φύση, χάος, τάξη, κανονικότητα

Από την παραλία κάρβουνο στα Σύβοτα και ως την Τσουγκριά στην Σκιάθο ή από το κάμπινγκ στην Σαγιάδα και ως την ανεξάρτητη Γαύδο παντού συναντάς και ερωτεύεσαι μια φυσική χαοτική τάξη. Μια φυσική χαοτική πολυμορφία που κάνει και χωρίς τον άνθρωπο, δεν τον έχει ανάγκη.Απεναντίας το μόνο συνειδητά λογικό πλάσμα σε αυτή την Γη δεν κάνει δίχως αυτή. Την αναγνωρίζει και αγαλλιάζει η ψυχή του, ξεκουράζεται το πνεύμα, ξαποσταίνει το κορμί του. Είναι η μικρή θαυματουργή απόδραση του από την τάξη, από την ολοκληρωτική τάξη των ανθρώπινων κοινωνιών, η μικρή θαυματουργή έξοδος από την κανονικότητα των πολιτικών κοινωνιών μας.

Ένα μικρό ταξίδι για το ποσό ωραία θα ήταν τα πράγματα στο παράδεισο, αν υπήρχε ή αν υπάρξει. Ένα μικρό ταξίδι που σπάει την μονοτονία και τελειώνει νωρίς, αφήνοντας τα υπολείμματα του στο περιβάλλον ή μεταμορφώνοντας αυτή την χαοτική τάξη προς όφελος του καπιταλιστικού κέρδους.

Αντί να αποτελεί η ανθρώπινη κοινωνία και άνθρωπος ένας συνειδητό σημείο σε αυτή την πανέμορφη χαοτική πολυμορφία την μετατρέπει καρκινικά σε εξάρτημα και προέκταση της μηχανής της παραγωγής του κέρδους. Μια δύσμορφη τάξη που κάποια στιγμή θα τινάξει το καπάκι για να επαναφέρει την χαοτική πολυμορφία.

Επιστροφή στην τάξη και στην κανονικότητα, τα 9ωρα ξανάγιναν 8ωρα, αφού πρώτα άφησαν πίσω τους χιλιάδες απλήρωτες ώρες, 58 απολύσεις μονίμων και εποχιακών, η ευκαιρία της κρίσης που μεταμορφώνεται σε τάξη και κανονικότητα. Και πάλι καλά θα πούνε κάποιοι και ίσως να χουν και δίκαιο.

Το μεροκάματο πέφτει στην ώρα του, σε μια στιγμή που χιλιάδες ώρες εργασίας μετατρέπονται σε απλήρωτη υπεραξία, που βέβαια συχνότατα μένει απούλητη «νεκρή εργασία». Και πάλι καλά, περιμένοντας πότε θα ξανακτυπήσει η κανονικότητα, μοιραίοι και άβουλοι ένα πράγμα, περιμένοντας να ‘ρθει ένα θαύμα, ή ένας σωτήρας.

Αφού και ο Τσίπρας αποδείχθηκε τόσο, μα τόσο λίγος, μια μνημονιακή μαριονέτα που βαράει την κλακέτα, για να χορέψει η τροτέζα, μήπως γλυτώσει την πλερέζα. Ένα grexit που ‘ρχεται όπου να ναι είτε μείνουμε στο ευρώ, είτε φύγουμε για την δραχμή. Θλιβερός θίασος ο ΣΥΡΙΖΑ και θλιβερότερος όλων ο αρχιτραγουδός του.

Και ο λαός; Λαγός και αυτός, άφωνος ή κακόφωνος, έχει παραδοθεί. Κτύπα αγά μου να αγιάσω, και να ξεχαστώ, την μιζέρια γλυκά να ζω. Έμαθα διαφορετικά και τώρα έχω ξεχάσει πως είναι να ζεις αλλιώς, έτσι κλαίω γοερά, τα χαμένα μεγαλεία μου.

Και η ελπίς; Ας αφήσουμε την ελπίδα ήσυχη.. Αν έχουμε τα κότσια ας σπείρουμε το χάος.., μόνο το χάος θα τους μπλοκάρει και θα ανατινάξει την μπάνκα.. πρώτο μέλημα, αν τολμούμε ας καταστρέψουμε με όποιο τρόπο και μέσο την κανονικότητα και την τάξη τους, ας εμπνευστούμε από το φυσικό χάος, όπως το χάος μιας καταιγίδας που δεν αφήνει τίποτε όρθιο ή από το χάος ενός σεισμού που ισοπεδώνει τον πολιτισμό τους.

Ας καταστρέψουμε τον πολιτισμό, την κανονικότητα και την οικονομία τους.. μηδενισμός; όχι γιατί κάθε χάος εμπεριέχει και μια τάξη, ας κρατήσουμε ως χαοτική τάξη αυτά τα στοιχεία που ως κοινωνία και ως άτομα θα μας κάνουν πιο ελεύθερους… Μπορούμε, τολμάμε….;;;

Αφήστε μια απάντηση