απουσιάζει το σημερινό “τι να κάνουμε”

Διάβασα – πιστεύω -αρκετά προσεχτικά τα 3 πρώτα κεφάλαια του κειμένου της συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και με την πλειοψηφία των θέσεων μπορώ να πω συμφωνώ. Η όλη προβληματική και διαφοροποίηση νομίζω  βρίσκεται στο αν και κατά πόσο έχουμε ανάταση του εργατικού κινήματος και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και η μόνιμη διχόνοια με το πόσο και κατά που ανοίγουμε το μαγαζί.

Επί της ουσίας οι διαφορετικές οπτικές δεν νομίζω να βρίσκονται μακριά τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο. Το αν νικούν ή όχι οι αγώνες ή αν έχουμε ανάταση του εργατικού κινήματος είναι ένα αντικειμενικό γεγονός που το βλέπουμε γύρω μας, ιδιαίτερα όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Όσες κι αν κάνεις ενέσεις αγωνιστικής αισιοδοξίας,  η αγωνιστική έρημος είναι μια πραγματικότητα και δεν αλλάζει με ενέσεις. Το ίδιο ισχύει και με από την  άλλη οπτική∙ με ή χωρίς ΓΣΕΕ , για τον εργαζόμενο είναι το ίδιο και το αυτό, άλλωστε δεν απεργεί γιατί υπάρχει αυτή  η ΓΣΕΕ ή αυτές οι ηγεσίες των σωματείων, ενώ αν υπήρχαν άλλες θα ταν μέλι γάλα. Το ζήτημα του εργατικού κινήματος είναι πιο βαθύ και δομικό και έχει να κάνει με το χαρακτήρα του και το χαρακτήρα της εργατικής τάξης, σε σχέση με το στάδιο του καπιταλισμού και την δυνατότητα ή την μη δυνατότητα της εργατικής τάξης να παίξει ή μη τον Ιστορικό της ρόλο, σύμφωνα και με τα μαρξιστικά – λενινιστικά δεδομένα.

Όσο για το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια ιλαροτραγωδία για το ρεφορμιστικό ή μη χαρακτήρα του. Και γενικότερα για την έννοια του ρεφορμισμού στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίστηκε- μας αρέσει ή δεν αρέσει- με τον αριστερό ρεαλισμό. Όχι με την αριστερά της ανατροπής, μα με την αριστερά της σταδιακής, μερικής αλλαγής.  Της μόνης αριστεράς που στις μέρες μας- και όχι μόνο σε αυτές-  μπορεί να αποκτήσει  μαζικό,  πλειοψηφικό ακροατήριο. Από αυτή την άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι η επιτυχία και η αποτυχία  αυτής της αριστεράς. Αντίστοιχα με την δική μας αποτυχία να βρούμε μαζικό ακροατήριο. Που συχνότατα για αυτή την  αποτυχία φωτογραφίζεται η αδυνατότητα μας να διευρυνθούμε δεξιά και αριστερά και να αποκτήσουμε μαζικό ακροατήριο. Λες και η ποσότητα -πάντα και απριόρι- μετατρέπεται σε ποιότητα. Όσο πιο πολλοί,  τόσο καλύτερα, αρκεί να λέμε τα ίδια περίπου πράγματα. Γιατί μπορεί να συμβεί ο καθένας να λέει διαφορετικά και τότε μάλλον μπερδεύεται το μήνυμα και χάνεται κάπου στο δρόμο. Και σε ποιότητα να μετασχηματίζεται η ποσότητα, πρέπει να αναλυθεί σε τι ποιότητα. Ποιότητα οικοδόμησης ενός αντικαπιταλιστικού μετώπου/ κόμματος ή ποιότητα οικοδόμησης ενός νέου αριστερότερου ΣΥΡΙΖΑ;

Το πρόβλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πρόβλημα του λενινιστικού «Τι να κάνουμε». Ο καπιταλισμός είναι αυτός που είναι και δεν παίρνει διορθώσεις, πάρα μόνο ανατροπή. Μόνο που αυτό ούτε αρκεί, ούτε φτάνει. Ο λαός έχει φτάσει στο σημείο που γράφει ο ποιητής : «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα», θάμα είναι ο κομμουνισμός, θάμα και ο Χριστός. Εκτός και αποδείξουμε και αναδείξουμε πως ο κομμουνισμός δεν είναι θάμα ή αν είναι θάμα, που βγαίνει μέσα από την πραγματικότητα, από την πραγματικότητα της πραγματικότητας, μια διαρκή νιότη, μια μόνιμη ανανέωση του κόσμου.

Αυτό που απουσιάζει από τα κείμενα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λείπει γενικά είναι η έμπνευση του «τι να κάνουμε» σήμερα σε σχέση με τον αντικειμενικό σκοπό της επαναστατικής μεταβολής, σε σχέση με το κομμουνισμός ως τάση, κίνημα και κοινωνία. Πως και με πιο τρόπο μπορεί να υπάρξει ένα αποτελεσματικό και μαχόμενο εργατικό κίνημα που θα εκβιάζει τους μόνιμους εκβιαστές τα αφεντικά. Θα ενισχύει τις υπαρκτές τάσεις χειραφέτησης που υπάρχουν στα σήμερα σε μια κατεύθυνση διαρκών ανατρεπτικών διαδρομών και καταστάσεων.   Και σίγουρα αυτό πρέπει να φτάνει στο επίπεδο της διεκδίκησης της εξουσίας, όχι μόνο της μερικής εικόνας της κυβερνητικής εξουσίας,  αλλά της ολότητας της εξουσίας επί των μορφών ζωής, επί της ολότητας της ζωής.

Και δυστυχώς αυτό απουσιάζει από τα κείμενα όσο και αν γίνονται προσπάθειες να περιγράφει μια τέτοια διάσταση. Και δικαίως απουσιάζει καθώς μια τέτοια αντίληψη και προοπτική συνεπάγεται μια υπέρβαση της «μορφής ζωής» του μαρξισμού λενινισμού,  που ακόμη και σήμερα ως μια ολότητα στα πλαίσια συγκεκριμένων «γλωσσικών παιγνίων» καθορίζει το πολιτικό «είναι» και γίγνεσθαι της πέρα του ΣΥΡΙΖΑ αριστεράς. Κατά συνέπεια τα ζητήματα είναι ακόμη βαθύτερα και στρατηγικά. Στο βαθμό που το  σημερινό “τι να κάνουμε” υπερβαίνει κατά πολύ το λενινιστικό ” τι να κάνουμε”, όπως και υπερβαίνει και την μαρξιστική αισιοδοξία της αυτοαπελευθέρωσης της εργατικής τάξης. Από μια πλευρά τα πράγματα παραμένουν ανοικτά, για αυτό και ελπιδοφόρα

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση