υπάρχει εναλλακτικός δρόμος απέναντι στο μνημόνιο ;

Είναι πλέον πασιφανές: H «συνωμότες» του νέου μνημονίου, με τον νέο αρχηγό Τσιπρακι ( το νέο  τσιράκι της Ελληνικής αστικής τάξης -που ως συνήθως αφού   στην αρχή  κόντραρε με την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική ελίτ- συμβιβάστηκε στην θέση που της επιφύλασσαν οι δυνατότεροι ), τρόμαξε από το λαϊκό 61% του ΟΧΙ.    Περίμενε ένα  ΝΑΙ, άντε και ένα κουτσό ΟΧΙ για να κάνει αυτό που έκανε: Το τρίτο- το χειρότερο από όσα υπήρξαν – μνημόνιο.

Οι «συνωμότες» της δραχμής, από την άλλη πλευρά, ένα ρεφορμιστικό, σοσιαλδημοκρατικό συνονθύλευμα περίμεναν ως την τελευταία στιγμή για να αλλάξουν τους κομματικούς συσχετισμούς ή για να βάλουν μυαλό στους ευρωλάγνους Συριζαίους. Μόνο που ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση δεν κατατέθηκε ποτές. Το κακό για αυτούς είναι πως οι ευρωλάγνοι νεομνημονιακοί Συριζαίοι έχουν δίκαιο.   Εντός του ευρώ, της ΕΕ-, του ΔΝΤ, της «φυλακής» του κ.τ.π, του ολοκληρωτικού  καπιταλιστικού πλέγματος δεν υφίσταται άλλη λύση. Εντός της παγκοσμιοποιημένης εμπορευματικά  αλλοτριωμένης καπιταλιστικής σύμφυσης δεν υπάρχει άλλη λύση. Από αυτή την άποψη οι ευρωλάγνοι, ΕΕυρωκράτες ρεφόρμες του Τσίπρα έχουν ένα δίκαιο.

Εάν υφίσταται μια εναλλακτική λύση είναι έξω από το παγκόσμιο καπιταλιστικό ολοκληρωτικό μπουρδέλο.  Και σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα ερωτήματα και τα προβλήματα: Έστω και αν υπήρχε ένα πραγματικό επαναστατικό κίνημα και κρέμαγε τους καπιταλιστές, έδιωχνε τους ιμπεριαλιστές, απαλλοτρίωνε το κεφάλαιο, και άρχιζε να παράγει σοσιαλιστικά ή μετακαπιταλιστικά, δίνοντας την εξουσία στην εργατική τάξη. Τότε  θα ΄χαμε υπερβεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής;  Όχι βέβαια, ακόμη και αν μιλάγαμε για τις ΗΠΑ και όχι για την Ελλάδα.  Η υπέρβαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής προϋποθέτει την παγκοσμιοποίηση των αναπτυγμένων κομμουνιστικών παραγωγικών σχέσεων.

Αν ο «σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα» ήταν αντιδραστική αυταπάτη επί ΕΣΣΔ, τώρα με την παγκοσμιοποιημένη αλληλοδιαπλοκη των οικονομίων και την ολοκληρωτικά αλλοτριωμένη υφή του «κοινωνικού είναι», στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ναι μια εξωτική περιπέτεια τύπου Κούβας  και στην χειρότερη μια κομματοκεντρική φεουδαρχία- με ελεύθερες καπιταλιστικές ζώνες- τύπου Βόρειας Κορέας. Εντάξει προτιμώ την εξωτική περιπέτεια τύπου Κούβας- ταιριάζει πιο πολύ και στα Ελληνικά ήθη και έθιμα- πάρα στο κόμμα- κράτος- αγορά Κιμ,  αλλά ούτε στην μια περίπτωση, ούτε στην άλλη έχουμε έξοδο από τον κ.τ.π, πάρα μόνο μια ιδιόρρυθμη απόφυση του.

Και τότε τι; Ένα σύστημα δεν εγκαταλείπει το ιστορικό προσκήνιο πάρα μόνο όταν πραγματώσει όλες τους τις δυνάμεις. Και ταυτόχρονα δημιουργήσει εντός του το επόμενο στάδιο. Αν ο καπιταλισμός συσχετίζεται αμεσότατα με την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, την εκμετάλλευση του ελεύθερου εργαζόμενου που πουλά την εργατική του δύναμη ως εμπόρευμα, τότε αυτό τείνει να φτάσει στα όρια του. Τόσο γιατί η χρηματιστικοποιήση παράγει παραπάνω κέρδος, όσο και το κυριότερο γιατί παράγεται μια νέα τεχνολογία που δεν χρειάζεται το εργάτη εμπόρευμα, χρειάζεται τον άνθρωπο ως καθολικό  ον για να το εκμεταλλευτεί.

Με την συγκεκριμένη ιδιότητα του καθολικού όντος στην κοινωνική και ατομική του σύμφυση να είναι  το δυνάμει επαναστατικό ον, που δεν μπορεί ολοκληρωτικά να το υποτάξει, όσο και αν έχει κάνει άλματα προς την καθυπόταξη του.  Ναι κατά μια έννοια ο καπιταλισμός τείνει να ολοκληρώσει τις δυνατότητες του, και ταυτόχρονα έχει  αρχίσει να παράγεται η επόμενη ιστορική περίοδος. Αδυνατώντας τόσο να εκμεταλλευτεί προς όφελος του όλες τις νέες δυνατότητες που δημιουργούνται. Έτσι κατά μια έννοια επιστέφει στην παραγωγική βάση για να αλλάξει προς το αντιδραστικότερο τις παραγωγικές σχέσεις και να ολοκληρώσει την καθυπόταξη του κοινωνικού καθολικού όντος.    

Από την άλλη πλευρά πρέπει να γίνει φανερό πως αυτοί που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο, οικοδομώντας τις αναγκαίες συμμαχίες με τους πιο κάτω, ενάντια στην μεγάλη προλεταριακή μάζα, δεν θα την παραδώσουν αναίμακτα.  Όπως δεν συνέβη ποτέ στα ιστορικά δρώμενα. Βέβαια σήμερα κατέχουν όπλα και ισχύ που ποτέ δεν κατείχαν εξουσιαστές σε αυτό τον κόσμο.  Αυτό τους δίνει τεράστια αυτοπεποίθηση, μα δεν γνωρίζω αν κατανοούν πως αυτή τη ισχύ περάσει στα χέρια κάποιου τρελού, φονταμενταλιστή ή μηδενιστή επαναστάτη, τότε ο πλανήτης τιναχτεί στο αγέρα. Όπως μπορεί και να τιναχτεί αν η καπιταλιστική  υπερπαραγωγικότητα καταστρέψει το φυσικό πλούτο.

Ω ναι το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα της Ρόζας είναι ακόμη πιο επίκαιρο δίλημμα από την δική της εποχή.  Μπορεί να λεχθεί και έτσι:  Ή μια παγκόσμια δημοκρατική μετακαπιταλιστικη κοινότητα των « ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών» ή το τέλος του πολιτισμού.   Σίγουρα η ζωή θα ξαναπάρει τα πάνω της, αλλά το κακό  θα έχει συμβεί και μια μεγάλη ευκαιρία θα χει χαθεί.

Πως μεταφράζονται όλα τα πάνω σε σχέση με το μνημονιακό Τσίπρα και τους συνωμότες της φακής, λάθος, δραχμής;  Επαναστατικός αγώνας με όλα τα μέσα μέχρι την τελική καταστροφή του ολοκληρωτικού  καπιταλιστικού πλέγματος. Επαναστατικός αγώνας- με όλα τα μέσα-  με διεθνιστικό περιεχόμενο, αλλά και γειωμένο στα εθνικά πλαίσια και περιεχόμενα. Οικοδόμηση δυαδικών επαναστατικών βάσεων και εξουσιών,  που θα συναντιόνται με τις νέες παραγωγικές δυνατότητες και τον νέο κόσμο που παράγεται. Η διεθνιστική προοπτική δεν θα απαγορεύει την κατάκτηση της επαναστατικής εξουσίας τοπικά, περιφερειακά, εθνικά και διεθνικά.

Η επαναστατική εξουσία δεν θα είναι  η εξουσία του κόμματος ή του κινήματος ή  του μετώπου. Αυτά θα βρίσκονται έξω  και αντίκρυ από τους μηχανισμούς του  τοπικού, εθνικού, περιφερειακού ή διεθνικού αντι(κράτους). Θα είναι η εξουσία του συνειδητοποιημένου προλεταριακού πλήθους.   Που θα κατανοεί πως  και αυτή η εξουσία θα είναι μεταβατική στο βαθμό που θα πρέπει να αναιρεθεί για λογαριασμό της  παγκόσμιας «εξουσίας»  των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών» και της αταξικής κοινωνίας.

Επίσης η επαναστατική εξουσία του συνειδητοποιημένου προλεταριακού πλήθους θα κατανοεί πως μέχρι να φτάσει στο βαθμό της  παγκόσμιας και καθολικής επαναστατικής αυτοαναίρεσης οι καπιταλιστικές  δομές θα υπάρχουν και θα  συγκρούονται με την επαναστατική εξουσία.  Δηλαδή θα μιλάμε για μια αδιάκοπή και διαρκή επανάσταση που θα αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο και φάση από φάση  σε φάση, από περιοχή σε περιοχή. Ναι η ρήξη με την ΕΕ-ευρώ και κεφάλαιο αυτό και μόνο αυτό το χαρακτήρα μπορεί να πάρει. Είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός για αυτό. Και αν δεν είναι κάποιοι πρέπει να τον ετοιμάσουν. Το κύριο  ερώτημα είναι αν είναι έτοιμες οι αντικαπιταλιστικές ανατρεπτικές δυνάμεις για αυτό.  Και σε αυτό μάλλον τα πράγματα δεν είναι ρόδινα…

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση