Εν αρχή ….η εξέγερση

Κάποτε  στις αρχές της γέννησης αυτής της καπιταλιστικής Ευρώπης, γεννήθηκαν και οι αντίρροπες τάσεις, για να πάει το πράγμα αλλιώς.  Σε αυτό το κείμενο. τιμούμε αυτές τις δυνάμεις, που αποτυχημένα επιχείρησαν, να πολεμήσουν την κυριαρχία του κακού.    

Το 1998 για λογαριασμό των εκδόσεων ΕΡΑΣΜΟΣ εκδόθηκε μια
μικρή μελέτη του στοχαστή ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΧΟΥ με τίτλο: Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ με υπότιτλο «Επαναστατικές σέχτες και ουτοπικές αιρέσεις στον 16 και 17 αιώνα».
Σκοπός του εγχειρήματος είναι να αναδείξει και να μελετήσει τις σημαντικές περιόδους -που αυτός ο πολιτισμός, από την αρχή του αμφισβητήθηκε και κινδύνεψε να πάρει άλλη ρότα. Ένα εξαιρετικά  ενδιαφέρον ερώτημα, ιδιαίτερα «σήμερα  (που) γινόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης αυτού του (αστικού) πολιτισμού….Ο συγγραφέας πιστεύει ότι: «Ένας στοχασμός πάνω σε αυτές τις στιγμές της ρήξης είναι ίσως ο μόνος που μπορεί πραγματικά να δείξει τις εναλλακτικές προοπτικές, που κατά καιρούς υπήρξαν, και οι οποίες. έστω και αν κατεστάλησαν στην πράξη, φθάνουν μέσα από τις υπόγειες διαδρομές της κοινωνικής μνήμης να φωτίσουν το δικό μας  μέλλον”. 

Φορείς των στιγμών ρήξης της ιστορικής συνέχειας στην αυγή του αστικού κόσμου ήταν τα κινήματα της «αριστεράς της μεταρρύθμισης» ή της «ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης». Τα θρησκευτικοπολιτικά κινήματα που ξεκινώντας από την κοινή μήτρα της θρησκευτικής μεταρρύθμισης του16ου- 17ου αιώνα, ήρθαν σε μια επαναστατική ρήξη με την κοσμική εξουσία των βασιλιάδων/ ευγενών και γαιοκτημόνων. Όπως ήρθαν και ρήξη με την θρησκευτική- πολιτική εξουσία, του Πάπα αλλά και του Λούθηρου.

Προβάλλοντας το «όραμα μιας ουτοπικής κοινωνίας», μιας κοινωνίας αγνής, δίχως αφέντες και δούλους.  Μιας κοινωνίας που κατακτιέται μόνο με την επαναστατική ανατρεπτική πάλη.  Εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο  την αντίδραση των κατώτερων στρωμάτων μπροστά στις αλλαγές που ερχόταν.

Η κοινή συνισταμένη που διαπερνούσε όλα αυτά τα ρεύματα, είναι η εναντίωση στο νόμο, θρησκευτικό και κοσμικό. Ένα νομικό πλαίσιο, που σε αυτές τις αρχές της εργαλειακής πρωτοκαπιταλιστικής ορθολογιστικότητας, γίνεται  όλο και πιο αυταρχικό, παρόλο που ο έλεγχος  εκλεπτύνεται. Ο στόχος τους ξεκάθαρος: να δημιουργήσουν τις συνθήκες της πρωταρχικής συσσώρευσης, να πειθαρχήσουν την εργασία και να ιδιωτικοποιήσουν τους κοινούς τόπους. Η αναλογία με την σημερινή εποχή δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία, το εναντίον, τώρα στην δύση του ,το σύστημα επαναφέρει αυτά τα πανάρχαια εργαλεία καθυπόταξης.

Η εργασία φανερά χρωματισμένη από την συμπάθεια που δείχνει προς τους φορείς των εξεγερσιακών καταστάσεων «επικεντρώνεται σε τρεις βασικούς σταθμούς της ιστορίας
αυτών των κινημάτων: στον Αναβαπτισμό, στον Αντινομισμό, και στις Αριστερές πουριτανικές σέχτες ».

Ο συγγραφέας τοποθετεί τρία ζητήματα ορολογίας: 1) Στο Προτεσταντισμό σε αντίθεση με τον καθολικισμό και την ορθοδοξία είναι αποδεκτή (και επιβεβλημένη πολλές φορές) η διαφορετικότητα στην ερμηνεία των ιερών κειμένων, όπως συμβαίνει άλλωστε και στον σιιτικό Ισλάμ.

Η διαφορετική ερμηνεία των γραφών μετατρέπεται σε αίρεση μόνο όταν αυτές οι ερμηνείες συγκρούονται ανοικτά με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, αμφισβητώντας την εξουσία. Όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις του Αναβαπτισμού, των Αντινομιστών και των
“αριστερών πουριτανικών ομάδων”.

2) Οι όροι «αναβαπτισμός» και «αντινομισμός», παρόλο που στην αρχή εξέφρασαν συγκεκριμένα πολιτικά κινήματα και ρεύματα, μέσα από ένα «είδος διάχυσης που υπέστησαν με τον χρόνο, οι αντίστοιχες θεωρίες έφθασαν στο σημείο να επηρεάζουν ομάδες με τις οποίες{μεταξύ τους}δεν είχαν καμία ιστορική συνάφεια… Κάτω και από το βάρος της «χρήση(ς) που έγινε στους όρους, από τα καθιερωμένα δόγματα στα πλαίσια της επίθεσης ενάντια σε μια μεγάλη ποικιλία εξτρεμιστικών τάσεων».

3) Ιδιαίτερα προβληματικό θεωρείτε ο όρος «Πουριτανισμός»,  καθώς «ο Πουριτανισμός όπως θα φανεί άλλωστε, υπήρξε ένα φαινόμενο τόσο  ευρύ,  ώστε κατέληξε να περιλαμβάνει διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις. Αν σ’ αυτό προστεθεί (και) η…(μοντέρνα) χρήση του όρου που τον ταυτίζει με το «αυστηρό» και το «συντηρητικό» είναι
προφανής ο βαθμός ασάφειας στο οποίο καταλήγουμε».

«Αναβαπτιστές»

Με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο, ερευνάτε ο Αναβαπτισμός που ιστορικά συνδέθηκε με τον «πόλεμο των χωρικών» (1524- 1526). Οι Αναβαπτιστές[1], αποδέχονταν την ελεύθερη βούληση και την απόλυτη ηθική υπευθυνότητα του ατόμου. Θεωρώντας πως η εκκλησία αποτελείτο μόνο από αληθινούς πιστούς οι οποίοι μπορούσαν να έρχονται σε άμεση επαφή με τον θεό.

Ο T. Muntzer,  η σημαντικότερη μορφή του Αναβαπτιστικού κινήματος, φίλος και μαθητής του Λούθηρου, ήταν ένας από τους οργανωτές της μαχητικής πρωτοπόρας ομάδας των Αναβαπτιστών «ένωση των εκλεκτών». Μια επαναστατική χιλιαστική πρωτοπορία που είχε σαν άμεσο στόχο την κοινωνική επανάσταση,  που θα προανήγγειλε την μέλλουσα κρίση.

Ο «χιλιασμός, η ιδέα της κοινοκτημοσύνης και η εχθρότητα απέναντι στα κυρίαρχα στρωματά- πρωτεύοντα στοιχεία στα κηρύγματα του T. Muntzer- βρήκαν ενθουσιώδη απήχηση στους αγρότες, τους χειροτέχνες και στους εργάτες ορυχείων»,  που επάνδρωσαν μαζικά τις τάξεις των αναβαπτιστών.

Κορυφαία στιγμή, αλλά και κύκνειο άσμα της επαναστατικής του φάσης του Αναβαπτισμού, που κράτησε μόνο 20 χρόνια, είναι η κομμούνα του Μύνστερ. Το 1533 “μια μαχητική
ομάδα Αναβαπτιστών έφτασε στο Μύνστερ και πήρε μέρος στο κίνημα κατά του καθολικού επισκόπου, κίνημα που υποστήριζε ένα είδος κοινωνικής δημοκρατίας». Παρά την εκδίωξη του επισκόπου και την ανακήρυξη του Μύνστερ σε «Νέα Ιερουσαλήμ» πολύ γρήγορα οι αναβαπτιστές κήρυξαν «τη βίαιη επανάσταση με σκοπό την ίδρυση ενός επίγειου βασιλείου του θεού, χωρίς νόμους, δικαστές, ιδιωτική ιδιοκτησία και γάμο”  Μόλις οι αναβαπτιστές ανέλαβαν την εξουσία «όλες οι ιδιωτικές περιούσιες απαλλοτριώθηκαν, τα συμβόλαια και τα χρεόγραφα καταστράφηκαν, δημιουργήθηκαν κεντρικές αποθήκες με ρούχα, έπιπλα, συσκευές που ο καθένας μπορούσε να παίρνει ότι είχε ανάγκη».

Η συσσωρευμένη λαϊκή οργή, γλήγορα ριζοσπαστικοποίησε το πολιτικό κλίμα στο Μύνστερ. Ριζοσπαστικοποίηση που οδήγησε στην κατάργηση των χρημάτων, της ατομικής
ιδιοκτησίας και του γάμου, στην απόλυτη σεξουαλική ελευθεριότητα γυναικών και ανδρών.

Οι εξελίξεις οδηγούσαν στην οικοδόμηση μιας ανατρεπτικής εστίας στην Ευρώπη. Μιας εξουσίας  που η κοσμική και θρησκευτική εξουσία- αστική και φεουδαρχική, καθολική και προτεστάντικη- δεν μπορούσε να ανεχθεί, καθώς έπληττε τις παλαιές και νέες ιδεολογικές σταθερές, αλλά ταυτόχρονα αμφισβητούσε, εν τι γενέσει του  τον νέο καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και οργάνωσης της κοινωνίας

.Ο τρόμος της εξουσίας,  ήταν τόσο μεγάλος, που ύστερα από την βίαιη καταστολή της εξέγερσης, τα πτώματα των δυο ηγετών της κομμούνας του Μύνστερ «κρεμάστηκαν από την κορυφή μιας εκκλησίας μέσα σε κλούβια, τα οστά τους έμειναν εκεί για παραδειγματισμό μέχρι το 1881(!)»!! Για να θυμίζουν στο πλήθος την  κατάληξη αυτών που σήκωσαν κεφάλι στα αφεντικά. Με αντίστοιχο τρόπο και για παραδειγματισμό η μεταφασιστική(αλλά φασιζουσα) ενιαία Γερμάνια της Μέρκελ και του Σόιμπλε, θέλει να τιμωρήσει την άτακτη Ελλάδα και τους Έλληνες, που σήκωσαν τον ανάστημα τους, δίνοντας μήνυμα στους άλλους λαούς της Ευρώπης που ίσως και να επιθυμούν να σηκώσουν και αυτοί το κεφάλι.

«για τους αγνούς όλα είναι αγνά »

Στην περίπτωση του «Αντινομισμού» βρίσκουμε την άρνηση του πιστού, που θεωρεί ότι είναι σε άμεση επαφή με τον θεό, να δεχτεί οποιαδήποτε νόμο και εξουσία. Ενώ στην Αγγλία η «διαμόρφωση μιας ισχυρής «ακροαριστερής τάσης», ενός μη καλβινικού πουριτανισμού», έκανε τον ιστορικό C. Hill να υποστηρίξει ότι ο «εσωτερικός θεός» των πουριτανών, έμοιαζε πολύ με τον θεό της αναρχίας.

Ιδιαίτερα μετά τη Αγγλική επανάσταση(1642-1648) ο ριζοσπαστισμός των Αριστερών πουριτανών εκφράστηκε με ένα συνολικότερο τρόπο, κύρια με στόχο την ατομική
ιδιοκτησία. Οι Diggers(σκαφτιάδες), μια από τις σημαντικότερες σέχτες, υποστήριζαν ότι «η ιδιοκτησία οδηγεί στον εξαναγκασμό της μισθωτής εργασίας που υποδουλώνει τους ανθρώπους». Ενώ μια άλλη σέχτα οι Ranters(κήρυκες) προχώρησαν σε μια ριζοσπαστικότερη και ακτιβίστικη πρακτική με ληστείες πλουσίων και λεηλασιών παρουσιών. Η κοινοκτημοσύνη τους, ήταν κατά κάποιο τρόπο συνέχεια των «αγαπών» των πρωτοχριστιανικών κοινοτήτων, μέσα στα φιλοσοφικά πλαίσια μιας έννοιας φυσικού δικαίου.

Ο T. Muntzer «επικαλείται ένα είδος φυσικής θεολογίας, σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι μαθαίνουν τις χριστιανικές αρχές από το βιβλίο της φύσης». Η «οικογένεια της αγάπης» μια ομάδα Αντινομιστών στην Ολλανδία και Αγγλία, διακήρυτταν ότι η φύση είναι που κατευθύνει τα πράγματα και όχι ο θεός.

 «Οι Ranters(κήρυκες), θεωρώντας ότι ο θεός υπάρχει στα πάντα (ένα είδος πανθεϊσμού), υποστήριζαν ότι η βίβλος μπορεί να κατανοηθεί από τα μαθήματα της φύσης». Η αποδοχή ενός φυσικού δικαίου ήταν η αιτία της απόρριψης της κοινωνικής ιεραρχίας, του κράτους και του γάμου, την στιγμή που οι ελεύθερες σεξουαλικές σχέσεις, έπλητταν άμεσα τον θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας. Κατά αυτόν τον τρόπο έπλητταν όμως και τα κυρίαρχα ήθη και τις αντιλήψεις της κρατικής / θρησκευτικής εξουσίας. .Οι Diggers(σκαφτιάδες) πρότασσαν  το όραμα μιας «παρθένας κατάστασης χωρίς ιεραρχία και εξουσία ένα κοινωνικό μοντέλο βασισμένο στην καθολική ψηφοφορία».

Η εξέγερση της ελεύθερης συνείδησης, μέσω της απόλυτης θεϊκής πίστης, τους απελευθέρωνε από τις ηθικές, νομικές και  κοινωνικές δεσμεύσεις , αμαρτίες και συμβάσεις, «για τους Αγνούς όλα τα πράγματα είναι αγνά » έλεγαν οι Ranters.

Ο λαϊκός ανατρεπτικός χιλιασμός του μεσαίωνα, της μεταρρύθμισης και της αναγέννησης, δεν περίμενε στωικά την  «έσχατη ώρα». Την διεκδικούσε «εδώ και τώρα», με το όπλο στο χέρι. Μέσα στα πλαίσια της έκστασης και των οργίων «το ατομικό ξαναβυθίζεται στο ομαδικό προτάσσοντας την ενότητα της ζωής, .. ».

Πρόκειται για τις στιγμές που το καθολικό,  μίλησε καθολικά και αδιαμεσολαβητα. Για  μια μακρά διαδικασία πειραματισμών για την κοινωνική χειραφέτηση, που με διαφορετικά ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια,  συνεχίζεται- στον ένα ή στον άλλο βαθμό- έως στις μέρες μας. Ένα υπόγειο ρεύμα αμφισβήτησης,  ρήξης, ανατροπής και επανάστασης, ο τυφλοπόντικας της επαναστατικής αρνητικότητας, που περιμένει την στιγμή να ξεπροβάλει και να βάλει φωτιά.

Σκέψεις και συμπεράσματα

Α) Η συνείδηση, σε όλες τις περιπτώσεις,  είναι η συνισταμένη και η αντανάκλαση των αντικειμενικών και υποκειμενικών δυνάμεων, των συνειδητών και ασυνείδητων τάσεων του ατομικού και συλλογικού γίγνεσθαι. Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι συγκεκριμένοι ιστορικοί, πολιτικοί, υλικοί και ιδεολογικοί όροι επιδρούν καθοριστικά  στο ποτέ, που και στο πως, θα εμπνευστεί η «αρχετυπική στάση της συνείδησης». Η «αρχετυπική στάση της συνείδησης» αντικειμενικά οδηγείτε στην αναζήτηση της καθολικότητας. Ο στοχασμός για την «αρχετυπική στάση της συνείδησης» είναι ο  στοχασμός επάνω και διάμεσου της καθολικότητας. Διαφορετικά- σε κάθε περίπτωση- το μερικό καίγεται μαχόμενο(Ντεμπόρ, δάνειο από τον Χέγκελ).

Β) Ο ανατρεπτικός χιλιασμός, με τον μανδύα του θρησκευτικού μεσσιανικού αμφισβήτησε την κυρίαρχη θρησκευτική και πολιτική εξουσία, προετοιμάζοντας το έδαφος για την εμφάνιση νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Ο Γ. Ντεμπόρ γράφει στην «κοινωνία του θεάματος» ότι ο αναβαπτιστικός χιλιασμός δεν είναι παρά «ο ταξικός αγώνας που μιλάει για τελευταία φορά την γλώσσα της θρησκείας».  Παρόλα αυτά ζούμε σε μια εποχή, που όχι μόνο οι κατακτήσεις της Γαλλικής Επανάστασης έχουν εξαντλήσει την επαναστατική δυναμική τους, αλλά έχουν μετατραπεί στο αντίθετο τους, εδώ και πολύ καιρό. Υπηρετώντας τους νέους και τους παλαιούς δυνάστες.

Με την  θρησκεία να επανέρχεται δραματικά στην κεντρική πολιτική σκηνή σαν μια από τις απαντήσεις στην πολύπλευρη κρίση του συστήματος. Η επιστροφή παίρνει τόσο την μορφή της άκριτης υποστήριξης της κρατικής και οικονομικής εξουσίας, όπως
είναι οι υπερσυντηρητικές σέχτες και ρεύματα του προτεσταντισμού στις ΗΠΑ, όσο και την μορφή της αμφισβήτησης του υπάρχοντος συστήματος και του δυτικού
παραδείγματος, όπως είναι η δράση των ισλαμιστών. Με φασίζουσες και φασιστικές αντιδράσεις απέναντι στις κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος, του πολιτισμού και της ιστορίας.    Την ίδια στιγμή δεν έπαψαν εμφανίζονται – ανατρεπτικά και ελευθεριακά ρεύματα- με αναφορές σε θρησκευτικές παραδόσεις, ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική(θεολογία της απελευθέρωσης, Ζαπατίστας).  Ρεύματα που αντιστέκονται στην σημερινή βαρβαρότητα, στην παγκοσμιοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό.

Γεγονότα που μας οδηγούν στο παρακάτω συμπέρασμα: Οι  ρομαντικές θρησκευτικοπολιτικές αναφορές, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης και αναζήτησης ταυτότητας, θα επηρεάζουν πάντα το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Είτε πρόκειται για τις απαρχές μιας εποχής, είτε για την δύση της, όπως συμβαίνει στην εποχή μας.   Είναι μια μορφή «μη-σύγχρονης αντίφασης», που είτε ενισχύει τις ριζοσπαστικές εξελίξεις, όταν διαλεκτικά μπολιάζεται με επαναστατικές θεωρήσεις. Είτε οδηγεί σε νέες βαρβαρότητες, όταν γίνεται το εργαλείο ποικίλων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και εξουσιών.

Εύκολοι αφορισμοί δεν χωράνε: Το όπιο των λαών θα συνεχίζει επί μακρόν ακόμη να απαλύνει τον πόνο των ψυχών και των σωμάτων. Κάνοντας συχνά ποιο ελαφριές τις αλυσίδες μας. Σπάνια δε, κάτω από ειδικές συνθήκες, θα δυναμώνει τις επιθυμίες μας να σπάσουμε τις αλυσίδες,  για να χαρούμε τον ανθό της καθολικής ελευθέριας.
Τούτο δεν συνεπάγεται ότι θα πρέπει να προσκυνάμε τους πάσης φύσεως μουλάδες, αλλά ούτε να πετάμε το παιδί μαζί με τα βρομόνερα.

Γ)Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια του συγγραφέα να αναδείξει την τάση της ασυνέχεια μέσα στην ιστορική συνεχεία. Τις στιγμές εκείνες όπου οι συσσωρευμένες αντιθέσεις οδηγούνται σε έκρηξη. Όπως γράφει και ο Β. Μπένγιαμιν στις «θέσεις για την
φιλοσοφία της ιστορίας» «η συνείδηση της ρήξης του συνεχούς της ιστορίας είναι χαρακτηριστικό των επαναστατικών τάξεων την στιγμή της δράσης τους» και
συνεχίζοντας «η ιστορία δεν έχει σαν καθήκον να γίνει μόνο κάτοχος της παράδοσης των καταπιεσμένων αλλά και θεμελιωτής της.»

Η επιθυμία για την καθολική απελευθέρωση με την γλώσσα του Ε. Μπλοχ στο βιβλίο του: Thomas Muntzer ο Θεολόγος της επανάστασης είναι « …μια ιδέα πάντοτε ζωντανή, μισοπνιγμένη μέσα στον ωκεανό μίσους και αδικίας, σπίθα πανταχού παρούσα που μεταφέρεται διάμεσου μιας ευγενούς σειράς μυστικών παραδόσεων». Ένα βιβλίο στο οποίο ο Ε. Μπλοχ «βλέπει τους μπολσεβίκους ως τους κληρονόμους της πρώτης παράδοσης, την οποία την ανιχνεύει στο παρελθόν-«ΩΣ ΤΗΝ ΥΠΟΓΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ» – στους καθαρούς, στον Thomas Muntzer και στους αναβαπτιστές, στον Meister Eckardt και στον Sebastian Frank στο Ρουσσώ και τον
Τολστόι»

Ένα ουτοπικό πλεόνασμα που «ξεπηδάει από τα χάσματα της ιστορίας, από τα ανοικτά της τραύματα, σαν η ορμή του ανολοκλήρωτου, του απροσδιόριστου και απροσδόκητου». Είναι η έκφραση αυτού «που δεν υπάρχει ακόμη», μιας λανθάνουσας δυνατότητας, που διαμορφώνει , σε κρίσιμες στιγμές ιστορικών διακλαδώσεων, τις όχθες της πραγματικότητας. Ένα «μυστικό νήμα που συνδέει όλες τις στιγμές κατά τις οποίες το αστικό κοσμοείδωλο διαρρηγνύεται και την θέση της παίρνει η επιθυμία της γενικευμένης γιορτής, της βίαιης απαλλοτρίωσης του χώρου και του χρόνου.  .

Επίλογος

Θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε διαφορετικά; Θα μπορούσαν να νικήσουν οι «καθαροί», οι «αναβαπτιστές», οι Ιακωβίνοι;, οι αναρχικοί, και οι κομουνιστές του 20ού αιώνα;  Ή έχουμε να κάνουμε με αδήριτους «σιδερένιους» ιστορικούς νόμους. Κατά συνέπεια, όλα τα παραπάνω κινήματα, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά «πονηριές του ιστορικού λόγου». Ή μήπως ήταν «καταραμένα αποθέματα» που η πρόοδος έπρεπε να πετάξει στην γωνία.

Νομίζω πως δεν ήταν ούτε, ούτε το άλλο. Ήταν ιστορικές και πολιτικές τάσεις που σε κάθε εποχή γεννιούνται. Αυτό δεν τις μετατρέπει σε κυρίαρχες τάσεις, ούτε σε ώριμες και συνειδητοποιημένες δυνάμεις, για να αναλάβουν τον ιστορικό ρόλο που τους προσφέρεται. Σίγουρα οι μπολσεβίκοι ήταν πιο ώριμοι από τους καθαρούς, μα και αυτοί φάνηκαν λίγοι, μπροστά στις ιστορικές θύελλες και προκλήσεις.

Τώρα βρισκόμαστε σε μια μετάβαση. Στην σήψη και την παρακμή του παλαιού και στην ανεπάρκεια του ιστορικά νέου.  Είναι όμως ύψιστο καθήκον μας να αναγνώσουμε τις τάσεις που εμφανίζονται και με ωριμότητα και συνειδητότητα να τις εκφράσουμε. Ναι είναι η δίκια μας εποχή!!!

Δημήτρης Αργυρός

[1] ο όρος κατασκευάσθηκε από την πολιτικοθρησκευτική εξουσία με στόχο «να εφαρμόσει μια ιουστινιάνεια διάταξη που τιμωρούσε την επανάληψη του βαπτίσματος με θάνατο», την στιγμή που οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «Εκκλησία της αποκατάστασης»).

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση