Άμεσος επαναστατικός αγώνας ενάντια στον ΕΕυρωκρατικό μονόδρομο

Πάμε για μια νέα μνημονιακή συμφωνία δανειστών, Ελληνικής κυβέρνησης και δυστυχώς του λαού, του Ελληνικού λαού, της Ελληνικής εργατικής τάξης. Όχι δεν μηδενίζω τις ευθύνες της Ελληνικής κυβέρνησης και δη της ρεφορμιστικής αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν μπορώ πάρα να τονίσω  και την ευθύνη του Ελληνικού λαού που θα γίνει κατά 7 δις φτωχότερος, το 1 δις θα το πληρώσουν- αν το πληρώσουν- τα ανώτερα στρώματα και η αστική τάξη, και δέχεται αυτή την νέα συμφωνία με στωικότητα, λες και δεν μπορούσε να συμβεί κάτι άλλο. Αποδέχεται με στωικότητα την εθελοδουλία και τον ραγιαδισμό του.

Έτσι ή αλλιώς λοιπόν έχει διαμορφωθεί ένα ολοκληρωτικό ΕΕυρωκρατικό συναινετικό μπλοκ εξουσίας από την ΧΑ έως και το ΣΥΡΙΖΑ που αποδέχεται το καπιταλιστικό ΕΕυρωκρατικό μονόδρομο πάση θυσία. Με το ΚΚΕ να διαφοροποιείται λεκτικά,  αλλά με το να ρίχνει την μπάλα στην αντικαπιταλιστική κερκίδα δεν κάνει τίποτε άλλο από το στηρίζει εμμέσως πλην σαφώς και αυτό το μέτρα.   Σε ένα μεγάλο βαθμό αντικειμενικά το ίδιο πράττει και η υπόλοιπη αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική αριστερά σε όλες τις εκδοχές και τα έκδοχα της .

Παράλληλα δημιουργείται εκ των δεξιών ένα φιλελοακροδεξιό μόρφωμα στο δρόμο το «μένουμε Ευρώπη», με γραμμή την πλήρη υποταγή και τον εξανδροπισμό των Ελλήνων και ιδιαίτερα των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων. Ένα φιλελοακροδεξιο μόρφωμα που επιχειρεί να συσπειρώσει τις δυνάμεις μιας σοβαρής ακροδεξιάς, μιας σοβαρής ΧΑ.

Ενώ αντίστοιχες κινήσεις δεν γίνονται από τα αριστερά και δη την αντικαπιταλιστική αριστερά. Μια αντιδιαδήλωση των αναρχικών ενάντια στο φιλελοακροδεξιό «μένουμε Ευρώπη» κτυπήθηκε από τα ΜΑΤ του «αριστερού» Πανούση, με 25 συλλήψεις. Με την υπόλοιπη αντικαπιταλιστική αριστερά να αποδέχεται την «δημοκρατία» του να διαδηλώνουν οι φιλελεφασίστες.

Και αυτό όχι τυχαίο, όπως δεν ήταν τυχαίο που κατέβηκαν πορεία μαζί με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα  τα αιτήματα των διαδηλώσεων της Κυριακής δεν μιλούσαν, δεν υπερασπίζονταν το μνημόνιο που είναι έτοιμη να υπογράψει η   κυβέρνηση. Αντίθετα διεκδικούσαν τα ακριβώς αντίθετα. Το γεγονός όμως πως δεν  είχαν ξεκάθαρο  αντικυβερνητικό χαρακτήρα, όπως θα έπρεπε να είχαν δημιούργησε την εικόνα πως ήταν μια ξεκάθαρα φιλική προς την κυβέρνηση πορεία. Το τυχαίο πάει στην αδυναμία να συγκροτηθεί μια αντιπρόταση. Μια κινηματική αντιπρόταση και όχι προγραμματική που νομίζω σε μεγάλο βαθμό υπάρχει. Μια κινηματική αντιπρόταση που θα ξεσηκώνει τον κόσμο: Όχι μόνο δεν πάει άλλο, αλλά μπορούμε να πάμε και αλλιώς.   

Θα μου πείτε τι μπορούσε να συμβεί; Ποια μπορεί να είναι αυτή η κινηματική μαχόμενη, ανατρεπτική και επαναστατική αντιπρόταση. Και τι μπορεί να πράξει;  Το πρώτο που μπορεί να συμβεί είναι να οικοδομήθει ένα αντιστασιακό, ανατρεπτικό μέτωπο των δυνάμεων που θέλουν να συγκρουστούν και όχι να διαχειριστούν. Αυτό να φτιάξει εστίες  μέσα σε σωματεία και γειτονίες. Και με όλα τα μέσα- επιμένω με όλα τα μέσα- να σηκώσει μπαϊράκι, που δεν θα αναγνωρίζει καμία μορφή κρατικής και εργοδοτικής εξουσίας.

Μετατρεπόμενο σε μια ανατρεπτική δυαδική εξουσία που δεν θα περιμένει να ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες- είναι υπερώριμες εδώ και πολλή καιρό- ούτε να ωριμάσουν οι υποκειμενικές, που θα φτιάξει το κόμμα της εργατικής τάξης.  Οι υποκειμενικές συνθήκες φτιάχνονται μέσα στην μάχη, στο οδόφραγμα και στην επαναστατική ενέργεια.

Με τι στόχο, μα να ανατρέψει με επαναστατικό τρόπο και δικαίω την καπιταλιστική εξουσία σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και της παραγωγής. Οικοδομώντας την εξουσία της επαναστατημένης εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που θα καταργήσουν το καπιταλιστικό κράτος και τους μηχανισμούς, οικοδομώντας τους εργατικούς,  ταξικούς, επαναστατικούς θεσμούς  της κομμούνας στην κατεύθυνση της παγκόσμιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παράγωγων.

Μια τέτοια άμεση  επαναστατική διαδικασία και πολιτική όχι μόνο θα προκαλέσει ρήγματα και ρήξεις στο εσωτερικό,  θέτοντας ζήτημα εργατικής επαναστατικής εξουσίας, αλλά θα δημιουργήσει ανατρεπτικές επαναστατικές δυναμικές τουλάχιστον στην περιοχή μας, στην Τουρκία, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και Νότιο Ευρώπη. Και τότε όλα είναι ανοικτά…

Οκ καταλαβαίνω πως αυτά είναι ασκήσεις επί  χάρτου και πως αυτό πέρα από ψυχή, θέλει και μια μαζικότητα για να ξεκινήσει. Μόνο που θα περιμένουμε στο αιώνα τον απάντα, αν μαζικοποιούμαστε-στο βαθμό που το πράττουμε και αυτό- ως μαχόμενοι ρεφορμιστές και όχι ως μια άμεση ανατρεπτική και επαναστατική δύναμη που δεν σέβεται κανένα ιερό και όσιο του καπιταλισμού, ούτε τους νόμους του, ούτε την ιδιοκτησία του, ούτε την εξουσία και το κράτος του.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

 

Αφήστε μια απάντηση