πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας

Το Σάββατο βράδυ, στην παρουσίαση του βιβλίου μου στο αυτόνομο στέκι, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις ήταν αυτή της σχέσης του καπιταλισμού της εποχής μας, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού  και του ιμπεριαλισμού, με το ερώτημα για το αν ο ολοκληρωτισμός καπιταλισμός, είναι μια εκδοχή Καουτσικού υπεριμπεριαλισμού.   

Όπως είναι γνωστό με αυτή του την θέση ο αποστάτης Κάουτσκι απέρριπτε την Λενινιστική θέση για το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, άρα αντιτάσσονταν στην ανέφικτη και ουτοπική  σοσιαλιστική επανάσταση της  Ρωσίας, συντασσόμενος με τον Γερμανικό ιμπεριαλισμό απέναντι στους άλλους ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς που σε δυο παγκόσμιους πολέμους κατέσφαξαν το ευρωπαϊκό προλεταριάτο.

Απέναντι η εποχή μας είναι η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, η εποχή της ολοκληρωτικής υπαγωγής του κοινωνικού και φυσικού «είναι» στο παγκόσμιο  καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.  Είναι η εποχή της καθολικής επικράτησης του εμπορεύματος,  του φετιχισμού του και της αλλοτρίωσης του.

Τούτο δεν σημαίνει πως καταργούνται οι κεφαλαιοκρατικοί ανταγωνισμοί, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στα έθνη –κράτη και τις περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις. Δεν καταργούνται οι ανισομέρειες και οι ανισομετρίες, ούτε  πως οι βάρβαρες μορφές εκμετάλλευσης και καταπίεσης δεν ξανεπιστρέφουν για να στηρίξουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Απεναντίας όποτε χρειαστεί αυτά χρησιμοποιούνται προς όφελος του ενός ή του άλλου καπιταλιστή ή καπιταλιστικής/ ιμπεριαλιστικής δύναμης. Ή όπως καμιά φορά συμβαίνει  στην ιστορική διαλεκτική η ιστορική ανισομέρεια καθοδηγεί τις εξελίξεις και προσωρινά ηγεμονεύει στην ταξική πάλη.

Αυτό όμως που τελικά καθορίζει τις εξελίξεις είναι η παγκόσμια ολοκληρωτική αλληλεπίδραση του καπιταλισμού, για αυτό  το λόγο μέσα σε αυτή την βαθιά κρίση, και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών  ανταγωνισμών, η παγκόσμια πολεμική διαπάλη γίνεται δια αντιπροσώπων και όχι άμεσα.Μια άμεση παγκόσμια  πολεμική σύγκρουση θα οδηγούσε σε μια ολοκληρωτική καταστροφή του παγκόσμιου ολοκληρωτικού καπιταλισμού και των παγκόσμιων παραγωγικών δυνάμεων.

Ο ελληνικός καπιταλισμός- ως ένα ανισόμετρο τμήμα του ευρωενωσιακού καπιταλιστικού πλέγματος- βρέθηκε στην δύνη αυτής της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και κατέρρευσε.  Για να στηριχτεί ο ελληνικός καπιταλισμός και η ελληνική αστική τάξη, μετατρέπεται ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός σε ένα προτεκτοράτο της ΕΕ. Σε μια βαλκανική ενδοχώρα που ξεπουλά τα πάντα στα λαμόγια και υποβαθμίζει σε τεράστιο βαθμό την εργατική δύναμη, μετατρέποντας την χώρα σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους κολασμένους μετανάστες και πρόσφυγες.

Κάτω από άλλες συνθήκες- με την πιο βαθιά πολύμορφη κρίση- θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια προεπαναστατική κρίση. Μόνο που όσο κρίση έχει η αστική τάξη και το πολιτικό της επιτελείο να αναπαραχθεί, τόσο αντίστοιχη κρίση έχουν οι λαϊκές και εργατικές τάξεις, το προλεταριάτο και η αριστερά να προβάλει ένα εναλλακτικό ανταγωνιστικό σχέδιο.  Αυτό φαίνεται σε όλο του το περίγραμμα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που χει  μετατραπεί σε ένα τυπικότατο νεοφιλελεύθερο μνημονιακό διαχειριστή.

Τα λαϊκά, εργατικά και μικρομεσαία στρώματα που βρίσκονται για 6 χρόνια στο στόχαστρο- με ένα αντιφατικό τρόπο-  αντιστέκονται και παρά την σφοδρή επίθεση και την απώλεια δικαιωμάτων και κατακτήσεων, δεν έχουν ολοκληρωτικά  ηττηθεί. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έχουν  παίξει οι δυνάμεις που βρίσκονται στα αριστερά του σημερινού κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ που δίνουν ένα πολιτικό βάθος και πλάτος στο κίνημα αντίστασης.

Μόνο που αυτό- εκ των πραγμάτων- δεν επαρκεί. Η καθολική σφοδρότητα της σύγκρουσης και το βάθος της παρατεταμένης κρίσης είναι σε τέτοιο βαθμό αναπτυγμένη, που η αντίσταση παρόλο που πάντα  προπορεύεται σε σχέση με το κεφάλαιο, μεγιστοποιώντας την κρίση του, δεν αρκεί.   Το πρόβλημα επίσης  δεν είναι πως ο ρεφορμισμός είναι κακός, το πρόβλημα είναι πως  δεν δίνει απαντήσεις, όπως θα έδινε σε μια εποχή παχιών αγελάδων.

Άρα η όποια πολιτική απάντηση, η όποια πολιτική λύση αποκτά χαρακτήρα καθολικής επαναστατικής ανατρεπτικής λύσης, μιας απάντησης και λύσης που θα βλέπει πέρα από το καπιταλιστικό σύστημα. Μιας διεθνιστικής κομμουνιστικής απάντησης και λύσης

Και σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε, σε αυτά τα καθήκοντα καλούμαστε να ανταποκριθούμε, εμείς οι σύγχρονοι κομμουνιστές ή όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους κομμουνιστές .  Γιατί αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε,  βλέπω να πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μας.

Δεν είμαι αισιόδοξος ούτε και απαισιόδοξος και σίγουρα δεν είμαι ματαιόδοξος. Συνήθως σε οριακές στιγμές της ιστορίας,  αυτός ο λαός αποφασίζει να δράσει και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, ξελασπώνοντας τα πράγματα, ανοίγοντας δρόμους.  Πάντα; Όχι πάντα, συχνά, καθώς μπροστάρηδες αυτού του λαού υπήρξαν αγωνιστές, αντάρτες, επαναστάτες και κομμουνιστές. Οπότε σήμερα οι ευθύνες και τα καθήκοντά μας είναι τεράστια και δεν μπορούμε,  πάρα να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Δημήτρης Αργυρός

 

Αφήστε μια απάντηση