το “54” των “Wu Ming”

WΣτο σωτήριο έτος 1954 ο παγκόσμιος ταξικός πόλεμος από «αντιφασιστικός» έχει ήδη μετατραπεί σε «ψυχρός» μεταξύ δυο ταξικών συστημάτων, με τους ενδιάμεσους κρίκους, όπως ο Τίτο και η Γιουγκοσλαβία να παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Ένας ταξικός πόλεμος με πολύμορφες γεωπολιτικές παραμέτρους που κάνουν ακόμη πιο δύσκολη την ανάγνωση του ταξικού πολέμου ως ένας καθαρός πόλεμος μεταξύ δυο τάξεων.

Στην Ιταλία παλιοί επαναστάτες του αντιφασιστικού αγώνα αδυνατούν να ενσωματωθούν και μένουν εξόριστοι-καθώς έχουν ανοικτούς λογαριασμούς με τα δικαστήρια- ενώ άλλοι μετατρέπονται σε λούμπεν προλεταριάτο ή μαφιόζοι. Την ίδια στιγμή κομμουνιστικό κόμμα με τα συνδικάτα του και τους δήμους παίζει και αυτό το ρόλο του στο μοίρασμα της μεταπολεμικής εξουσίας. Είναι αυτές οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις που μια δεκαετία αργότερα θα βοηθήσουν στην οικοδόμηση μιας ένοπλης αριστεράς.

Ενώ ο αμερικάνικος καταναλωτικός πολιτισμός με την πολιτική, οικονομική και τεχνολογική ηγεμονία του να καθορίζει – έμμεσα ή άμεσα-τις ροές και τις συνθήκες. Μια πολιτιστική ηγεμονία που παίζει πιο καταλυτικό και αποτελεσματικότερο ρόλο στον αντικομουνιστικό αγώνα, από τι ο μακαρθισμός και η καταστολή, που μέχρι το 1954 ήταν το κύριο όπλο του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Σε αυτό το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο κινείται το μυθιστόρημα «54» της αναρχοκομμουνιστικής κολεκτίβας «Wu Ming», το νέο όνομα της παλαιάς ομάδας «Luther Blisset» που έγραψε το περίφημο «Εκκλησιαστή». Ένα μυθιστόρημα που στα ελληνικά έχει βγει από τις εκδόσεις «¨Εξάρχεια».Πρόκειται για μια δαιδαλώδης μυθοπλασία που κινείται μεταξύ Τεργέστης, Μπολόνιας, Καλιφόρνιας, Μόσχας, Ντουμπρόβνικ και Μασσαλίας. Για μια παιγνιώδης μυθοπλασία με έντονα τα στοιχεία της ειρωνείας και του γκροτέσκο, όπου ακόμη και μια τηλεόραση- το τότε σύμβολο- της τεχνολογικής εξέλιξης και του Αμερικάνικου πολιτισμού προσωποποιείται. Κινούμενη μεταξύ των ηρώων, παίζοντας τελικά το ρόλο μιας εγελιανής «πονηρίας του πνεύματος», όπως αντίστοιχο ρόλο παίζει θελημένα ή μη και ο Κ. Γκραντ, πρώην προλετάριος ο γνωστός καταξιωμένος κομψός ηθοποιός.

Εν τέλει αυτό που διασχίζει πότε υπέργεια και πότε υπόγεια τις παράλληλες και αλληλοδιαπλεκόμενες ιστορίες είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όπως αυτή  συγκεκριμενοποιείται στην ανοδικό και καθοδικό κύμα της παγκόσμιας επαναστατικής διαδικασίας. Μια διαλεκτική σπείρα που δεν αναγνωρίζει το καλό και το κακό με ένα ηθικά καντιανό τρόπο, αντίθετα νιτσεϊκά κινείται πέραν του καλού και του κακού. Μια διαλεκτική σπείρα που πότε ως τυφλοπόντικας σκάβει υπόγεια τα περάσματα της ανατροπής  και πότε ως σίφουνας συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα της.

Στο «54» δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως η ιστορία αρχίζει με την λιποταξία ενός επαναστάτη κομμουνιστή από τον Ιταλικό φασιστικό στρατό και τελειώνει με την συνάντηση του ίδιου επαναστάτη με τον Φ. Ρ. Κάστρο στο Μεξικό. Είναι σαν να μας λένε οι “wu ming”  πως πάρα τις ήττες και τις προδοσίες το παιχνίδι παίζεται ακόμη, το παιχνίδι παραμένει και θα παραμείνει ανοικτό.

Δημήτρης Αργυρός

http://www.wumingfoundation.com/

http://www.exarchiapress.gr/

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση