το πλαστό ως αληθινό

Νομίζω πως κάτι παίζει με αυτό τον ντόρο με τους εργαζόμενους με τα πλαστά πτυχία, πόσο μάλλον που μένουν στο απυρόβλητο τα κυκλώματα, οι μεσάζοντες, οι γραμματείς, οι φαρισαίοι και οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, βγαίνοντας «στην σέντρα» , ηθικά «ποινικοποιούνται» οι εργαζόμενοι.  Μήπως όμως οι  αριστοδεξιοί κλόουν- «έμμεσα» μέσα των κριτινοφυλλάδων- ετοιμάζουν να αποδεχτούν όχι μόνο τις μειώσεις μισθών στο δημόσιο λόγω κόφτη, αλλά και απολύσεις.  Και σε αυτό το παιχνίδι θα πρέπει να ξαναφέρουν απέναντι εργαζόμενους του δημοσίου και του ιδιωτικού; Ή μήπως με αυτόν τον τρόπο έμμεσα  υπενθυμίζουν- αλά ΠΑΣΟΚ- στους δημόσιους υπαλλήλους πως σε αυτούς στηρίζονται.   Άλλωστε η υπόθεση με τα 2500 πλαστά πτυχία είναι πολύ παλιό,  που μοιάζει με την  υπόθεση του αστυνομικού  που πεθαίνει κάθε χρόνο από τους κουκουλοφόρους. Μια αληθινά- πλαστή είδηση – για πάσα χρήση ή όπως είπαν οι καταστασιακοί στην εποχή τους: η αλήθεια είναι μια στιγμή του καθολικού ψεύδους.    

Μα  ναι είναι άσχημο να διορίζονται άνθρωποι με πλαστά πτυχία,  ενώ τα αγαθά με κόπο κατακτιούνται, από την εποχή της πτώσης από το παράδεισο, εκεί κοντά στην μετάβαση από την πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία της σπάνις  στην πρώτη αγροτική ταξική κοινωνία. Θα συμφωνήσω είναι άσχημο και ανήθικο, αν και η ηθική καθορίζεται από τις νόρμες και πρότυπα των κυρίαρχων δυνάμεων και ιδεολογιών. Αυτοί πχ μπορεί να μας παραμυθιάζουν για την αξιοκρατία ενώ προωθούν την αναξιοκρατία. Να μιλάνε για την εντιμότητα και να είναι ως το βούρκο στην ανέντιμοι. Να μιλάνε για ηθική και να είναι μέσα στην ανηθικότητα. Και αυτή η διπροσωπία να είναι το μοντέλο, η εικόνα, το μέτρο όλης της κοινωνίας, της ηθικής των «πάνω» και της ηθικής των «κάτω».

Φωνάζουμε για την ατιμία να βρίσκουν εργασία άνθρωποι με πλαστά πτυχία- στο βαθμό που είναι πλαστά- και τι εννοούμε πλαστά- πτυχία, ενώ έχουμε βρει δουλειά με μέσο, σε βάρος άλλων, μετατρεπόμενοι σε «ανάπηροι», σε βάρος πραγματικών ανάπηρων. Ενώ πόσοι και πόσες από εμάς πήραν πραγματικά πτυχία αντιγράφοντας, πιάνοντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο  τον καθηγητή/α, βάζοντας μέσο την ΔΑΠ, ΠΑΣΠ κτλ. Ας αφήσουμε τις ηθικές και τους ηθικισμούς και ας μην το παίζουμε «αθώοι» και «αθώες»….Φυσικά ισχύει όπως και με τα “φάγαμε μαζί”, δεν φάγαμε όλοι το ίδιο και σίγουρα δεν τα “φάγαμε μαζί”,  άρα δεν έχουμε την ίδια ευθύνη. Με πλαστά πτυχία από τις ιδιωτικές σχολές ,  εξασφαλίζεις 500€, με πραγματικό πτυχίο με αντιγραφή  από την Πάντειο, ή και χωρίς πτυχίο , αφού είσαι στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αν είσαι σύμβουλος 3500€ , αν είσαι βουλευτής  7000€. Αν πάλι είσαι παιδί της άρχουσας τάξης και  “αγόρασες” ένα πτυχίο, μεταπτυχιακό ή διδακτορικό,  από κανένα “χαρβαρντ”, τότε μπορούμε να τον δούμε και πρωθυπουργό.

Και όλα αυτά στα πλαίσια ενός συστήματος που το πλαστό – με την πλέον καθολική έννοια του όρου- είναι η κανονικότητα που αποκτά και νόμιμα χαρακτηριστικά: Πλαστή αστική τάξη, πλαστή  πατρίδα, πλαστή αστική δημοκρατία, πλαστή λαϊκή κυριαρχία, πλαστή εθνική αξιοπρέπεια, πλαστή απασχόληση, πλαστή πληρωμή, πλαστά εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, πλαστό χρήμα, πλαστές εταιρίες, πλαστή παραγωγή,  πλαστός πλούτος, πλαστές ειδήσεις   και πάει λέγοντας.

Καπιταλισμός, ολοκληρωτικός καπιταλισμός ίσον ρεπλίκα  και πλαστότητα, μια τάση που θα ισχυροποιείται,, μετατρέποντας το πλαστό σε πραγματικό και το πραγματικό σε πλαστό. Για αυτό το λόγο ας αφήσουμε στην άκρη τις ηθικολογίες και τους ηθικισμούς.  Πραγματικά, πραγματική, είναι η εκμετάλλευση , η καταπίεση, η φτώχεια, η ανεργία, οι πόλεμοι, πραγματικά πραγματικός είναι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.

Αυτόν πρέπει να καταστρέψουμε με κάθε μέσο , με κάθε τρόπο, αφήνοντας στην άκρη τις παλαιές και νέες ηθικολογίες, τους παλαιούς και νέους ηθικισμούς. Καταρχήν, ας σπείρουμε το χάος στην κανονικότητα και την καπιταλιστική τάξη, μια κανονικότητα και τάξη που μας έχει τινάξει την δική μας κανονικότητα στο αέρα.  Ας σπείρουμε με όποιο τρόπο και μέσο μπορούμε.   Την αξιοκρατία, την πραγματική αξιοκρατία θα τον βρούμε στις μηχανές, στους μηχανισμούς και τους δρόμους που θα ανατινάξουμε την κανονικότητα του πολέμου, της καπιταλιστικής πραγμοποίησης και αξιοποίησης, της καπιταλιστικής σκλαβιάς.  Τον κομουνισμό ως ένα πραγματικό κίνημα, ως μια τάση του σήμερα, δεν μπορούμε πάρα να τον συναντήσουμε, και να τον ενισχύσουμε μέσα στις διαδικασίες της ανατίναξης, ανατίναξης συμβολικής και πραγματικής.

 

Δημήτρης Αργυρός

οι φωτογραφίες  από το  http://jogo.gr/blog/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-photoshop/

Αφήστε μια απάντηση