η «Ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα»: το χθες, το σήμερα, το αύριο

Χθες ήταν η επέτειος της Βαστίλης, που σήμανε την έναρξη της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Της επανάστασης που έφερε  στην εξουσία την Τρίτη τάξη, με την ηγεμονία της αστικής τάξης. Της επανάστασης που νίκησε και στην συνέχεια  εκφυλίστηκε και ηττήθηκε, τρώγοντας τα παιδιά της, πάντα αυτή ήταν και θα είναι η μοίρα των επαναστάσεων, με το σύνθημα:   «Ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα». Ένα ιστορικό τρίπτυχο αιτημάτων και αξιών  που σε μεγάλο βαθμό στην σημερινή αστική, καπιταλιστική Ευρώπη, την Ευρώπη της ΕΕ- δλδ την Ευρώπη των τραπεζών, των χρηματιστών, των «οικονομικών δολοφόνων»,  των μεγαλοκαπιταλιστών και των πολυεθνικών- βρίσκεται υπό διωγμό.  Ή για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι: Έχουν χάσει το νόημα τους και έχουν αντιστραφεί νοηματολογικα. 

Η ελευθερία έγινε  ελευθερία των αγορών, η ελευθερία του εμπορίου, η ελευθερία της διακίνησης των εμπορευμάτων, των ανθρώπων ως εμπορεύματα και ως εργατική δύναμη. Η ισότητα στην καλύτερη των περιπτώσεων  είναι η τυπική ισότητα απέναντι στο νόμο, ένας νόμος που είναι απόρροια της κυριαρχίας του κεφαλαίου, δηλαδή η τυπική ισότητα, είναι η πραγματική ανισότητα της κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω σε ότι ζωντανό υπάρχει.  Όσο για την αδελφότητα έχει χαθεί  από την πιάτσα, μένοντας ένας κενού νοήματος όρος, πχ η αδελφότητα των ανθρώπων, η αδελφότητα των πολιτών, που έχουν τυπικά τα ίδια δικαιώματα, άλλο που εγώ με τον παρά μου, σε αγοράζω και σε πουλώ.

Η εποχή των αστικών διεκδικήσεων και επαναστάσεων έχει περάσει. Η εποχή των πολιτών των αστικών επαναστάσεων έχει περάσει. Η έννοια του πολίτη είναι επίσης κενού νοήματος φράση και έννοια, μπροστά στην καθολική σκλαβιά του κεφαλαίου.

Όπως έχει περάσει και η εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων ή των λαϊκών αντικαπιταλιστικών αντιιμπεριαλιστικών επαναστάσεων που ξεκίνησαν με την κομούνα του Παρισιού  και ολοκληρώθηκαν με την κατάρρευση των εκφυλισμένων κομουνιστικών επαναστάσεων του 20ού αιώνα.  Η σχέση κεφάλαιο- εργασία δεν αλλάζει ριζικά αν δυναμώσει ο πόλος της εργασίας, ούτε όταν αν κυριαρχήσει η εργασία επί του κεφαλαίου.  Αυτό που θα συμβεί ή αυτό που συνέβη είναι  να μεταμορφωθεί η εργασία σε κεφάλαιο, και να αποκτήσει όλα τα χαρακτηριστικά του, ως ένα εκφυλισμένο προϊόν του.   Στο τέλος το κεφάλαιο ως μια καθαρή έννοια θα ξαναπάρει το πάνω χέρι και δυναμωμένο  από την διαλεκτική του θα επικρατήσει καθολικά, κι αυτό συνέβη.

Το ζητούμενο είναι να καταστραφούν και οι δυο πόλοι της  αντίθεσης κεφάλαιο-εργασία. Να καταστραφεί και το κεφάλαιο, να καταστραφεί και η εργασία.  Όχι αυτό δεν συνεπάγεται χάος και εργασία, μα μια εργασία ως ελεύθερη δημιουργικότητα απελευθερωμένη από την δικτατορία του κεφαλαίου και της εργασίας.

Και σε αυτή την φάση βρισκόμαστε με το κεφάλαιο να μην χρειάζεται την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας, γιατί έχει αποικίσει το συνολικό φυσικό και κοινωνικό είναι.    Και την ζωντανή εργασία να μην χρειάζεται το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό, καθώς η τεχνολογία(νεκρό κεφάλαιο)  έχει ενσωματωθεί επάνω στις δραστηριότητες  της. Η απελευθέρωση της ελεύθερης δημιουργικότητας είναι όσο ποτέ ένας ρεαλιστικός δρόμος, που θα καταστρέψει την σχέση κεφάλαιο- εργασία.   Ένας δρόμος που ξεκινά, έχει ξεκινήσει ήδη, αλλά δεν θα ολοκληρωθεί πάρα με την καταστροφή, μια καταστροφή που είναι προ πυλών.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν απαιτείται ο αγώνας των καταπιεσμένων τάξεων με ηγεμονία τους εργαζόμενους για την κατάκτηση της εξουσίας τους. Μια κατάκτηση της εξουσίας που  θα βοηθήσει την τάση της χειραφέτησης της ελεύθερης δημιουργικότητας. Και αυτή η κατάκτηση της εξουσίας περνάει μέσα από μια επανάσταση, γνωρίζοντας τον κίνδυνο της ήττας ή του εκφυλισμού.

Ο δρόμος προς τις κοινότητες της ελεύθερης δημιουργικότητας, θα περάσει μέσα από την βάσανο της κυριαρχίας της εργατικής εξουσίας επάνω στο κεφάλαιο.  Αν στην εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης αυτό ήταν αδύνατο γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί ο κύκλος της επικράτησης του κεφαλαίου,  σήμερα είναι και δυνατός και αναγκαίος.

Με την εργατική εξουσία είτε να είναι μια σύντομη περίοδο εντόνων επαναστατικών διεργασιών, είτε θα είναι μια έντονα αιματηρή περίοδο  εσωτερικών και εξωτερικών εκκαθαρίσεων.

Σε μεγάλο βαθμό αυτό θα καθοριστεί από την ύπαρξη ή την κυριαρχία μεσοστρωμάτων που θα αγωνίζονται- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο-  να μην γίνει η άρση της αντίθεσης κεφάλαιο- εργασία. Οπότε όσο πιο καθολική και παγκόσμια μορφή πάρει,  τόσο πιο επιτυχημένη και λιγότερη αιματηρή θα είναι.

Και το σύνθημα ελευθέρια- ισότητα- αδελφότητα έχει κανένα νόημα στην σημερινή εποχή και πιο;  Θεωρώ πως έχει αλλά με διαφορετικό νοηματοδοτικό πλαίσιο:

Ελευθερία, σημαίνει η ελευθερία από κάθε μορφή καταναγκασμού και ειδικότερα από τον καταναγκασμό της μισθωτής σκλαβιάς. Πως μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό; Μα με την θέσπιση ενός παγκόσμιου καθολικού μισθού. Κοινωνικός μισθός πρόσβασης τον τεράστιο κοινωνικό πλούτο  και όχι κοινωνικός μισθός πείνας, όπως του εγγυημένου εισοδήματος.

Η πραγματική ισότητα συνεπάγεται είτε την ανισότητα υπέρ των καταπιεσμένων τάξεων ή την αταξική κοινωνία. Η πραγματική ισότητα συνεπάγεται το μοίρασμα της εξουσίας σε όλους τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου ισόποσα. Συνεπάγεται τα μέσα παραγωγής να ανήκουν σε όλους και όχι στους λίγους κεφαλαιοκράτες.

Και η αδελφότητα περικλείει όλους του κάτοικους αυτού του πλανήτη που θα πρέπει να έχουν μια κοινή παγκόσμια δυνατότητα και ταυτότητα. Που θα πρέπει να έχουν μια παγκόσμια υπηκοότητα. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν θα έχουν πολιτιστικές, θρησκευτικές και άλλες διαφοροποιήσεις και ταυτότητες. Αλλά η κοινή υπηκοότητα συνεπάγεται μια δυνατότητα να κινούνται ελεύθερα και να έχουν κοινά δικαιώματα και κοινά καθήκοντα. Άλλωστε  αυτή η παγκόσμια υπηκοότητα δεν μπορεί πάρα να είναι η υπηκοότητα ενός δημοκρατικού πολιτεύματος των κοινων.

 

 

 

vliegtickets nice

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση