“ο νόμος της αγοράς”

«Ο νόμος της αγοράς» δεν είναι μόνο απάνθρωπος και ανθρωποφάγος, άλλα ταυτόχρονα και συμπληρωματικά είναι ένα σούπερ και α-νόητο γραφειοκρατικό σύστημα- τάχα μου, τάχα μου- υπέρ του εργαζόμενου, αλλά επί της ουσίας υπέρ των αφεντικών.

Με σκληρό ρεαλισμό η ταινία «Ο νόμος της αγοράς» μας μετατρέπει σε θεατές της ζωής του Τιερί. Ενός απολυμένου βιομηχανικού εργάτη , όπως και οι 700 συνάδερφοι του, ενός εργάτη που χάνει την συλλογική εργατική ταυτότητα και ως άτομο- ένα άτομο πεταγμένο στο χάος του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού-επιχειρεί να κρατήσει τα ελάχιστα «προνόμια» που του είχε εξασφαλίσει η εργασία στο εργοστάσιο. Κυρίως αγωνίζεται να κρατήσει το επίπεδο ζωης του ανάπηρου γιου του, τις σπουδές και το μέλλον του. Ενώ με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να μην ξεπουλήσει την «ατομική ιδιοκτησία» του και κυρίως να μην την ξεπουλήσει αντί «πινακίου φακής».

Ο κόσμος του από ένα σημείο και μετά είναι η οικογένεια του και οι ατομικές απολαύσεις, όπως πχ να μάθει χορό, καμία συλλογική διαδικασία, καμιά αγωνιστική πνοή, απεναντίας δείχνει να αποδέχεται την μοίρα του και να ελπίζει σε μια νέα αρχή. Είναι μια τυπική μορφή εξατομικευμένου εργαζόμενου του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.

Και όπως όλοι οι σύγχρονοι προλετάριοι μπαίνουν σε αυτό το α-νόητο κυκεώνα των γραφειοκρατικών ρυθμίσεων και διαδικασιών της απασχολησιμότητας, των σεμιναρίων για το πώς κάνουμε συνέντευξη εργασίας ή φτιάχνουμε βιογραφικά, των δανείων, των επιδοτήσεων των ανέργων, της εξειδίκευσης σε νέους τομείς, που εν τέλει είναι χάσιμο χρόνου και χρημάτων, προς δόξα των λαμογιών των απανταχού της γης ΚΕΚ.

Τελικά ο Τιερί από παραγωγικός βιομηχανικός εργάτης γίνεται «μπάτσος» σε ένα μεγάλο σ/μ. Μια θέση που επιτηρεί, ελέγχει και στο τέλος ισοπεδώνει και εκμηδενίζει τον εργαζόμενο και τον καταναλωτή. Και όλα αυτά στο όνομα της ασφάλειας και της κερδοφορίας της εταιρίας, των εταιριών, των αφεντικών.

Ο «μπάτσος» Τιερί, ύστερα από μια αυτοκτονία εργαζόμενης φτάνει στα όρια του και εγκαταλείπει το σύγχρονο εργασιακό κολαστήριό. Η ταινία σταματάει κάπου εκεί, ο Τιερί- πιο συνειδητοποιημένος από την ολοκληρωτικές δομές του σύγχρονου καπιταλισμού θα συνεχίσει μάλλον τον μοναχικό του αγώνα.

Εμείς πάλι που επίσης- με τον ένα ή τον άλλο βαθμό- βιώνουμε τις δομές του ίδιου ανθρωποφάγου συστήματος, νιώθουμε μάλλον μια ανακούφιση, αλλά δεν νομίζω συνειδητοποίηση.

Ανακούφιση γιατί είτε υπάρχουν και άλλοι που βρίσκονται στην ίδια μοίρα, είτε γιατί υπάρχουν βρε αδερφέ και χειρότερα. Συνειδητοποίηση πάλι όχι γιατί το σύστημα φαντάζει ανίκητο. Ο Τιερί ύστερα από 25 χρόνια βιομηχανικός εργάτης, πετάγεται στο βόθρο της ανεργίας και καταλήγει «μπάτσος» σε σ/μ. Μπορεί να μην αντέχει και την κοπανάει, αλλά το σύστημα θα βρει άλλους στην θέση του να καλύψουν την θέση του «μπάτσου», που θα επιτηρεί και θα ξευτιλίζει. Θέλοντας να αποφύγει τον στρατευμένο διδακτισμό η ταινία μένει στα όρια της πραγματικότητας του κεφαλαίου.

«Ο νόμος της αγοράς» συνεχίζει να νικάει και οι Τιερί αυτού του κόσμου θα ζουν στα όρια του. Άλλοι πάλι θα φύγουν εκτός, επανδρώνοντας τις συμμορίες της Λεπέν ή του Isis, και κάποιοι άλλοι- δυνητικά η πλειοψηφία- θα αγωνιστεί να τον ανατινάξει.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση