Για την ΟΑΣΗ ως “δοχείο ζωής”

 

Στο Αριστοτέλη, η ζωή ήταν συνυφασμένη με την πόλη, με την πόλη-κράτος, με τον ενεργώς πολιτικά, πολίτη. Ακολουθώντας αυτή την παράδοση και όχι την παράδοση του ιδιωτών, που εξοστρακίζονταν από την πόλη-κράτος ο  Κωνσταντινίδης ήθελε την ΟΑΣΗ, “δοχείο ζωής”. Στην εποχή που κατασκεύαζε την ΟΑΣΗ αυτό ίσως και να καλύπτονταν από ένα λαικό καφενείο/ εστιατόριο, ως τόπο συνάντησης και σχέσης των αυθεντικών λαικών ανθρώπων. Σε μια εποχή -δηλαδή- που λόγω ιστορικών και πολιτικών συγκυριών ο δημόσιος χώρος, ο ενεργώς πολιτικά δημόσιος χώρος, ήταν στα όρια του νόμιμου, και πρακτικά παράνομος. Σήμερα ο δημόσιος χώρος, ο ενεργώς πολιτικά δημόσιος χώρος, βρίσκεται πρακτικά εκτός νόμου, διαμέσου της ιδιωτικοποίησης του και της υπερτροφίας λαικών ή μη καφενείων, καφενέδων και μπαρ. Προεκλογικά είναι σύνηθες φαινόμενο κεντρικά καφέ των Ιωαννίνων να “απαγορεύουν” την διακίνηση πολιτικών εντύπων, τουλάχιστον της αριστεράς, για να μην χαλάσουν την ησυχία των ιδιωτών, δηλαδή των πολιτικά ηλίθιων, κατά τους  Έλληνες πολίτες της αρχαίας δημοκρατίας.

 Ενώ ο τρόπος που είναι “κατασκευασμένα”, και που λειτουργούν, ο πολιτισμός που εμπορεύονται, παγιώνει την ιδιωτική σχέση, άντε στην καλύτερη  περίπτωση  να ενισχύουν τις αισθήσεις και τις ηδονές, που συχνά υπερβαίνουν το μέτρο, για να ικανοποιήσουν τις εμπορευματικές ανάγκες των ιδιοκτητών, και τα θλιβερά πάθη των ιδιωτών, όπως θα έλεγε και ο Σπινόζα.

Με άλλα λόγια η ιδιωτικοποίηση και η εκ νέου εμπορευματοποίηση της ΟΑΣΗΣ, με την μετατροπή της, σε “λαικό καφενείο”- όπου λαικό ίσον με το φτηνό καφέ-  και όχι με το λαικό πολιτισμό, ως πολιτισμός ανταρσίας, να αποτελεί άρνηση της θέσης του Άρη Κωνσταντινίδη της ΟΑΣΗΣ, “δοχείο ζωής”.

Νομίζω πως χρειαζόμαστε μια ΟΑΣΗ πραγματικό ελεύθερο, δημόσιο και κοινό χώρο. Μια μικρογραφιά της “εκκλησίας του δήμου”, με τους ενεργούς -κοινωνικά και πολιτικά- πολίτες να αυτοπραγματώνονται ως τέτοιοι. Ένα τόπο πολιτιστικών, πολιτικών, κοινωνικών δρώμενων. Ένα τόπο στο ιστορικό κέντρο που δεν θα καλύπτει τις καταναλωτικές ανάγκες των κατοίκων, για αυτή την δουλειά υπάρχουν οι ωραίοι πεζόδρομοι πίσω από την περιφέρεια. Αλλά ένα δημόσιο τόπο που θα καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων, αυτών των ανθρώπων, που θέλουν να εκφραστούν, να προβληματιστούν, να διεκδικήσουν, να ονειρευτούν, να αμφισβητήσουν.

Φυσικά αυτός ο δημόσιος χώρος -στο βαθμό που δεν έτοιμο ένα οργανωμένο “αυτοδιαχειριζόμενο δοχείο ζωής”- θα βρίσκεται υπό την ευθύνη του Δήμου, αυτού του τοπικού κράτους.

Είναι άλλης τάξης ζήτημα το γεγονός πως  σε ένα συνολικότερο πλάνο ο δήμος πρέπει να μετατραπεί σε πραγματικό Δήμο, δηλαδή ένα πραγματικό αυτοδιαχειριζόμενο και αυτοοργανωμένο σώμα πολιτών, ένα πολιτικό σώμα των εργαζόμενων πολιτών, των φτωχών πολιτών, όπως πχ το έβλεπε και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του, ο Μακιαβέλλι στον ηγεμόνα του, ο Ρουσσώ στο “κοινωνικό συμβόλαιο”, και οι επαναστατημένοι πολίτες της κομμούνας των Παρισίων της Γαλλικής Επανάστασης, της κομμούνας του 1871, των συνελεύσεων της Ελληνικής Επανάστασης και των απελευθερωμένων βουνών της κατεχόμενης Ελλάδας.

Μα θα μου πείτε, περιμένεις από αυτόν τον Δήμο να μετατρέψει την ΟΑΣΗ σε κάτι παρόμοιο ή ίδιο, όπως παραπάνω το περιέγραψες;  Όχι δεν είμαι αφελής και δεν  περιμένω ούτε από αυτόν, ούτε από κανένα Δήμο που μένει στα πλαίσια μιας διαχείρισης του ίδιου. Είναι στο χέρι μας, είναι στο χέρι των μαχόμενων πολιτών, να την μετατρέψουμε σε κατι τέτοιο.

Να το απαιτήσουμε και να το κερδίσουμε, όπως μπορούμε να πράξουμε το ίδιο και για τους υπόλοιπους δημόσιους χώρους που τώρα βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και αλλότριων συμφερόντων.

Ας μην ξεχνάμε πως φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από την μάχη του “ΞΕΝΙΑ”. Η ΟΑΣΗ είναι ευκαιρία για μια συνολική αντεπίθεση από την πλευρά του κινήματος των ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών, σε μια εποχή που το ζήτημα του δημόσιου χώρου συσχετίζεται όσο τίποτε πλέον με το κεντρικό κοινωνικό ζήτημα. Και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε…., και μόνο έτσι μπορούμε να κερδίσουμε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Αφήστε μια απάντηση