με την γραμμή του Άρη και του Τσε ενάντια στους δανειστές

Είναι μάλλον φανερό πως υπάρχει κρίση εξουσίας όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά  σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και σε παγκόσμιο. Από την μια οι ενδοιμπεριαλιστικές συγκρούσεις εντός του παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, από την άλλη η  κρίση βαθαίνει, αντί να καλμάρει. Σε αυτή την συγκυρία οι πάλαι πότε δημοκρατικές δυνάμεις του αστικού μπλοκ μεταβιβάζουν την ευθύνη της εξουσίας- προσωρινά ευελπιστούν-  σε δυνάμεις των άκρων. Είτε της φιλελεδικης  άκρας δεξιάς, είτε της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Οι πρώτες εγκαταλείπουν τη παλαιά σοσιαλίζουσα ρητορεία, εμφανιζόμενες ως αυτό που είναι. Μια ακροδεξιά, φασίζουσα και φασιστική μηχανή της υπεράσπισης του κεφαλαίου. Μια μηχανή ικανή να κάνει τα πάντα, ικανή να διαπράξει τα πιο βαριά εγκλήματα. Πρόκειται για τα σκυλιά των αφεντικών, για το οργανωμένα πολιτικά λούμπεν κοινωνικό στρώμα με τις αντιδραστικότερες και συντηρητικότερες ιδέες. Μια οργανωμένη μειοψηφία που την χρησιμοποιούν οι ελίτ όταν τα βρουν δύσκολα.

Η ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς από την άλλη εκφράζουν και αντιπροσωπεύουν τα λαϊκά , μικροαστικά και  εργατικά συμφέροντα που κτυπιούνται από την  κρίση, δίχως όμως να επιθυμούν την ρήξη. Κάτω από άλλες συνθήκες, σε μια άλλη συγκυρία και εποχή η κυβερνητική πρόταση των δυνάμεων της ρεφορμιστικής αριστεράς να ήταν μια λύση, αν της το επέτρεπαν. Στην σημερινή συγκυρία   αυτό αποτελεί μια τεράστιων διαστάσεων παγίδα, καθώς πάνε να βγάλουν, σε μια εποχή ισχνών αγελάδων, ισχνότατων αγελάδων. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το χρεωκοπημένο Ελληνικό κράτος, στο οποίο οι ελίτ μάζεψαν όλο το ρευστό το έβγαλαν έξω, χρεωκοπώντας το κράτος και φτωχοποιώντας τον λαό.

Έτσι τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρακαλεί για ένα  μνημόνιο, που θα ξεσήκωνε τον κόσμο πριν δυο χρόνια, ενώ οι τρόικες που τις έχουμε ονομάσει θεσμούς, αντιπροτείνουν μέτρα που όταν προτάθηκαν στην ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αυτοί παρέδωσαν την εξουσία στο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να βγάλει αυτή το  φίδι από την τρύπα.

Τα σενάρια που παίζουν είναι τα παρακάτω: Ή η κυβέρνηση θα συμφωνήσει σε ένα πολύ κακό μνημόνιο(ή στην δική της εκδοχή ή στην πλέον χειρότερη των δανειστών) εκφυλίζοντας την αριστερά και ότι συνεπάγεται αριστερά. Ή η κυβέρνηση θα κάνει μια ηρωική έξοδο, εμφανιζόμενη η αριστερά ως ανίκανη να κυβερνήσει, δηλαδή να διαχειριστεί την κρίση, με την  εξουσία να ξαναπερνά σε μια οικουμενική μνημονιακή «χούντα» Ή τελικά αποφασίσει την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ-ευρώ- ΔΝΤ- καπιταλισμό.   Μα τότε θα μιλάμε για μια επαναστατική αριστερά που τέτοια δεν είναι, δεν ήταν και ούτε θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και το χειρότερο τέτοια επαναστατική κομμουνιστική αριστερά δεν υπάρχει στην Ελλάδα, ούτε στο κόσμο. Το ΚΚΕ δεν είναι και ούτε θέλει να γίνει, όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ, οι επιθυμίες τους, οι επιθυμίες  μας- στο βαθμό και σε όσους υπάρχουν- δεν φτάνουν για να μετατραπούμε σε επαναστατική αριστερά.

Αδιέξοδο, και ναι και όχι. Ανάλογα από το πώς το βλέπεις και σε ποιον αναφέρεσαι και τι επιθυμείς. Είναι στο χέρι του Ελληνικού λαού να αποφασίσει μια ηρωική έξοδο , ανατινάζοντας το καπάκι, ανοίγοντας το δρόμο για ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλη την Ευρώπη.

Θα χει δυσκολίες, ναι θα χει δυσκολίες και όχι τόσο οικονομικές ή ενεργειακές, αλλά κυρίως γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές. Δεν νομίζω την μικρή αλλά πλην αξιοπρεπή Ελλάδα, με την γεωστρατηγική της σημασία την αφήσουν ήσυχη. Ούτε καν η Ελληνική αστική τάξη που σε αντίθεση με ότι διαδίδετε, είναι παγκόσμια μια αρκετά ισχυρή αστική τάξη, πάντα με ανοικτό το μάτι για τα δικά της συμφέροντα, επιθετική και κυνική. Μια λούμπεν μεγαλοαστική τάξη που προσέρχεται από τα τυχοδιωκτικά  κατακάθια της κοινωνίας. Μια αστική τάξη που μέχρι τώρα έχει πάει με τους νικητές των πολέμων.

Οι δυσκολίες λοιπόν τεράστιες, μα είναι στο χέρι του Ελληνικού λαού να σηκώσει το ανάστημά του και να πει μέσα στο στόμα του λύκου: άντε και γαμηθείτε. Και τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα υπάρξουν οι δυναμικές που ως ορμητικό ποτάμι θα συμπαρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους. Και λέγοντας Ελληνικό λαό εννοώ την εργαζόμενη και άνεργη πλειοψηφία και όχι την αστική και μεγαλοαστική ισχνή μειοψηφία που ακόμη και σήμερα κερδοσκοπεί σε βάρος της πλειοψηφίας.

Βέβαια για να οδηγηθούμε εκεί, είναι αναγκαιότητα οι  συνειδητές δυνάμεις της ανατροπές, οι κομμουνιστικές, αναρχοκομμουνιστικές και αντικαπιταλιστικές πρωτοπορίες να πάνε στα σωματεία, να πάνε στις γειτονίες. Και λέγοντας να πάνε, εννοώ να δώσουν όλη την ενεργητικότητα τους για να αναζωογονήσουν τα σωματεία ως τόπους που δραστηριοποιείται η εργαζόμενη πλειοψηφία.

Ως όργανα και εργαλεία οικονομικού αγώνα που μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικός αγώνας. Να δώσουν την ενεργητικότητα τους στις γειτονίες, οικοδομώντας κοινωνικούς αντιθεσμούς. Δημιουργώντας εστίες αντίστασης, εργατικές λέσχες που θα δώσουν μια συλλογική έκφραση στις μοναδικότητες που αλλότρια κινούνται μεταξύ της σκύλας της καταναλωτικής σαγήνης και της Χάρυβδης της ολοκληρωτικής λιτότητας.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε, μεταξύ της αντεπαναστατικής λαίλαπας και της επαναστατικής ανατρεπτικής ελπίδας.  Η πρώτη έχει πάρει κεφάλι,  αλλά δεν έχει νικήσει ολοκληρωτικά.

Η δεύτερη έχει εμφανώς υποχωρήσει, ανίκανη να προβάλει το δικό της αυτόνομο επαναστατικό κόσμο/ πρόγραμμα, αλλά είναι ζωντανή, δεν έχει ηττηθεί και αν σοβαρευτεί, ενοποιημένη κυρίως μέσα στους αγώνες, στα συνδικάτα και στα κοινωνικά κέντρα και κινήματα, μπορεί και να πάρει το πάνω χέρι.

Η μάχη και ο πόλεμος δεν έχει κριθεί. Όπως και παλαιά, έτσι και τώρα μάχονται από την μια η γραμμή της υποταγής και  του συμβιβασμού και από την άλλη η γραμμή της επαναστατικής ανατροπής, η γραμμή του Άρη και του Τσε. Μπορεί μέχρι τα τούδε να νικά η πρώτη, αλλά δεν θα χαμε κάνει βήμα προόδου και θα ζούσαμε ως σκλάβοι και ως ελεύθεροι σκλάβοι   δίχως την δεύτερη.

 

 

 

 

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση