιλοσοφικές και πολιτικές διαφορές, ουκ ολίγες φορές, βάδισαν μαζί, αν και δεν ήθελαν και δεν θέλουν να το αποδεχτούν. Και δεν μιλάω στο επίπεδο του κινήματος αλλά των φιλοσοφικών προκείμενων.

Και τα δυο αυτά ρεύματα αναγνωρίζουν και εμμένουν στις αντικειμενικές  εξελίξεις, που  συμβαίνουν στα ενδότερα του καπιταλισμού. Εξελίξεις που στα πλαίσια των δυτικών αναπτυγμένων κοινωνιών, επηρεάζουν σε καθοριστικό βαθμό την σχέση του πολέμου θέσεων και του πολέμου κινήσεων. Με την ηγεμονία του πρώτου επάνω στο δεύτερο.

Ο αγώνας για την ηγεμονία ή την αντιηγεμονία και την αυτονομία έχει σε μεγάλο βαθμό συσχετιστεί με τον άλλο κόσμο που δημιουργείτε  στα σπλάχνα του καπιταλισμού και δεν είναι μόνο αγώνας στο πεδίο των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους. Το μοντέλο ζωής είτε άμεσα, είτε έμμεσα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό όχι από τον κόσμο της αλλοτρίωσης, της  πραγμοποιήσης ή της εκμετάλλευσης, αλλά από τον κόσμο που ξεπηδά στα διάκενα, είτε αυτός παίρνει την μορφή της προλεταριακής αντιεξουσίας, ηγεμονίας και πολιτισμού, είτε της αυτονομίας.

Φυσικά αυτά τα 2 ρεύματα διαχωρίζονται στο πεδίο της ταξικής υποκειμενικοποίησης και των πολιτικών διακυβευμάτων. Με το ρεύμα του Μαρξισμού- Λενινισμού να μιλάει για την εξουσία των προλεταρίων και το πρωτοπόρο κομμουνιστικό κόμμα τους.  Και με το ρεύμα της αυτονομίας ή της μετα-αυτονομίας να κινείται στην γραμμή του κοινωνικού και όχι απλώς ταξικού ανταγωνισμού και να μην ενδιαφέρεται για το πεδίο του πολιτικού αγώνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το πολιτικό πεδίο να το καλύπτουν ποικίλα ρεφορμιστικά ρεύματα. Με τα οποία τα ρεύματα της μετα-αυτονομίας συχνά συσχετίζονται.

Όπως συμβαίνει στην Νότιο Αμερική με τις αριστερές κυβερνήσεις, όπου η «ομότιμη προοπτική»,  προσπαθεί να εισάγει ομότιμες μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο Εκουαδόρ. Ή όπως θα συμβεί κατά πάσα πιθανότητα αύριο στην Ελλάδα με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη πλευρά  αποδείχτηκε ανεπαρκής η θεωρία του Μαρξισμού- Λενινισμού, όπως τουλάχιστον εφαρμόστηκε στην ΕΣΣΔ και στα άλλα σοσιαλιστικά πειράματα του 20ού αιώνα.  Τόσο γιατί όπως λέει ο Γ.Ρ δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή οι υλικοί όροι για την μετάβαση στον κομμουνισμό. Ή γιατί οι ίδιοι οι προλετάριοι δεν είχαν τα αναγκαία «χάμπιτους» να κρατήσουν την εξουσία. Ή γιατί υπήρχαν πολυπληθή στρώματα μικροαστών και αγροτών που επιζητούσαν και έλπιζαν σε ένα καλό και ηθικό καπιταλισμό και έτσι περίπου έβλεπαν τον σοσιαλισμό.

Αλλά κυρίως γιατί μαρξικά η εργατική τάξη  όσο παραμένει εργατική τάξη θα είναι πάντα μια διαλεκτική  ενότητα της τάσης χειραφέτησης και της τάσης υποταγής. Μόνο αν υπερβεί τον εαυτό της, καταργώντας μαζί με το κεφάλαιο, μπορεί να αυτοχειραφετηθεί. Μόνο ως ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί, μόνο ως ελεύθερες κοινωνικές ατομικότητες δύναται να αυτοχειραφετηθούν.

Και αυτό δεν θα συμβεί στο τέρμα της ιστορίας των ταξικών κοινωνιών. Άλλα νομίζω πως πρέπει να εκκινήσει από τα σήμερα, με όλες τις αντιφάσεις και τα όρια που βάζει η καπιταλιστική κοινωνία και η πολύμορφη αλλοτρίωση/ αποξένωση. Και σε αυτό βοηθάει τόσο η «ομότιμη προοπτική/ παραγωγή», όσο και η μετατροπή της επιστήμης σε κύρια παραγωγική δύναμη, δια της «γενικής διάνοιας».

Δεν μηδενίζω την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει μια  αριστερή κυβέρνηση εντός των ορίων του καπιταλισμού. Μόνο που η μεγάλη αλλαγή θα συμβεί όταν ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο πάρει την εξουσία, ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες, και αρχίσει να οικοδομείται ο κομμουνιστικός τρόπος παραγωγής.

Μια τέτοια επαναστατική εξέλιξη, στις αναπτυγμένες οικονομικά, παραγωγικά και τεχνολογικά χώρες,  γρήγορα θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις  για την είσοδο αυτών των χωρών στην κατώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Προσοχή όμως, και πάλι δεν μπορούμε να μιλάμε για έναν  «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα». Η αντιφατική διαλεκτική περιπλάνηση μπορεί να πάρει την παρακάτω εξέλιξη, δίχως αυτό να συνεπάγεται πως θα ακολουθηθεί με ακρίβεια η παρακάτω διαδρομή.

1) Δημιουργία υποδομών και στην συνέχεια δομών της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, δηλαδή μια κομμουνιστικοποιήση από τα σήμερα, διαμέσου της «ομότιμης παραγωγής» και της «γενικής διάνοιας».

2) Οι συγκεκριμένες δομές θα αναπνεύσουν και θα δυναμώσουν με μια πραγματική αριστερή κυβέρνηση εντός του κ.τ.π.

3)  Οι συγκεκριμένες δομές θα γενικευτούν με την κατάκτηση της εξουσίας από ένα αντικαπιταλιστικό  μέτωπο και θα ηγεμονεύσουν όταν η εξουσία των καταπιεσμένων πάρει καθολικό χαρακτήρα στις  βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες.

4) Οι συγκεκριμένες δομές θα καθολικοποιηθούν με την επικράτηση των κομμουνιστικών δυνάμεων στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη.

Όλο το παραπάνω μελλοντικό σχήμα περιοδολόγησης θα οδηγηθεί σε ένα στείρο  οικονομισμό και παραγωγισμό αν δεν αναγνωριστούν τα πρωτεία του πολιτικού επαναστατικού αγώνα των καταπιεσμένων τάξεων και των πολιτικών τους διαμεσολαβήσεων. Του μοναδικού που μπορεί να καθολικοποιήσει τις παραγωγικές δυναμικές προκείμενες.   Διαφορετικά τόσο η «ομότιμη προοπτική», όσο και η «γενική διάνοια» θα καούν μαχόμενες υπηρετώντας τελικά ένα νέο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Δημήτρης Αργυρός

Βιβλιογραφία :

Γ. Ρούσης, «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς», εκδόσεις Γκοβόστης 2008

Συλλογικό« Πέρα από το κράτος και την αγορά- Η ΟΜΟΤΙΜΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ», εκδόσεις:  Βορειοδυτικές εκδόσεις    2014.

http://polep.blogspot.gr/2008/07/blog-post_20.html

 

 

Γιώργος Ρούσης – Ο Μαρξ Γεννήθηκε Νωρίς by Προμήθειος

vliegtickets nice

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση