ΑΝΤΑΡΣΥΑ: μετά την διάσπαση

Όχι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για μια ισότιμη εκλογική συμμαχία ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν υπήρχε αυτός ο κοινός αναγκαίος παρονομαστής, αυτό το κοινό αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Και συνειδητά μιλάω για το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα και όχι για το αναγκαίο μάξιμουμ επαναστατικό πρόγραμμα της καταστροφής του καπιταλιστικού κράτους και της μετάβασης στο ελευθεριακό κομμουνισμό της εποχής μας. Καθώς το τελευταίο απουσιάζει από όλες τις συλλογικότητες που έχουν αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική αναφορά και προοπτική.

Η διάσπαση

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημιουργήθηκε ύστερα από τις συγκλονιστικές μάχες του 2006-07 και μέσα στο καυτό «Δεκέμβρη» του 08. Ήταν και παραμένει η μάχιμη συσπείρωση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Είναι η πολιτική δύναμη που έπαιξε μαχητικό, προωθητικό ρόλο στους αντιμνημονιακούς εργατικούς αγώνες, στην εξεγερσιακή διαδικασία 2010-2012, καθώς και στις πλατείες.

Σίγουρα δεν κατάφερε να μετατρέψει τους αντιμνημονιακούς αγώνες και την εξεγερσιακή διετία σε επαναστατική κρίση, όπως θα όφειλε. Οι λόγοι υποκειμενικοί που έχουν να κάνουν και με την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, λόγοι που θα την οδηγήσουν στην διάσπαση της(30 Αυγούστου). Λόγοι αντικειμενικοί, που χουν να κάνουν με τους παγκόσμιους και πανευρωπαϊκούς αρνητικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, την διάλυση του εργατικού κινήματος, την ηττημένη κομμουνιστική αριστερά που παλινδρομεί ανάμεσα στον ευρωκομουνισμό, την υπεράσπισή των σοβιετικών πειραμάτων του 20ού αιώνα ή σε μια τελευταία εκδοχή των πειραμάτων του τσαβισμού.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατάφερε να συγκεκριμενοποιήσει ένα πρόγραμμα και ένα σημείο αναφορά μιας ανατρεπτικής, επαναστατικής αριστεράς, που θα την μετέτρεπε σε- δυνάμει και δυνητικά- επικίνδυνη  για το σύστημα, δύναμη. Όπως οι παλιοί τροτσκιστές και μαοϊκοί με την σοβιετική αριστερά, έτσι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  ετεροκαθορίζονταν, από τις αριστερές ρεφορμιστικές δυνάμεις, κύρια από το ΣΥΡΙΖΑ και δευτερεύοντος από το ΚΚΕ.  Ο ετεροκαθορισμός με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο μαχητικός ρεφορμισμός, ο αριστερός ευρωκομουνισμός, η εμμονή σε λογικές σταδίων, οδήγησαν στην διάσπαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με συντρόφους και δυνάμεις να προσχωρούν στην ΛΑΕ. Σε μια εκδοχή μετώπου άλα ΣΥΡΙΖΑ του 2012, που αναπαράγει την ίδια αδιέξοδη πολιτική του, μια πολιτική που έχει δοκιμαστεί και έχει ηττηθεί, με ευθύνες και των ηγετικών στελεχων της ΛΑΕ.

Δεν έχω σκοπό να μιλήσω για προδότες και διασπαστές. Οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαχωρίστηκαν, όπως διαχωρίστηκαν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και στο ΣΥΡΙΖΑ πριν, σε τμήματα του ΚΚΕ, αλλά και σε όλα τα αστικά πολιτικά επιτελεία και κομματικούς μηχανισμούς. Η βαθύτερη συστημική κρίση οδηγεί σε βαθύτατες αλλαγές όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς. Η κρίση οδηγεί σε τεκτονικές αλλαγές και αναδεικνύει την απουσία απαντήσεων. Την απουσία απαντήσεων τόσο των συστημικών, όσο και των αντισυστημικών επιτελείων. Οι «πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως τα πριν, οι «κάτω» να κυβερνηθούν όπως τα πριν, απουσιάζει όμως η δύναμη που θα κάνει την οργή και την απελπισία, ανατρεπτική διέξοδο.

Δεν νομίζω πως κανένας συναγωνιστής, κανένας σύντροφος και καμία δύναμη που βρίσκεται στα πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να χαρεί για την διάσπαση της. Από την άλλη ήταν φανερό σε όλους μας, πως όπως ήταν τα πράγματα δεν πήγαιναν μακριά. Αυτό δεν συνεπάγεται πως τώρα που έφυγαν οι «κακοί» όλα θα πάνε πρίμα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπως ήταν και είναι φτιαγμένη έχει ολοκληρώσει το κύκλο της. Απαιτείται όχι μόνο να ανασυντάξει τις δυνάμεις της ή να διευρυνθεί και με άλλες. Ούτε μόνο να γίνει η ενωτική συνιστώσα ενός μετώπου αγώνα και ανατροπής. Απαιτείται να μετατραπεί στο συνειδητότερο πόλο ενός πραγματικού κινήματος που θα καταργεί την υπάρχουσα τάξη πράγματων. Αυτό το πραγματικό κίνημα είναι η άλλη ονομασία του κομμουνιστικού κινήματος.

Επαναστατικό κίνημα/ κομμουνιστικό πρόγραμμα

Δεν φτάνει μόνο να λες έξω από το ευρώ, ούτε καν έξω από την ΕΕ. Αλλά να οικοδομήσεις μαζί και με άλλες δυνάμεις- και από τα πάνω και από τα κάτω- αυτό το πραγματικό κίνημα που θα καταστρέψει το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος. Οικοδομώντας μια εργατική αντεξουσίας/ εξουσία που θα πάρει το χαρακτήρα κομμούνας. Μετατρέποντας την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία σε κοινή ιδιοκτησία όλων των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.

Όχι σε αυτό το επίπεδο δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για σοσιαλισμό, ούτε για κομμουνισμό. Αλλά για ένα μεταβατικό επαναστατικό εργατοδημοκρατικό μόρφωμα που αν δεν καθολικοποιηθεί θα ηττηθεί. Από την άλλη η κομμουνιστικοποίηση, η μετατροπή της ατομικής ιδιοκτησίας σε κοινή, η εξουσία των κομμούνων, η καταστροφή του καπιταλιστικού κράτους, δεν μπορούν να συμβούν άμεσα παντού. Από κάπου αρχίζει και ξετυλίγεται το κουβάρι που οδηγεί στον παγκόσμιο ελευθεριακό κομμουνισμό και στην κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Μόνο που συχνότατα αυτό το ξετύλιγμα δεν είναι μια γραμμική διαδικασία, απεναντίας θα έλεγα αποκτά συχνότατα  μη γραμμικές και χαοτικές προεκτάσεις. Άρα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο, όπως στην περίπτωση να αναγκαστούν οι επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις και το συνειδητοποιημένο προλεταριάτο να πάρουν την εξουσία μόνο σε μια χώρα, για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αλίμονο αν πιστέψουν, πιστέψουμε πως κτίζουν/ κτίζουμε τον σοσιαλισμό, ακόμη πιο αλίμονο αν παραδώσει/ παραδώσουμε  τα όπλα στον εχθρό στο όνομα της αντικειμενικής αδυναμίας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αμεσότατα ύστερα τις εκλογές ας αναλάβει την ιστορική ευθύνη να οικοδομήσει -ΤΩΡΑ και όχι αύριο- μαζί και άλλες δυνάμεις κομμουνιστικής, αντικαπιταλιστικής και αναρχικής αναφοράς αυτό το κομμουνιστικό πρόγραμμα, μέτωπο, πόλο, δομές.

Δ. Αργυρός

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση