Κάντε υπομονή για 99 χρόνια

 

Φόροι, φόροι, φόροι, και πάλι φόροι, εθνική/ οικονομική επιτροπεία, και ένας υπερλογαριασμός για να πουλιούνται όλα στο «άψε σβήσε». Ε δεν είναι και λίγα για μια κυβέρνηση αριστερή ή καλύτερα αριστοδεξιά. Ο παππούς Μητσοτάκης θα «χριστοπαναγήζει», γιατί ένα καλόπαιδο από τους αριστερούς  κομματικούς σωλήνες του έφαγε την δόξα να εφαρμόσει μια καθαρή κρατικονεοφιλελεύθερη πολιτική. Αντίθετα ο γιος ή το εγγόνι του θα ανάψει μια μεγάλη λαμπάδα- στην αγία των πασών κρατικονεοναζιφιλελεύθερων  Θάτσερ- γιατί ο Άλεξ, ένας είναι ο Άλεξ,  τον έβγαλε από την δύσκολη θέση. Όποιος και να χαίρεται- η κυβέρνηση , χωρίς αιδώ, είναι από αυτούς που χαίρονται, πάρα το κλάμα μερικών βουλευτών – όποιος και να λυπάται έχουμε μια νέα ιστορική περίοδο και θα πρέπει με σοβαρότητα να δούμε τι συμβαίνει.

Κάθισα με άνεση  στο δημοτικά ιδιωτικοποιημένο καφέ- εδώ ολάκερη η χώρα ξεπουλήθηκε-  και άναψα ένα από τα μυρωδάτα πούρα μου – γύρω μου υπέροχες ανοιξιάτικες ομορφιές- αγναντεύοντας με απάθεια  τους μετρημένους 100 διαδηλωτές/ιες. Τόσοι βρέθηκαν στο δρόμο των Ιωαννίνων ενάντια στο ξεπούλημα της χώρας και στην υποδούλωση των Ελλήνων.  Άλλοι 100 με 200 πιο κάτω στο Άκτιο και στην Πρέβεζα και μερικές χιλιάδες στην Αθήνα.

Αυτή η τραγική εικόνα δεν με εξέπληξε, την περίμενα, την περιμέναμε όσοι κατέβηκαν στο δρόμο και όσοι έμειναν απαθείς, κριτικάροντας από τους καναπέδες, βρίζοντας από το face, απολαμβάνοντας το όμορφο ηλιόλουστο απόγευμα, όπως εγώ. Το περίεργο είναι πως δεν ένιωσα τύψεις για την αποστασιοποίηση μου, γιατί κάθισα να απολαύσω την μέρα, παρά να κάνω μια ακίνδυνη βόλτα.

Όχι δεν την πέφτω στους συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις, αυτό που μπορούσαν το έκαναν. Ούτε την πέφτω στο ελληνικό λαό που έμεινε απαθής να αγναντεύει την καταστροφή του.  Τα προηγούμενα 6 χρόνια ένα σημαντικό τμήμα του μάτωσε στους δρόμους του αγώνα και έχασε. Στήριξε την μεταρρυθμιστική, ρεφορμιστική την έλεγαν οι παλιότεροι- αριστερά και προδόθηκε.  Και προδόθηκε και ηττήθηκε, ηττήθηκε γιατί προδόθηκε από αυτή την «μούφα» αριστερά αλλά και  προδόθηκε από αυτή την «μούφα» αριστερά γιατί ηττήθηκε στο πεδίο του κινηματικού αγώνα.

Γιατί δεν κατάφερε να δημιουργήσει τις ηγεσίες που θα έπρεπε να έχει, γιατί δεν ήταν έτοιμος να πάει την μάχη μέχρι τέλους. Να τον μετατρέψει σε ένα καθολικό επαναστατικό πόλεμο, ενάντια στην Ελληνική αστική και άρχουσα τάξη, που αδύναμη και δυνατή, και κυρίως έμπειρη και πανούργα, έπραξε τα δέοντα:  Μετέτρεψε την χώρα σε προτεκτοράτο της ΕΕ και του ΔΝΤ, στοχεύοντας να εξασφαλίσουν τα ταξικά  συμφέροντα της στο εσωτερικό, ενδυναμώνοντας την θέση τους στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Και για να συμβεί αυτό,  θα έπρεπε να πατήσει επί πτωμάτων και το έπραξε δίχως κανένα ενδοιασμό, όπως έπραττε σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Με την μεταρρυθμιστική – ρεφορμιστική – αριστερά, την σοσιαλδημοκρατία και τα συνδικάτα της ΓΣΣΕ- ΑΔΕΔΥ και από πίσω το ΠΑΜΕ, και σε ένα ιδιαίτερο ρόλο, να παίζουν το δικό τους ρόλο, το δικό τους παιχνίδι. Όχι δεν ταυτίζονται οι ρόλοι τους, οι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί ρόλοι τους,  δεν ταυτίζονται τα ταξικά συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Πάρα τα διαφορετικά- και σε κάποιες στιγμές αλληλοσυγκρουόμενα- ταξικά συμφέροντα τα συνδέει κάτι κοινό: Ποιο είναι αυτό; Η υποστήριξη της καπιταλιστικής συνέχειας και κανονικότητας, η υποστήριξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, μπροστά στην αδυναμία της θέσμισης ενός αναγκαίου και δυνατού κομμουνισμού της εποχής μας.

Αυτή η ταξική θέση της υπεράσπισης ενός καλύτερου καπιταλισμού, είτε ενός πανευρωπαϊκού, είτε ενός εθνοκεντρικού καπιταλισμού , είναι το υλικό υπόβαθρο, το υλικό σύμπαν  που έβγαλε το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, στηρίζοντας εν τέλει την καπιταλιστική κανονικότητα. Από αυτή την οπτική δεν μπορούμε να μιλάμε για προδοσία  ή ήττα, αλλά για προδοσία και ήττα.

Η ερώτηση που αναδεικνύεται από την παραπάνω θέση είναι απλή: Δεν υπάρχουν δηλαδή ταξικά υλικά συμφέροντα που δεν ταυτίζονται με την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Μα φυσικά και υπάρχουν και δυνητικά είναι η πλειοψηφία.

Μόνο που αυτά- είτε θα πρέπει να συνδεθούν με μια υλική πολιτική και παραγωγική διαδικασία για να εκφραστούν αυτόνομα – είτε βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας, ηττημένοι εργασιακά, είτε άνεργοι.   Σε αυτές τις περιπτώσεις καμιά συνείδηση δεν μπορεί να εισαχθεί απ’ έξω, δίχως να είναι ισχυρή, έτσι ώστε  να επιδράσει, επί το σύνολο των υλικών όρων παραγωγής και αναπαραγωγής. 

Ενώ δεν μπορούμε να μην πάρουμε υπόψιν την παγκόσμια υποχώρηση των απελευθερωτικών ιδεών και προτάσεων και κινημάτων, με το παγκόσμιο ολοκληρωτικό καπιταλισμό- πάρα την ιστορική του σηψημιαία- κρίση να δείχνει ακόμη  ένα απίστευτο δυναμισμό και ευελιξία στις γραμμές που εφαρμόζει και στους τρόπους που ενσωματώνει ή και καταστρέφει δυναμικές  και δυνάμεις.   Ότι δεν μπορεί να το προσεταιριστεί και να το ενσωματώσει, δίχως κανένα ενδοιασμό το καταστρέφει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο

Να λοιπόν το στοίχημα για τις επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις- αν και εφόσον- υπάρχουν. Όχι να γίνουν θεραπαινίδα της διαχείρισης του καπιταλιστικού κράτους, αλλά να συμβάλουν  στο μέγιστο των δυνάμεων στην καταστροφή του εθνικού και διεθνικού καπιταλιστικού κράτους, των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.  Με στόχο την καθολική εξουσία του προλεταριάτου που θα ανοίξει το δρόμο για την κατάργηση των τάξεων, άρα και του προλεταριάτου, μαζί με το κεφάλαιο.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας την απογοήτευση από την ήττα και την προδοσία, το αντί και την άρνηση, να το μετατρέψουμε σε θετικό πρόγραμμα, σε ένα θερμό ουτοπικά πραγματικό διακύβευμα.   Καλές οι πορείες, καλές οι διαδηλώσεις, ειδικά αν είναι γίνονται σε ηλιόλουστες μέρες, καλές και οι απεργίες ειδικά αν είναι επιτυχημένες και μαζικές αλλά πρέπει να σκεφτούμε, να αναπτύξουμε, να χρησιμοποιήσουμε και αλλά μέσα.  Ευέλικτα, ανοικτόμυαλα, έξυπνα και πειθαρχημένα, όταν πας για πόλεμο, απέναντι σε ένα πάνοπλο αντίπαλο οργανώνεις το στρατό σου, τον μαθαίνεις να χρησιμοποιεί όλα- μα όλα τα μέσα – και τους τρόπους και με κάθε τίμημα. Παίρνοντας, έχοντας το στοιχείο,  του αιφνιδιασμού με πιστή στο σκοπό και στο στόχο. Απέναντι στο καθολικό καπιταλιστικό  πόλεμο, μόνο τον επαναστατικό πόλεμο μπορεί  να αντιτάξεις.

Το ερώτημα είναι αν είμαστε σε θέση να το διεξάγουμε, αν πιστεύουμε στον σκοπό μας καθώς σε μια τελευταία ανάλυση ένας πόλεμος δεν χάνεται ή δεν κερδίζεται από τα γεγονότα ή τις τακτικές αλλά στο επίπεδο των στρατηγικών και κυρίως στο επίπεδο των ιδεών, όπως θα μας θύμιζε και ο Πλάτων. Το ελαφρύ σκούντημα στο ώμο ενός παλαιού γνωστού- που είχα να τον δω από κοντά καμία δεκαετία, αν και τον χαίρομαι στην tv σαν ηθοποιό – με επαναφέρει από τον κόσμο των ιδεών και των σκέψεων, στο πραγματικό κόσμο. Η παρέλαση των διαδηλωτών είχε τελειώσει, οι ανοιξιάτικες ομορφιές άρχισαν να μαζεύονται, ο ήλιος είχε δύσει, και ένας  κρύος αέρας αρχίζει να ξανατσούζει.   Με θέρμη  χαιρέτισα τον γνωστό μου – λέγοντας κάποια λόγια συμπάθειας, αποφάσισα να αναχωρήσω , γνωρίζοντας πως θα αργήσω να το ξαναδώ. Το πούρο σιγόκαιγε στο  τασάκι, παίρνοντας στο ουρανό  και τις σκέψεις που έκανα πριν. Κάποιες πιο πρακτικές και άμεσες  ιδέες σκοτεινιάζουν το μυαλό μου τώρα…., στην τηλεόραση μιλάνε για το κύπρια Χ.Α. που βγήκε στην βουλή και για τον υποψήφιο  ακροδεξιό πρόεδρο της Αυστρίας που προηγείται.

Δημήτρης Αργυρός

outlet roermond

Αφήστε μια απάντηση