Οι αριστεριστές

 

Το βιβλίο «Οι αριστεριστές, ένα γλυκόπικρο χρονικό της μεταπολιτευτικής ουτοπίας μας» από τις εκδόσεις: «εύμαρος» του Δημήτρη Κουκουλά είναι περισσότερο ένα  πικρό και λιγότερο  γλυκό, ταξίδι στα χρόνια του αριστερισμού του συγγραφέα.

Σε πολλά φυσικά από όσα αναφέρει έχει δίκαιο, κάπου μπερδεύει και μερικά, χρονικό είναι άλλωστε και όχι ιστορία, αλλά η γεύση που αφήνει στο τέλος είναι η γεύση της ήττας μιας γενιάς. Δικαιολογώντας – οντολογικά και υπαρξιακά – την δική του διαδρομή προς το ΚΚΕ εσωτερικού, Συνασπισμό και ΣΥΡΙΖΑ.   Βέβαια προς τιμή τους δεν μηδενίζει τις διαδρομές των αγωνιστών και των αγωνιστριών, μιλώντας γλυκά για κάποιους που βρίσκονται ακόμη στις επάλξεις ή για κάποιους που βρέθηκαν αλλού, όπως ο γιατρός Βάσος Τσιρώνης, που δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής ή ο Χρήστος Τσουτσουβής που έπεσε μαχόμενος, με το όπλο στο χέρι, σε μάχη με τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής.  Ούτε πολύ σωστά  ταυτίζει μια γενιά, με τις επιλογές κάποιων να γίνουν υποχείρια μιας εξουσίας που έφτυναν και πολέμαγαν ή ακόμη χειρότερο να γίνουν εκφραστές μιας εκφυλιστικής πορείας που μας οδήγησε στο σημερινό χάος.

Προσωπικά είμαι λίγο πιο μικρός από τον συγγραφέα και δεν έζησα την μεταπολιτευτική αριστερίστικη ουτοπία, με τους μαοϊκούς, τους τροτσκιστές, τον εργοστασιακό συνδικαλισμό, τους αυτονόμους και την ένοπλη αριστερά. Από όσα έχω διαβάσει όμως  δεν θα είμαι τόσο γλυκόπικρα απαισιόδοξος όσο ο συγγραφέας.  Αν υπάρχει σήμερα μια -κομμουνιστική και ριζοσπαστική- αριστερά που αντιστέκεται στο παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτικό καπιταλισμό εν πολλοίς οφείλεται τόσο στο αριστερισμό της μεταπολίτευσης, όσο και στον σημερινό αριστερισμό, που έχει καταφέρει να στρέψει τα πράγματα πολύ αριστερότερα, σε σχέση με την υπόλοιπη  Ευρώπη.  Σίγουρα όμως λείπει μια ιστορία αυτών των κινημάτων και των ρευμάτων της μεταπολίτευσης.

Αυτό δεν συνεπάγεται από την άλλη πως όλα είναι μελί-γάλα.  Ξανά προσωπικά βρέθηκα σε αυτό το χώρο του αριστερισμού, της επαναστατικής αριστεράς καλύτερα, στην εποχή της κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», κάτι που μας έδινε ηθικό πρωτείο, σε σχέση με τους παραδοσιακούς κομμουνιστές. Το ηθικό πρωτείο δεν έφτασε βέβαια να απαντήσει στα δομικά ζητήματα που  μας συνέδεαν και μας συνδέουν  με το σοβιετικό μαρξισμό, κάτι που αποτελεί το μεγάλο πρόβλημα να δώσουμε απαντήσεις και για την τωρινή καπιταλιστική κρίση. Απαντήσεις όχι τόσο γιατί συνέβη, αλλά για το εάν και πως μπορεί να υπάρξει μια άλλη «μετά τον καπιταλισμό» λύση.

Παραμένω σε αυτό χώρο και δεν νομίζω πως θα υπάρξει κάτι που θα με κάνει να πάω αλλού, παραμένοντας   απαιοδοξα, αισιόδοξος. Αισιόδοξος πως σε ένα βάθος χρόνου  η νίκη είναι δική μας. Βλέποντας τους μακρύς και βραχύς ιστορικούς χρόνους, δεν μπορεί παρά  να αναγνωρίσει κάνεις, την εξελικτική πορεία προς την ελευθερία.   Απαισιόδοξος  γιατί βρίσκομαι σε μια εποχή που η ιστορία δείχνει να έχει καθοδική πορεία και η βαρβαρότητα έχει πάρει κεφάλι. Μόνο που απέναντι στην βαρβαρότητα με συνέπεια συνεχίζουν να βρίσκονται οι δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς, οι δυνάμεις του αριστερισμού για τον συγγραφέα- και είναι ύψιστη τιμή που είμαι και εγώ μαζί τους.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση