Α.με.Α: Όλοι στο διαρκή αγώνα

Για μια ακόμη φορά έρχεται η μέρα, η 3 Δεκέμβρη, που όλοι σκέπτονται τους ανάπηρους , τα προβλήματα τους, τις οικογένειες τους. Οι ανάπηροι όμως, οι οικογένειες τους που βιώνουν την αναπηρία, ζουν όλο το χρόνο, κάθε μέρα , κάθε ώρα, την αδιαφορία, την ανεπάρκεια ή και τον κρυφό ρατσισμό, που συχνά ντύνεται με το ρούχο της φιλανθρωπίας και του οίκτου,  την αδιαφορία την ανεπάρκεια και το κρυφό ρατσισμό  της πολιτείας, του κράτους και της κοινωνίας.
Είμαστε η πρώτη ευπαθής κατηγορία που πλήρωσε το τίμημα της κρίσης, προτού ακόμη αυτή πάρει τις σημερινές διαστάσεις. Ενώ συνεχίζουμε να είμαστε στο στόχαστρο των λογιστών και των τραπεζών που διοικούν αυτή την έρμη χώρα.
Κάθε φτωχός και η μοίρα του και ακόμη χειρότερα αν είσαι ανάπηρος φτωχός, ή μετανάστης ανάπηρος , τότε κανείς πέρα από την οικογένεια σου, αν έχεις οικογένεια, δεν θα κλάψει για σένα.

Όταν διαλύεται το σύμπαν, όταν οι πλούσιοι γίνονται πιο πλούσιοι, και οι φτωχοί φτωχότεροι, όταν ο πιο δυνατός τρώει τον πιο αδύνατο, ποιος θα ασχοληθεί με ένα φτωχό ανάπηρο ή με ένα μετανάστη ανάπηρο;
Αν αυτή είναι η κατάσταση, με ανοικτό το ενδεχόμενο να γίνει χειρότερη, ο διαρκής αγώνας είναι η απάντηση. Δεν φτάνει, δεν επαρκεί μια πανελλαδική πορεία κάθε 2 με 3 Δεκέμβρη στην Αθήνα. Απαιτείται καθημερινή παρέμβαση σε όλα τα επίπεδα και συμμετοχή στην συλλογική ζωή του σωματείου, στην δική μας περίπτωση του νομαρχιακού σωματείου Α.με.Α Ιωαννίνων.
Κανείς δεν πρέπει, δεν μπορεί να μείνει μόνος του στην κρίση του, όλοι μαζί μπορούμε. Η δύναμη του κάθε μέλους, του κάθε ανάπηρου είναι ένα δυνατό σωματείο. Η δύναμη του σωματείου είναι η συμμετοχή του κάθε αναπήρου, του κάθε μέλους σε αυτό. Το σωματείο δεν είναι το ΔΣ, είναι ο κάθε ανάπηρος που συμμετέχει και δρα μαζί με τους άλλους, μαζί με το σωματείο.
Και ταυτόχρονα το σωματείο, μαζί με τα άλλα σωματεία, όχι μόνο των ανάπηρων, αλλά όλων των κλάδων και ειδικότερα τα εργατικά σωματεία – όλοι μαζί- ενωμένοι πρέπει να αγωνίζονται. Όχι μόνο για να μην γίνουν τα πράγματα χειρότερα- όπως φαίνεται- αλλά για να γίνουν καλύτερα.
Και μπορούν να γίνουν και θα  γίνουν τα πράγματα καλύτερα. 

Δεν έχουμε, δεν μπορούμε να έχουμε μόνο μια επιλογή, να ζήσουμε σαν είλωτες, να ζήσουμε σαν δούλοι. Δυστυχώς ως είλωτες και ως δούλοι οι ανάπηροι δεν είχαν καν ζωή, στην αρχαία Σπάρτη τους πέταγαν στον καιάδα, ενώ στην ναζιστική Γερμανία τους σκότωναν και τους έκαιγαν.
Όχι μπορούν και θα γίνουν καλυτέρα, ας επιχειρούμε να κάνουμε μια νέα αγωνιστική αρχή με την πανελλαδική διαδήλωση στις 2 Δεκέμβρη στις 10 πμ στην Ομόνοια.

 

Δημήτρης Αργυρός

Γ.Γ. Νομαρχιακό Σωματείου Α.με.Α Ιωαννίνων

 

 

Αφήστε μια απάντηση