τα «Πόκεμον» υπάρχουν

Έχω μεγαλώσει με παιχνίδια που παίζονταν στην αλάνα. Σε μια εποχή που είχαμε μόνο την κρατική τηλεόραση, και όλα παίζονταν στο δρόμο. Λίγο αργότερα μπήκαν στην ζωή μου τα ηλεκτρονικά και φλιπεράκια, η μπάλα, ο πόλεμος με τις άλλες γειτονίες, η αλητεία και η περιπλάνηση. Στα ύστερα της εφηβείας μου ανακάλυψα το άλλο φύλο, την αναρχία, τον Τρότσκι, τον Γκυ Ντεμπόρ,  τους «πειρασμούς» και τους «πειραματισμούς», τις ουσίες, τις «παρουσίες» και τον «Καρυωτάκη».

Η περιπλάνηση, η επανάσταση και οι πειραματισμοί συνεχίστηκαν επί μακρόν και με κάποιο τρόπο συνεχίζονται μέχρι τα σήμερα. Και μάλλον θα συνεχιστούν μέχρι εκεί που με κρατάν τα πόδια μου, και μέχρι να δουλεύει το μυαλό μου.  Με τις «μηχανές», τα «ηλεκτρονικά παιχνίδια», τα κομπιούτερ και  τα κινητά δεν τα πήγαινα καλά, με περιόριζαν σε συγκεκριμένα πλαίσια και μου αφαιρούσαν ελευθερία.

Τρίχες κατσαρές, η επαφή μου μαζί τους, η ανάπτυξη των δυνατοτήτων τους,  με μετέτρεψαν σε λάτρη τους, καθώς σε αυτά βλέπω τόπους απόδρασης, ροές εξόδου, διαδικασίες ελευθερίας, αναγνωρίζοντας όμως πως άλλοι ελέγχουν τα όρια, τα πλαίσια και τις δυνατότητες, και όχι εγώ ή εμείς οι χρήστες. Αυτό δεν συνεπάγεται πως σε άλλα πλαίσια,  κάτω από άλλες συνθήκες, προϋποθέσεις και «οικοδομήματα» δεν δύναται να μετατραπούν σε ολιστικά- πραγματικά- «διαγράμματα» απελευθέρωσης, αυτή την τάση ανάδειξα στο βιβλίο μου  «οι δυναμικές της χειραφέτησης»(2015).

Γιατί τα γραφώ αυτά;  Μα ως εισαγωγή για το φαινόμενο «pokemon go», αρχίζω λοιπόν:

Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι  η ιστορία των παιχνιδιών της. Το παιχνίδι που μετατρέπεται  ή μετατράπηκε από  τέχνη του εραστή, σε σοβαρή απασχόληση, διαμεσολαβημένη από γνώση, εξουσία και στο τέλος από την κυριαρχία. Πχ το «γενετήσιο ένστικτο», μετατρέπεται και μετατράπηκε  σε ερωτικό παιχνίδι, για να καταλήξει σε θεσμική έκφραση με την παραγωγή της οικογένειας, του κράτους και της εξουσίας.

Ένα παιχνίδι κινείται σε συγκεκριμένα πλαίσια, ολιστιστικά διαγράμματά, με συγκεκριμένους κανόνες, μεταφορές, διαμεσολαβημένη από γλώσσες,. Από γλωσσικά παίγνια που παράγουν το περίγραμμα μιας «μορφή ζωής», και αυτό με την σειρά τους σε σύμπαντα «μορφών ζωής», που  παράγουν την ολότητα των «μορφών ζωής».

Παράγουν την πραγματικότητα, την πραγματικότητα της πραγματικότητας, τις πολλαπλές πραγματικότητες, τους πολλαπλούς κόσμους της πραγματικότητας, την ρεαλιστική πραγματικότητα και την δυνητική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αποκτά πολλαπλές διαστάσεις και αυτό δείχνει τόσο το τεράστιο εύρος που αποκτά η καθολικότητα , η δυνατότητα της καθολικότητας, η απελευθερωτική δυνατότητα της πραγματικότητας ή καλύτερα των πραγματικοτήτων.

Τίποτε το πραγματικό ή το δυνητικά πραγματικό δεν με τρομάζει, όπως δεν με τρομάζουν τα «πόκεμον» , αυτά τα πλάσματα της δυνητικής πραγματικότητας μας.  Προχθές τα είχαμε κλεισμένα σε 4 τοίχους, σήμερα βγαίνουν στην φυσική πραγματικότητα μπερδεύοντας την, μπερδεύοντας την πραγματικότητα της πραγματικότητας με την δυνητική πραγματικότητα. Βέβαια μέχρι τα χθες, είχαμε και  την «δυνητική πραγματικότητα» που μας άλλαζε ρόλους, μας επέτρεπε να είμαστε άλλοι από αυτό που είμαστε ως φυσικές οντότητες, από αυτή την οπτική η «δυνητική πραγματικότητα» είναι μια μορφή και έκφραση απελευθέρωσης, διαμεσολαβημένη από το εμπορευματικό βασίλειο.   Ε ναι μπορούμε να πούμε πως η «δυνητική πραγματικότητα»  είναι μια μορφή εμπορευματικά διαμεσολαβημένης ενότητας «υποκειμένου- αντικειμένου».

Ψεύτικα λοιπόν ή πραγματικά τα «πόκεμον»;  Πραγματικά, όπως πραγματική είναι η φαντασία και το παιχνίδι. Και αν το δούμε με μια αισιόδοξη νότα,  δείχνει- με την έννοια του Βιτγκενστάϊν- διαδρομές και πράγματα, που δεν λέγονται, δεν αποδεικνύονται, αλλά δείχνονται, ανάγκες και επιθυμίες που αποκτούν συγκεκριμένες φόρμες, φόρμες ελλειπτικές και μερικές, αλλά δυνητικές και δυναμικές μιας πραγματικής πραγματικότητας που συνδυάζει τα επίπεδα και τα πεδία. Αν αυτός είναι ένας κόσμος των πραγματικών πλατωνικών ιδεών, και εμείς μια έκπτωση του, μήπως αυτό που δείχνει, με  την μερικότητα της φόρμας, είναι ένα μονοπάτι, λειψό ακόμη για να τον ξαναβρούμε. Μήπως δηλαδή η εικονική πραγματικότητα, η δυνητική πραγματικότητα είναι μια ακόμη έκπτωση του, ενώ η ενότητα, οι μορφές της ενότητας φυσικής, ρεαλιστικής και δυνητικής πραγματικότητας είναι ο δρόμος της φώτισης για αυτόν τον κόσμο;

Όχι δεν με τρομάζει η νεολαία, που κυνηγά «πόκεμον»…, αναμφίβολα  είναι μια μορφή απόδρασης, ακίνδυνης απόδρασης, αλλοτριωμένης απόδρασης, όπως και τόσα πράγματα άλλωστε. Μπορεί και να είναι μια μορφή εξελιγμένης πειθάρχησης και ελέγχου, αλλά δεν έχω τα στοιχεία που να μας οδηγήσουν να πούμε πως έχουμε μια ποιοτική τομή. Αυτή η νεολαία που σήμερα κυνηγά  «πόκεμον», αύριο μπορεί να κυνηγά μετανάστες ή από την άλλη  φασίστες, να διεκδικεί το μεροκάματο, να ρουφιανεύει ή από την άλλη να απεργεί, για αυτό.

Δεν υποστηρίζω πως η αλληλοδιαπλοκή της ρεαλιστικής πραγματικότητας και της «δυνητικής πραγματικότητας» δεν αλλοιώνει- με την Αριστοτελική έννοια του όρου αλλοίωση- την ανθρώπινη φύση. Κάθε μορφή, έκφραση και σύμπαν διαμεσολάβησης την αλλοιώνει, δηλαδή την αλλάζει, διαφορετική η φύση του πρωτόγονου, διαφορετική του σύγχρονου ανθρώπου,  μόνο που αυτό αποκτά χαρακτήρα μακροχρόνιων διαδικασιών και όχι από τα «πόκεμον», ούτε καν από την ενότητα της μηχανής- ανθρώπου. Θα χρειστούν μερικοι αιώνες πραγματικής ενότητας μηχανής- ανθρώπου για να δούμε την νεα ανθρωπινη φυση ή την φύση του σαίμπορκ.

Εν ολίγοις, από την μια έχουμε μια  εξέλιξη στο πεδίο των παιχνιδιών, μια νέα κερδοφόρα φλέβα, από την άλλη  μάλλον μόδα είναι,  και θα περάσει. Και κατά συνέπεια όχι μόνο δεν οφελεί  η δαιμονοποίηση ίσως και να λειτουργεί σε αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση, δυναμώνοντας τις ροές νεαρών ανθρώπων που κυνηγούν «πόκεμον», που κυνηγούν μια εικονική απόδραση και όχι μια πραγματική απόδραση, ή μια πραγματική αλλαγή ζωής.

Αρχίζοντας να ψάχνω για «πόκεμον» καταλάβα πως δεν έχω τίποτε να χωρίσω με αυτά και αποφασίσα να φτιάξω μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης στα διώκόμενα «πόκεμον». Ίσως βρω και κανενα χρηματοδότη για την δημιουργία ενός παιχνιδιού με τιτλο  σώστε τα  «πόκεμον».

 

.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση