Ταξική Πάλη: Από την ενότητα στην σύγκρουση και τον διαχωρισμό

 

Ύστερα από πολλαπλούς βιασμούς και ξυλοδαρμούς το θύμα εν-σωματώνει και εν-σαρκώνει την υποτελή, μαζοχιστική  θέση /  σχέση που παράγει με τους θύτες,  και από ένα σημείο και μετά, όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά και ασυνείδητα θεωρεί την θέση του ως κανονικότητα. Μια αντίστοιχη βιοπολιτική κανονικότητα- φυσικά σε άλλα πλαίσια μιας διαφορετικής «μορφής ζωής»- επιχειρούν να εν-σαρκώσουν  και να εν-σωματώσουν κώδικες εργασιακής ηθικής, που πλασάρουν και πουλούν ιδρύματα «διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων». Ψάχνοντας στο ίντερνετ μου έπεσε ένα στα χέρια μου με το βαθιά καλβινιστικό μότο: «κάνουμε πάντα τι σωστό, ακόμη και αν κανείς δεν μας παρατηρήσει». Εν-σωματώνοντας την παρατήρηση ή το φόβο της παρατήρησης που πρέπει να εμφανίζεται ως καλό,  ηθικό , δίκαιο, αξιακό, όπως οι καλβινιστές είχαν εν-σωματώσει την ενοχή και την αμαρτία, παρακαλώντας τον θεό να τους έχει κατατάξει σε αυτούς που θα σώσει. Η εμμονή στην σκληρή καπιταλιστική εργασία και η επιτυχία τους έκφραζε και αναδείκνυε την επιλογή του θεού να είναι με αυτούς που έχουν σωθεί.    

Η κοινό πλαίσιο ανάμεσα στο θύμα του βιασμού που χει απ-δεχθεί την θέση της, τον εργαζόμενο που απ-δέχεται  την επιχειρησιακή ηθική και τον καλβινιστή είναι η παρουσία μιας κοινή κοινότητας- σε διαφορετικές «μορφές ζωής- με ταυτόσημα συμφέροντα.  Ύστερα από τους απανωτούς βιασμούς η βιασμένη γυναίκα που εκπορνεύεται νιώθει πως έχει τα ίδια συμφέροντα με τον βιαστή  προαγωγό της. Ο εργαζόμενος που παράγει την υπεραξία με το κεφαλαιοκράτη που την καρπώνεται. Τα ίδια οι καλβινιστές άσχετα αν ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις ή φύλα.

Τα ίδια εθνικά συμφέροντα έχουμε εμείς που υποστεί τα απανωτά σοκ  των μέτρων και των μνημονίων, τα ίδια ο fake σωτήρας Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια οι επιχειρηματίες που χουν κερδίσει ή το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Ο «βιασμός» των μνημονίων σε μεγάλο βαθμό αποτελεί πλέον μια βιοπολιτική  κανονικότητα που δυστυχώς την έχουμε συνηθίσει. Εθνικό συμφέρον είναι το κοινό συμφέρον μιας κοινότητας που καθ-ορίζεται από τα μνημόνια και τους μνημονιοκράτες. Μόνο που τα σοκ δεν πρόκειται να λήξουν.  Παρά τις δραματικές αλλαγές,  την άγρια φορολογία των λαϊκών τάξεων, την διάλυση των εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, την απαξίωση των αδύνατων κεφαλαίων,  τα ποσοστά κερδοφορίας δεν παίρνουν την ανηφόρα.

Αντίθετα σε ολόκληρη την Ευρώπη τα ποσοστά συνεχίζουν να πέφτουν, και αναμένεται να συνεχίζουν να πέφτουν,  για αυτό και τα μέτρα στην Γαλλία που προκάλεσαν την εργατική και νεολαιίστικη έκρηξη. Αυτή είναι η βάση της ερχόμενης τελικής(;;) επέλασης στα εργατικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα και κατακτήσεις του Σεπτεμβρίου, καθώς παρα τους απανωτούς «βιασμούς» μας,  δεν έχουμε μεταμορφωθεί σε μια πλήρως χειραγωγημένη μάζα  εξατομικευμένων «δούλων», όπως θα επιθυμούσα το παρηκμασμένο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο.

Και παρά την διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τον εκφυλισμό των εργατικών σωματείων και των κοινωνικών συλλογικοτήτων η μετατροπή μας σε σύγχρονους εξατομικευμένους «δούλους» όχι μόνο φαντάζει αλλά και είναι αδύνατη. Και όχι γιατί δεν το επιθυμεί το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο αλλά και γιατί η μετατροπή των προλεταρίων, της εργατικής τάξης σε εξατομικευμένους «δούλους» θα πλήξει- ήδη πλήττει- και την δική του ζωτικότητα. Η μετατροπή των προλεταρίων σε σύγχρονους «δούλους» δεν θα ανασχέσει την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, όπως δεν λειτούργησε ανασχετικά η μετατροπή των πραγματικών κεφαλαίων σε πλασματικό δια μέσου της χρηματιστικοποίησης ή η μετανάστευση  των κεφαλαίων σε περιοχές με χαμηλά τα εργατικά δικαιώματα ή χαμηλή την οργανική σύνθεση του κεφαλαίου.

Και για πιο λόγο ;; Μα γιατί το κεφαλαίο και ζωντανή εργασία μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούνε. Το ένα βρίσκεται σε μια διαλεκτική σχέση με το άλλο. Το ένα θρέφει το άλλο και τα δυο παράγουν και αναπαράγουν το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.   Το ένα είναι δεμένο με το άλλο, παρα τις απόπειρες που χει κάνει το κεφάλαιο για την απεξάρτηση του από την ζωντανή εργασία. Και αυτό παρά την αύξηση του σταθερού κεφαλαίου και της αύξησης της οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου. Παρά- όχι παρα- εξαιτίας της αύξησης του σταθερού κεφαλαίου και της αύξησης της οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου,  μπαίνει σε κρίση τόσο ο νόμος της αξίας, όσο και η διαλεκτική σχέση κεφάλαιο- εργασία.

Για τον Κ. Μαρξ το κεφάλαιο και η ατομική ιδιοκτησία, ως πλούτος, είναι αναγκασμένη να συντηρηθεί την ίδια της ύπαρξη και συγχρόνως την ύπαρξη της αντίθεσης της, το προλεταριάτο. Το κεφάλαιο και η ατομική  ιδιοκτησία από αυτή την οπτική είναι η θετική πλευρά της αντίθεσης. Με το προλεταριάτο,  ως προλεταριάτο,  είναι αναγκασμένο  να καταργεί τον εαυτό του,  αλλά συγχρόνως και την υπό όρους αντίθεση του, την ατομική ιδιοκτησία που το καθιστά προλεταριάτο. Είναι η αρνητική πλευρά της αντίφασης, είναι η εσωτερική της ακατάπαυστη κινητικότητα: η ατομική ιδιοκτησία καταλύει και καταλύεται. Η ενότητα των καπιταλιστών και του προλεταρίου αντιπροσωπεύουν την κοινότητα της ανθρώπινης αυτο-αλλοτρίωσης. Μόνο που στην πρώτη θετική πλευρά, δηλαδή την πλευρά του κεφαλαίου και των καπιταλιστών, βολεύεται από αυτή την αυτό-αλλοτρίωση, σε αντίθεση με το προλετάριο.

Ο τελευταίος – παρα την εν-σάρκωση της υποτελούς τους θέσης, έχει σε μεγάλο βαθμό συνείδηση της αθλιότητας που ζει. Παρά την κένωση που προκαλεί ο  κόσμος της αλλοτριωμένης πραγμοποίησης έχει σε μεγάλο βαθμό- έστω και αντιφατικά ή αυθόρμητα-  συνείδηση πως παράγει τον πλούτο που άλλοι εκμεταλλεύονται και πως μέσα από αυτή την παραγωγική διαδικασία αφαιρεί από την ουσία της ανθρωπινότητας του, μετατρεπόμενος σε μια μηχανή. Οι ίδιες οι βιοτικές του συνθήκες- παρα την αναγκαιότητα τους- του αφαιρεί από την ουσία της ανθρωπιάς του. Και για να μπορέσει να την ξαναποκτήσει πρέπει να καταστρέψει την σχέση με το κεφάλαιο του, καταστρέφοντας όμως και τον εαυτό του, ως μέρος της αντίθεσης.

Από αυτή την οπτική το κεφάλαιο και ο κεφαλαιοκράτης- έχοντας χάσει οριστικά και αμετάκλητα οντολογικά την ανθρωπινότητα του-  είναι ο συντηρητικός πόλος της αντίθεσης. Ενώ αντίθετα το προλεταριάτο είναι η καταστροφική πλευρά της αντίθεσης -και  από αυτή την οπτική- παραμένει η οντολογικά παραγωγική και δημιουργική, η αρνητικά θετική οπτική. Ως μια σχέση κυριαρχίας το κεφάλαιο παράγει το προλετάριο, αλλά ως σχέση εξουσίας το ένα παράγει το άλλο, ενώ στο βαθμό που το κεφάλαιο δεν είναι παρα η συσσωρευμένη νεκρή εργασία, δηλαδή η εργασία των προλεταρίων, οντολογικά το κεφάλαιο δεν υφίσταται χωρίς την ζωντανή εργασία, χωρίς την ύπαρξη των προλεταρίων.  Με την  πάλη των τάξεων αποτελεί μια ολιστική παραγωγική διαδικασία,  που το ένα το κάνει δυο.  Την ενότητα κεφαλαίου- εργασίας την μετατρέπειi σε ένα διαχωρισμό,  σε δυο συγκρουόμενες «μορφές ζωής», που κινούνται σε διαφορετικά πλαίσια , κανόνες , «γλωσοπαίγνια» και αξιακά συστήματα.

Προσοχή όμως: Η πάλη των τάξεων παρόλο που σε μεγάλο εύρος κινούνται σε αυθόρμητες τροχιές, είναι αναγκαία η  οικοδόμηση ενός σύμπαντος συνειδητών ταξικών πρακτικών και διαδικασιών. Μιας πολύμορφης καταστροφικής παραγωγικής ταξικής μεγαλομηχανής,  που θα αποδομεί την ταξική σχέση κεφαλαίου- εργασίας, ενισχύοντας την κρίση του κεφαλαίου και την πτώση του ποσοστού κέρδους. Με κατεύθυνση την καταστροφή του κεφαλαίου, την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, τον παγκόσμιο κομμουνιστικό μετασχηματισμό, που δεν είναι τίποτε άλλο παρα η θετική υπερβαση του καπιταλισμού δια της άρσης της αυτο- αλλοτρίωσης.

 

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση