Οχι στους εύκολους χαρακτηρισμούς

Σχόλιο με αφορμή το χαρακτηρισμό του Χ. Βερναρδάκη φασιστάκι της πλάκας στο πρόεδρο των παραολυμπιακών αθλητών με αφορμή ρατσιστικά σχόλια του τελευταίου.
 Είμαστε όλοι μας- ΑΜΕΑ και μη ΑΜΕΑ -χορτασμένοι με ιδεολογία , κατά βάση κυρίαρχη ιδεολογία, στερεότυπα, συμπλέγματα , ελπίδες και επιθυμίες , φανερούς και κρυφούς πόθους. Καθοδηγούμαστε από ένα παρελθόν που η ενότητα και η αντίθεση της τάσης χειραφέτησης και της τάσης υποταγής εγγραφεί σε μεγάλο βαθμό την πορεία που θα ακολουθήσουμε. Και φυσικά την ίδια στιγμή ως ένα μυστήριο με άρρητες και φανερές προϋποθέσεις και κυρίως διαδικασίες ανοίγεται το αύριο, το μέλλον και το νέο. Διαφορετικά είμαστε όλοι μας χαμένοι από χέρι.

 Μιλάμε για τον φασισμό και τον αντιφασισμό σαν δυο καθαρές ιδεολογίες που εκφράζουν δυο ξεκάθαρα στρατόπεδα έτοιμα να δώσουν την μάχη. Όχι πως δεν υπάρχουν υποκείμενα έτοιμα για αυτό , αλλά μόνο που αφορά μια μειοψηφία ανθρώπων που βρίσκονται στα δυο πολιτικά άκρα, την κομμουνιστική αριστερά και την Αναρχία από την μια , και την ΧΑ και τους άλλους φασιστικούς πυρήνες από την άλλη. Για τους τελευταίους δεν έχω κανένα ενδοιασμό, υπηρετούν με συνέπεια την πιο βάρβαρη έκφραση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Για τους πρώτους σε κάποιες στιγμές και περιπτώσεις  έχω κάποιους ενδοιασμούς αν όλες οι συμπεριφορές και οι στάσεις τους εκφράζουν την αντιφασιστική στάση, θέση και κυρίως μορφή ζωής, δηλαδή μια οντολογική ενότητα. Και αυτό είναι και λογικό καθώς  είμαστε προϊόντα του συγκεκριμένου συστήματος. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ένας χυλός , ενα πλήθος υποκειμένων που στον ένα η στον άλλο βαθμό ρέπουν η εκφράζουν μια σειρά από συνειδητές η ασυνείδητες ρατσιστικές , φασιστικές , σεξιστικές στάσεις , θέσεις και συμπεριφορές . Αυτές δυναμώνουν η αποδυναμώνονται από την γενικότερη πολιτική κατάσταση, την ατομική η συλλογική δύναμη και δράση, το οικονομικό, κοινωνικό και ταξικό στάτους.

 Δεν θέλω ούτε να καταδικάσω κανένα , ούτε να υπερασπιστώ αλλά να κατανοήσω . Αν με ευκολία χαρακτηρίσουμε τον οποιοδήποτε φασίστα δίχως η ίδιος να το θέτει έτσι , δίχως να του δώσουμε να κατανοήσει , να σκεφτεί η και να πράξει , τότε μάλλον πρέπει να χαρακτηρίσουμε ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού φασίστες, ρατσιστές, σεξιστές κτλ Δηλαδή νομίζω πως πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί με τους χαρακτηρισμούς , όπως σε ένα άλλο επίπεδο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τους χαρακτηρισμούς οπορτούνες, ρεφόρμες κτλ  Είναι άλλο θέμα οι σκληρή και αμείλικτη αλλά με επιχειρήματα κριτική και άλλο ο μεγαλόστομος χαρακτηρισμός.

 Το ίδιο σίγουρα ισχύει και με τα ΑΜΕΑ, που πρέπει να τους ασκείται κριτική , η πλέον σκληρή κριτική , αλλά ανθρώπινη κριτική και όχι ανθρωποφάγα κριτική. Άλλωστε τα ΑΜΕΑ ως θύματα ενός κοινωνικού ρατσισμού και σχετικά αδύνατα πολιτικά και βιοπολιτικα υποκείμενα για να εκφέρουν ένα ανταγωνιστικό κοινωνικό και πολιτικό λόγο, στην προσπάθεια τους να ενταχθούν η να νιώσουν ως τμήμα της πλειοψηφίας σε μεγάλο βαθμό – στο ενα η το άλλο βαθμό- και σε ενα μεγάλο τμήμα τους ,  εκφέρουν ενα ρατσιστικό λόγο απέναντι σε αδύνατα υποκείμενα , όπως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Το ζητούμενο είναι να κατανοήσουν η να προβληματιστούν πρώτου γίνουν πολιτικά εργαλεία στα χέρια πολιτικών δυνάμεων που αύριο θα τους στοχοποιούν ως ΑΜΕΑ.\

Γνωρίζω πως οι παραπάνω θέσεις δεν θα βρουν σύμφωνους φίλους/ ες, συντρόφους και συντρόφισσες. Το κατανοώ αλλά διαφωνούμε , είναι εύκολο να λες κάποιον φασίστα και σε μεγάλο βαθμό να έχεις και δίκαιο, το δύσκολο είναι να μπορέσουμε να εξαλείψουμε τον φασισμό που παίρνει κεφάλι , και ακόμη δυσκολότερο να νικήσουμε τον φασισμό που κουβαλάμε μέσα μας, μιλώντας αυτοκριτικά.

Αφήστε μια απάντηση