Η γραμμή

Η γραμμή- η νοητή και η πραγματική γραμμή-  ταξινομεί και οριοθετεί,  θέτει τους κανόνες, και χωρίς κανόνες, το χάος, η αναρχία, ο καθένας κάνει ότι θέλει. Η γραμμή ιεραρχεί, πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος…έως το άπειρο.   Και ποιος θα είναι πρώτος, ποιος δεύτερος,  και ποιος ο τελευταίος;  Τι και με ποιο τρόπο μπορούμε να είμαστε πρώτοι.

Μα φυσικά τα πάντα και με οποιοδήποτε τρόπο, καταργώντας κανόνες, ιεραρχίες, σπέρνοντας το χάος και την αναρχία. Ανταγωνισμός, διεκδίκηση και σύγκρουση για την πρωτεία.  Η γραμμή που δημιουργεί τους κανόνες με την αυταπάτη της πρωτείας τις καταργεί. Όλοι θέλουν να είναι πρώτοι, ο πρώτος παίρνει τα πάντα, ο δεύτερος αγωνιά  και ο τελευταίος τίποτε.Οι αντιήρωες του  θεατρικού μονόπρακτου του Ίσραελ Χόροβιτς «Η Γραμμή»- που ανέβηκε στα Γιάννενα από το καλλιτεχνικό σωματείο Εξαύδα-   ανταγωνίζονται για την πρωτεία της γραμμής, κάνουν τα πάντα να είναι πρώτοι.

Πόσο μάλλον όταν η γραμμή οριοθετεί και ταξινομεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, τις πραγματικές ανάγκες και τις πραγματικές επιθυμίες τους, όπως αυτή του έρωτα, της αναγνώρισης και της αυτοπραγμάτωσης. Στο τέλος οι αντιήρωες ανακαλύπτουν πόσο μάταιος είναι αυτός ο ανταγωνισμός και πως σε άλλο επίπεδο παίζονται τα ζητήματα, σε άλλο επίπεδο είναι τα διακυβεύματα.    Το θέατρο του παραλόγου,  το μαύρο χιούμορ, οι ανατροπές και η τρέλα που αμφισβητεί οδηγούν στην  λύτρωση. Δεν υπάρχει γραμμή- νοητή ή πραγματική- δεν υπάρχουν κανόνες και όρια,  έξω από τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας.

Το αντίθετο συμβαίνει οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας  διαμορφώνουν , παράγουν και τις γραμμές, τις γραμμές και όχι την γραμμή. Στις γραμμές που ο καθένας είναι πρώτος και όχι στην γραμμή που υπάρχει ιεραρχία.   Ο πλουραλισμός των γραμμών -με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας- δεν οδηγεί στο χάος, στην βία και την αταξία. Οδηγεί σε ένα δημοκρατικό- με την πιο βαθιά έννοια του όρου δημοκρατία- σχετικισμό. Μεταμοντερνιά θα μου πείτε;  Νομίζω πως όχι, το μεταμοντέρνο επιχείρησε να αποδομήσει τα χειραφετικά καθολικά προτάγματα προς όφελος μιας δημοκρατικής διάχυσης συμπεριφορών και «μορφών ζωής» εντός των κυρίαρχων πλαισίων, δεν ανέτρεψε τις κυρίαρχες  φόρμες τις έντυσε με πολύχρωμα χρώματα, έντυσε με πολύχρωμα ενδύματα, κουρέματα και τατουάζ τις αλυσίδες μας.  

Στο μεταμοντέρνο- το κυρίαρχο πολιτιστικό μοντέλο του ύστερου καπιταλισμού- η γραμμή παραμένει, ο ανταγωνισμός αυξάνεται, η ιεραρχία γίνεται ακόμη πιο ιεραρχική.   Στο δημοκρατικό σχετικισμό, στην πολλαπλότητα των γραμμών, που ο καθένας είναι πρώτος και δεν υπάρχει δεύτερος,  η διαφορά και η πολυχρωμία  δεν είναι αισθητική, δεν είναι θέμα ενδυμασίας και στυλ.

Η διαφορά είναι πραγματική, είναι οντολογική, μια διαφορά που δεν δημιουργεί ιεραρχίες, παράγει μια πολλαπλότητα διαφορετικών «μορφών ζωής», τρόπου ζωής και παραδόσεων. Είναι πολύ ευχάριστο που τα παιδιά του καλλιτεχνικού σωματείου Εξαύδα  τολμούν να πειραματιστούν και να ανεβάσουν τόσο βαθιά ανατρεπτικά- πολιτικά στην ουσία τους – έργα, όπως το έργο «Γραμμή» του Ίσραελ Χόροβιτς .

Δημήτρης Αργυρός

ο Καλλιτεχνικό Σωματείο Εξαύδα παρουσιάζει για πρώτη φορά στα Γιάννενα το θεατρικό έργο «Η Γραμμή», του Israel Horovitz.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Πρέντζας – Νέλλη Σαβράνη
Επιμέλεια αφίσας – τηλεοπτικού σποτ: Νέλλη Σαβράνη
Επιμέλεια φωτισμού: Νίκος Γούλας
Επιμέλεια ήχου: Νεκταρία Λαμπράκη

Ερμηνεύουν κατά σειρά εμφάνισης οι ηθοποιοί:
Φλέμινγκ: Παναγιώτης Κόρδας
Στέφεν: Θανάσης Τζιατζιάφης
Μόλυ: Ειρήνη Στάμκου
Ντόλαν: Κωστής Φαρμάκης
Άρναλ: Βασίλης Τασιούλας

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση