Η ” θεωρία των πάντων”: η θεωρία της δύναμης της αγάπης και της ελπίδας

Χθες σε ένα άλλο «gamato», είδα χθες ελεύθερα την ταινία «The Theory of Everything», την Θεωρία των πάντων», την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη της ιστορίας του ανάπηρου φυσικού  Στίβεν Χόκινγκ. Η ουσία αυτής της υπέροχης ταινίας είναι τα λόγια του ανάπηρου μεγάλου φυσικού: ««Όσο άσχημη κι αν φαίνεται η ζωή, όπου υπάρχει ζωή υπάρχει ελπίδα…». Υπάρχουν δηλαδή οι δυνατότητες και δυνάμεις όχι μόνο να την κάνεις καλύτερη, αλλά και να χαρείς ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα που σου προσφέρονται και να μεταμορφώσεις σε ένα ολόκληρο κόσμο, σε ένα ολόκληρο σύμπαν, σε μια σειρά από κόσμους και σύμπαντα, δίχως να περιμένεις στο ακουστικό σου, την απόλυτη, ξεκάθαρη ευτυχία.

«Η θεωρία των πάντων» είναι η ιστορία ενός ευφυή νεαρού φυσικού, που ξαφνικά από μια «κανονική» «μορφή ζωης», μεταπηδά σε μια ανάπηρη «μορφή ζωης». Στην αρχή ο κόσμος του χάνετε και ετοιμάζεται να περιμένει στωικός το αναπόφευκτο μοιραίο που θα του έρθει το πολύ σε 2 χρόνια.

Μα ο θεός έρωτας δεν το αφήνει και έτσι ξεκινά αυτή η υπεροχή περιπέτεια. Οικογένεια, αγάπη, έρωτας, παιδιά αλλά και ένα παράλληλο σύμπαν, μια άλλη «μορφή ζωής» που κινείται μέσα στο σύμπαν, μέσα στο χρόνο, μέσα στο «χρονικό του χρόνου», με θεωρίες για τις μαύρες τρύπες, που η μια αναιρεί την άλλη, μα έτσι δεν γίνεται πάντα με την επιστήμη;

Και όσο η ασθένεια του χειροτερεύει, αυτός γίνεται πιο δυνατός, Σπινοζικά πιο δυνατός, φήμη, αναγνώριση, φιλίες, αγάπη, πολύ αγάπη. Με ένα απίστευτο, όμορφο και διαλεκτικό τρόπο, παρουσιάζει η ταινία την σχέση του με την γυναίκα του. Η γυναίκα του, τον έβγαλε από το αρχικό σοκ της ασθένειας, αυτή του στάθηκε αρωγός και αυτός αργότερα της, έδωσε χώρο για ένα άλλο άνδρα. Όπως αντίστοιχα έγινε και με τον ίδιο, όταν μια άλλη γυναικεία ύπαρξη, μια άλλη θηλυκιά θεά, μπήκε στην ζωή του

Μια διαλεκτική του έρωτα και της αγάπης, μια διαλεκτική της πολλαπλότητας των «μορφών ζωης», των συναισθημάτων, που η κατανόηση των αναγκών και των επιθυμιών. Πολύ καλό για να είναι αληθινό, ίσως να είναι μόνο κινηματογραφικό, ίσως πάλι ένας ανάπηρος φυσικός που μας διηγήθηκε το «χρονικό του χρόνου», να τα κατάφερε. Στην μοναδικότητα μας , στην συνάντηση μας με κάποιες άλλες μοναδικότητες, νομίζω πως ο καθένας μας μπορεί να τα καταφέρει, άλλωστε «όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα»

Δ. Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση