ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


Σε μια σκηνή στο «παραμύθι χωρίς όνομα», του Ι. Καμπανέλλη- στην πολύ ενδιαφέρουσα και ωραία παράσταση των «αθεράπευτων»*- ο βασιλιάς φεύγει νύκτα από την χώρα και πέφτει πάνω στους υπηκόους και φοβάται εξέγερση. Με την σειρά τους οι υπήκοοι φοβούνται την οργή της εξουσίας του βασιλιά, που όμως έχουν πάψει εδώ και καιρό να αγαπάνε. Μια κρίση εξουσίας που στον πραγματικό κόσμο την βιώνουμε πολύμορφα. Κρίση εξουσίας που δεν ταυτίζεται με την κρίση κυριαρχίας. Στην πρώτη το «μαστίγιο» της εξουσίας συνδέεται με το «καρότο», στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για ένα συνολικό έλεγχο της «γυμνής ζωής» των υπηκόων.

Απόρροια ενός παγκόσμιου πολυδιάστατου παραγωγικού ιστού. Με τις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου να μεταμορφώνονται σε βιομηχανικά κάτεργα με ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα, σε τόπους βάρβαρης εκμετάλλευσης των γυναικών και των παιδιών. Και με τις μητροπόλεις του καπιταλισμού να μετατρέπονται σε τόπους μιας επιστημονικά και άγριας εκμετάλλευσης της βιοπολιτικής φύσης της ζωντανής εργασίας, πουλώντας υπηρεσίες και εμπειρίες. Που έχει ως αποτέλεσμα τα εργατικά περίχωρα να μετατρέπονται σε εύφλεκτες τριτοκοσμικές ζώνες.

Εξελίξεις που αυξάνουν την μισθωτή εργασία/ σκλαβιά αλλά και ταυτόχρονα διαχωρίζουν, διασπαστούν και ως ένα σημείο αποδομούν την ενιαία εικόνα της εργατικής τάξης. Παράγωντας ατομικές πορείες, νομαδικές εργατικές φιγούρες, ένα πολυσύνθετο προλεταριακό πλήθος που κατανοεί την εκμετάλλευση , μόνο που δεν αναστοχάζεται να τον υπερβεί. Του έφτανε μέχρι πρόσφατα να διεκδικεί την ευζωία του στα εμπορευματικά διάκενα. Αυτός ο νέος καπιταλισμός , ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός αναδεικνύει ένα νέο πολιτικό τοπίο και δυναμικό. Το πλέον προχωρημένο παράδειγμα αποτελεί η Ιταλία της μεταμοντέρνας ακροδεξιάς διακυβέρνησης.

Ε λοιπόν σήμερα αυτή η διαδικασία όχι μόνο μπλοκάρεται αλλά και ως ένα σημείο αντιστρέφεται, με την συνειδητοποίηση των εργαζόμενων πως πολλά είναι αυτά που τους ενοποιούν, παρά τους χωρίζουν. Οι εργαζόμενοι μπροστά στο κίνδυνο της ανεργίας, κατανοούν πως αποτελούν τμήμα της πλέον συνολικής κοινωνικής τάξης που γέννησε η κοινωνική εξέλιξη. Κατανοούν πως ο μόνος δρόμος που τους μένει τελικά είναι ο δρόμος του αγώνα.

Δίχως βέβαια αυτό να αποτελεί αποτέλεσμα μιας ευθύγραμμης, αυτόματης και αυθόρμητης διαδικασίας, που μας οδηγεί από τις ατομικές πορείες και απαντήσεις στο συλλογικό αγώνα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως η στιγμή της αντικειμενικής συνειδητοποίησης είναι και η στιγμή που η οικονομική κρίση του κεφαλαίου καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις και διώχνει τη ζωντανή εργασία

Χρειάζεται η συνειδητή παρέμβαση των δυνάμεων της αριστεράς για την ανασυγκρότηση μια νέας μαχητικής ταξικής ταυτότητας και κοινότητας. Μια ταξική κοινότητα που σε άλλες περιοχές του κόσμου τείνει να αποκτήσει μαχητικά χαρακτηριστικά : Ρίχνοντας κυβερνήσεις σε αδύνατους κρίκους˙ Ισλανδία και Λετονία οι κυβερνήσεις τους έπεσαν από ένα ρωμαλέο εργατικό κίνημα που δημιουργήθηκε εξαιτίας της κρίσης. Στην καρδία της Ευρώπης , στην Γαλλία, το φάντασμα της εξεγερμένης Γουαδελούπης συναντιέται με τις πανεργατικές απεργίες, τις εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις και τις μητροπολιτικές εκρήξεις, τύπου ελληνικού Δεκέμβρη. Ανεβάζοντας αριστερές κυβερνήσεις στο χαμηλό υπογάστριο του βασιλιά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, τις ΗΠΑ. Η νότιο Αμερική κοκκινίζει απόρροια ενός κινήματος που δεν διεκδικεί μακρινές ουτοπίες, αλλά μια συγκεκριμένη ρεαλιστική ουτοπία σήμερα. Μια αξιοπρεπή ζωή για τους λαούς της νοτίου Αμερικής.

Γεγονότα που φοβίζουν περίσσια τους κεφαλαιοκράτες που με σπασμωδικά μέτρα επιχειρούν να βρούνε δρόμο υπέρβασης της κρίσης τους. Στοχεύοντας στην νέα αντιδραστικότερη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Σε μια νέα αλλαγή της στρατηγικής πλεύσης για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Θωρακίζοντας το σύστημα με νέα κατασταλτικά μέτρα, οξύνοντας, έντεχνα , την ανασφάλεια των πολιτών που αυξάνουν τα συντηρητικά χαρακτηριστικά. Προωθώντας δρακόντεια μέτρα σε όποιον σηκώνει κεφάλι, επιχειρώντας να ενσωματώσουν τους φοβισμένους μικροαστούς. Στην χώρα μας η ιστορία με την κουκούλα αποτελεί την πιο αστεία αλλά συνάμα και την πλέον επικίνδυνη- ολοκληρωτική εμπνεύσεως- έκφραση που παίρνει ο φόβος του συστήματος απέναντι στα αντισυστημικά κινήματα.

Σε αυτή την φάση των παραγωγικών αλλαγών και της συστημικής κρίσης δεν υπάρχουν οι όροι για διεκδίκηση καλύτερων όρων μισθωτής σκλαβιάς, όπως θα λέγανε κάποιοι παλιοί. Η μαχητική αυτοσυνειδησία των εργατικών τάξεων της εποχής περνάει μόνο μέσα από την συγκρότηση ενός προγράμματος καθολικής απελευθέρωσης των καταπιεσμένων. Κάτι που φαντάζει μακρινό και ουτοπικό αλλά και σε αντικειμενικό επίπεδο κοντινό και ρεαλιστικό.

Για αυτό το λόγο κάθε μορφή εργατικής αντιπροσώπευσης , όπως τα γνωρίσαμε το 20ό αιώνα φαντάζει αδύνατη να παίξει ρόλο υπερασπιστή των εργαζόμενων. Τα κόμματα και συνδικάτα ούτε το ρόλο του χωροφύλακα των εργατικών και λαϊκών τάξεων δεν μπορούν να παίξουν , πόσο μάλλον το ρόλο του πυροκροτητή μαχητικών , αγωνιστικών κινητοποιήσεων.

Στο «παραμύθι χωρίς όνομα» η αυτοσυνειδησία του λαού έρχεται λίγο πολύ απ’ εξω και απ’ τα πάνω, έστω και εάν αυτό βασίζεται σε μια παρεξήγηση, σε ένα μύθο και μια μυθολογία. Όπως άλλωστε συνέβη κατά κόρον στον 20ό αιώνα. Ή όπως συμβαίνει ως ένα σημείο και στις τις μέρες μας, παρόλο που σήμερα δεν υπάρχει κάτι έξω από τον ολότητα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Οι ίδιες όμως οι δυνατότητες και οι αντιθέσεις του, επιτάσσουν την επαναθεμελίωση του νέες βάσεις ενός κινήματος της χειραφέτησης των καταπιεσμένων.

Όπως μεταμορφώθηκε η ακροδεξιά στην Ιταλία έτσι πρέπει να μεταμορφωθεί και η αριστερά. Το τι σημαίνει αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα που ξεφεύγει από τις δυνατότητες αυτού του άρθρου. Μπορεί όμως να γίνει πεδίο μελέτης και δράσης πρωτοβουλιών, όπως είναι η πρωτοβουλία για την ενότητα και την κοινή δράση της «άλλης» αριστεράς.

Το ερώτημα παραμένει ανοικτό: Πως θα αντιστρέψουμε , εάν είναι εφικτό, τον εξολοκληρωτισμό των υστερών καπιταλιστικών κοινωνιών; Τα πράγματα φαντάζουν δύσκολα, μα μόνο τότε εμφανίζονται στην ολότητά τους, δυνάμεις που αλλάζουν άρδην και καθοριστικά τα γεγονότα. Ας ετοιμαστούμε για τα χειρότερα για να απολαύσουμε τα καλύτερα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

* Μια ελπιδοφόρα θεατρική εναλλακτική προοδευτική και πειραματική απόπειρα στα Γιάννενα!!!!!

Αφήστε μια απάντηση