Ας τολμήσουμε να αλλάξουμε την ατζέντα

Αυτά που συμβαίνουν στο Κατσικά, αυτά που έγιναν στα Δολιανά, δείχνουν 4 πράγματα: 1) Την ανεπάρκεια και την ανοργανωσιά του Ελληνικού κράτους και της Ελληνικής Κυβέρνησης. 2) Τον καιροσκοπισμό και την κοντόθωρη οπτική των τοπικών δημοτικών αρχόντων. 3) Ένα κλίμα μισανθρωπίας και ρατσισμού απόρροια και  της ανεπάρκειας του Ελληνικού κράτους και του καιροσκοπισμού των δημοτικών αρχών. 4) Μια αντιστροφή κίνηση ελπιδοφόρας,  αλληλέγγυας φιλάνθρωπης συμμετοχής,  που σε μεγάλο βαθμό ακόμη, παίζει καθοριστικό/ πρωταγωνιστικό ρόλο , αλλά μέχρι πότε; Και σίγουρα τα προβλήματα δεν τα λύνουν τα ντου στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, πάρα μόνο τα συσκοτίζουν, καθώς πολλές φορές προκαλεί σύγχυση το ποιος κάνει ντου και γιατί το κάνει. Παρόλο που στην συγκεκριμένη περίπτωση της χθεσοβραδινών γεγονότων στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον οι ευθύνες επιμερίζονται. 

Ως χώρα βρεθήκαμε στην δίνη της πιο μεγάλης κρίσης από το 1930, μιας κρίσης που οι ρίζες της βρίσκονται στις αλλαγές που ξεκίνησαν ήδη από το 1950 και σήμερα έχουν αλλάξει το καπιταλισμό. Αυτή η καταστροφική κρίση δεν κατέστρεψε μόνο την Ελλάδα, μετατρέποντας σε ένα φτωχοποιημένο προτεκτοράτο,  αλλά κατέστρεψε την ίδια την δομή της ΕΕ, δυναμώνοντας την τάση της ιμπεριαλιστικής αποσάθρωσης απέναντι στην τάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Ο πόλεμος στην Συρία είναι ένας- δια αντιπροσώπων- ιμπεριαλιστικός παγκόσμιος πόλεμος, απόρροια της ιμπεριαλιστικής αποσάθρωσης. Ένας πόλεμος που και  με άλλους αντιπροσώπους, μπορεί να συνεχιστεί και να επεκταθεί, ίσως και να οδηγήσει σε μια άμεση πολεμική αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστών, με κίνδυνο μια πυρηνική καταστροφή. Ίσως, αν δεν πατήσουν πόδι οι δυνάμεις της επαναστατικής ανατροπής, ίσως αν δεν πατήσει πόδι το υποκείμενο λαός, το υποκείμενο εργατική τάξη.  Με τον πόλεμο και την επανάσταση να εκφράζουν μια βίαιη  εκτίναξη των παγκόσμιων αντιθέσεων και να διέποντας από μια διαλεκτική ενότητα. Μια διαλεκτική ενότητα   που στο ένα πόλο, αυτού  του πολέμου να ηγεμονεύεται από την τάση της υποταγής, ενώ στο άλλο πόλο της  επανάσταση να ηγεμονεύεται από την τάση της χειραφέτησης. Όσο αυτές οι τάσεις παραμένουν ενωμένες η τάση της υποταγής ηγεμονεύει επάνω στην τάση της χειραφέτησης. Μα τι γίνεται στην περίπτωση ενός παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου; Τότε η βαρβαρότητα του πολέμου, η βίαιη αποσάθρωση αποκτά ένα τέτοιο χαρακτήρα που παύει να υφίσταται η διαλεκτική ενότητα, το ένα γίνεται δυο, και ξαναγίνεται ένα, το ένα της καταστροφικής μανίας, αποδημώντας και την λογική πως  ο πόλεμος είναι η πολιτική με άλλα μέσα.  Για αυτό το λόγο και πρέπει να γρηγορήσουμε και να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Και θα τα αποτρέψουμε αν την τάση της χειραφέτησης, την προοπτική της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής

Προς το παρόν, όχι μόνο μας έχουν καταστρέψει την χώρα, αλλά – ύστερα και από το κλείσιμο και των βαλκανικών  συνόρων- τείνουν να μας μετατρέψουν σε ένα απέραντο στρατόπεδο μεταναστών και προσφύγων, ενώ ύστερα και από την σαθρή συμφωνία ΕΕ με Τουρκία, μετατρεπόμαστε σε διώκτες μεταναστών, που χαρακτηρίζονται παράτυποι, ενώ δίνουμε άφεση αμαρτιών στην Τουρκία, στο πόλεμο που διεξάγει απέναντι στο λαό της, την προοδευτική και αριστερή Τουρκία και τους Κούρδους.

Γιατί τα λέω όλα αυτά και πως τα συνδέω με τις τραγικές σκηνές στο Κατσικά ή με τον εκφασισμό των Δολανιών; Μα συνδέονται άμεσα από την θέση και την φύση των πραγμάτων,  και δεν το πράττω εγώ. Και όπως έχω ξαναγράψει την μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η Ελληνική κυβέρνηση που δέχομαι πως τουλάχιστον  στο θέμα των μεταναστών και προσφύγων έχει καλές προθέσεις.

Μόνο που όχι μόνο δεν φτάνουν αλλά ίσως και να ανοίγουν τον δρόμο προς την κόλαση. Όπως και στην περίπτωση του Όχι που έγινε Ναι, έτσι και στην περίπτωση των προσφύγων και μεταναστών, έπρεπε- με κεντρικό δημοκρατικό συντονισμό και προγραμματισμό- να οργανώσει τον αγωνιζόμενο λαό και να τον ετοιμάσει για αυτά που έρχονται. Να τον οργανώσει πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά και παραγωγικά. Και αν αυτό δεν χωρούσε στην αθλιότητα που λέγεται ΕΕ, δεν πειράζει. Οι αρνητικοί συσχετισμοί δύναμης δεν αλλάζουν με προσευχές και παρακάλια στους ισχυρούς, αλλάζουν με τόλμη και αγώνα.

Δεν το έπραξε και ούτε θα το πράξει, δεν έχει πρόγραμμα ή διάθεση επαναστατικής ανατροπής. Μα μήπως έχει ο ελληνικός λαός θα μου πείτε, όχι δεν έχει, μόνο που όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Και ήταν καθήκον στην αριστερά να τον οδηγήσει να στρώσει το κρεβάτι του με τέτοιο  τρόπο και όχι να του πλασάρει τις αυταπάτες πως μπορεί να είναι και ο σκύλος χορτάτος και η πίττα γεμάτη. Γιατί αν έτσι τον μαθαίνεις θα ψάξει να βρει σωτήρες και η άκρα δεξιά είναι  γεμάτη από σωτήρες.

Ηρωική η διάθεση των εθελοντών και των αλληλέγγυων που κατάφεραν μέσα στην νύκτα να δώσουν λύση στους διωκόμενους μετανάστες και πρόσφυγες των Δολιανών και θα είμαστε δίπλα τους μέχρι τέλους.  Με τα εργατικά σωματεία και τους συλλόγους – παρά τα διαλυτικά τους φαινόμενα- αρχίζουν να παίζουν ένα πιο καθοριστικό πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μόνο που η αλληλέγγυα διάθεση και προσφορά  δεν θα σώσει την παρτίδα και θα ζήσουμε εκφυλιστικά και εκφασιστικά φαινόμενα,  εκτός και αν οι εργαζόμενοι αναλάβουν άμεσα την εξουσία και την κυβέρνηση, όποτε μιλάμε για άλλες καταστάσεις. Επειδή όμως δεν υπάρχουν οι δυνατότητες και οι συσχετισμοί για μια εργατική εξουσία και κυβέρνηση και επειδή η κυβέρνηση που υπάρχει , μάλλον δεν θα καταφέρει να δώσει οργανωμένες απαντήσεις, παρόλο που εύχομαι για το αντίθετο,  είναι καθήκον μας να επιχειρήσουμε- με όποιο τρόπο και όπλο-  να αλλάξουμε την ατζέντα.

Σε αυτή την αλλαγή της ατζέντας θα κριθούμε σύντροφοι και συντρόφισσες, σε αυτή την αλλαγή που δεν θα απαντάμε στις προκλήσεις αλλά και θα δημιουργούμε γεγονότα και θα καθορίσουμε τις εξελίξεις.  Στοχεύοντας να μετατραπούμε σε λύση και όχι στο να μείνουμε μέρος του προβλήματος. Δύσκολο; ναι  δύσκολο, αναγκαίο όμως, ειδικότερα για αυτούς που στράτευσαν το είναι τους στην κοινωνική αλλαγή. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα και πάλι στο προσκήνιο…

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση