Αδύναμοι μπροστά στην τραγωδία

Αν ήταν Άραβας ή μουσουλμάνος θα ήταν λυμένος ο γρίφος, ισλαμοτερορίστας. Τώρα όμως τι, που είναι ευρωπαίος, παιδί του διαφωτισμού και πιθανόν πιστός χριστιανός; Κατάθλιψη, ερωτική απογοήτευση, η κατάρα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Ή κάτι πιο σατανικό, τεχνικά λάθη και  παραλήψεις της εταιρίας, με το φταίξιμο να πέφτει με “τρόπο” στο νεκρό, που έτυχε πριν 9 χρόνια να περάσει(;) ένα καταθλιπτικό επεισόδιο.
Δύσκολες οι απαντήσεις στα ερωτήματα, στο βαθμό που “άλλες” δυνάμεις αλλότριες σε μεγάλο βαθμό- ανεξάρτητα με πιο μανδύα εμφανίζονται- ελέγχουν τις συνθήκες και τις διαδικασίες. Και εμείς ανήμποροι να κατανοήσουμε, να ερευνήσουμε, να παρεμβούμε, να καθορίσουμε, μετράμε θύματα και νεκρούς, συνηθίζοντας στο τέλος το αίμα σε τέτοιο βαθμό, που καταντά θέαμα στις ειδήσεις των 8.

Ταραζόμαστε μοναχά, όταν το κακό κτυπήσει το δικό μας σπιτικό, κατηγορώντας θεούς και δαίμονες για αυτό που μας συνέβη. Και που σε μεγάλο βαθμό ευθυνόμαστε και εμείς. Και ευθυνόμαστε γιατί επιδιώκουμε να είμαστε ανεύθυνοι. Γιατί συνεχίζουμε να θεωρούμαστε θύματα, ενώ είμαστε και θύματα και θύτες. Γιατί συνεχίζουμε να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, λες και ο εαυτός μας είναι μια μοναδικότητα, αφημένη στο σύμπαν, που δεν αλληλοεπιδρά με καμία άλλη οντότητα και ύπαρξή.

Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, όλα αλληλοεπιδρούνε σε μεγάλο βαθμό, και με τρόπο  ιεραρχικό και εξουσιαστικό. Αυτό δεν βοηθά να κατανοήσουμε την συνολικότατα, αν και κάποιοι το θέλουν.
Μόνο η συλλογική δράση, συμμετοχή και παρέμβαση  με γνώμονα την γνώση των πάντων από όλους και το μοίρασμα της εξουσίας σε όλους για όλα, δύναται να δημιουργήσει τις προυποθέσεις για να αλλάξουν τα πράγματα.

Αφήστε μια απάντηση