Η Κακοκαιρία και η αποτυχία μας να την αντιμετωπίσουμε

 

Τώρα που η κακοκαιρία υποχώρησε και τα χιόνια έλιωσαν,  ας μετρήσουμε τις παραβλέψεις, τα λάθη και τις ανεπάρκειες, άλλα  ας μετρηθούμε και με τους εαυτούς μας:

Τι πράξαμε και κυρίως τι δεν πράξαμε έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα με το καλύτερο τρόπο. Και δεν αναφέρομαι- και κυρίως-  δεν αναφέρομαι στην πολιτεία και στους κρατικούς ή αυτοδιοικητικούς θεσμούς.

Αυτοί έδειξαν, κυρίως οι αυτοδιοικητικοί, την πλήρη αδυναμία, την πλήρη ανεπάρκεια τους. Και δεν φταίει μόνο η γραφειοκρατική παραμόρφωση ή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, και ο κρατικουπαλληλικός  ωχαδερφισμός.

Τα πράγματα έχουν χειροτερεύσει σε απίστευτο βαθμό με την μνημονιακή καταιγίδα, όπως και με την λογική της αυτοδιοικητικής ενοποίησης, πχ ένας ενιαίος δήμος για ολόκληρο το Γιαννιώτικο λεκανοπέδιο, δίχως τα αναγκαία μέσα, τεχνικά, διοικητικά και κυρίως οικονομικά, ένα γραφειοκρατικό τέρας με πήλινα πόδια που παρέδωσε τα όπλα με την πρώτη μεγάλη κακοκαιρία.

Όπως είπα δεν αναφέρομαι σε αυτό το «τέρας», ούτε στους διαχειριστές του, γνωστοί σε όλους μας, με τα καλά τους και τα άσχημα τους, κυρίως για τα δεύτερα και σαφέστατα σάρκα από την σάρκα μας, από αυτό το όχλο που τους βγάζει, κακά τα ψέματα, και από εμάς. Σε εμάς αναφέρομαι- και δεν βγάζω έξω τον ανάπηρο εαυτό μου- σε εμάς που τα περιμένουμε όλα από αυτό το γραφειοκρατικό παρα/κράτος, σε εμάς που όταν  βλέπουμε κάτι «κοινό και αδιαίρετο» περιμένουμε από τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Σε εμάς που δεν ενδιαφερόμαστε για κανένα άλλο, παρά μόνο για το εαυτό μας. Και μάλιστα ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας με ένα τόσο κοντόθωρο τρόπο, που του κάνουμε κακό. Πχ αφού εμείς μπορούμε να περπατήσουμε σε ένα χιονισμένο δρόμο τι μας κόβει αν ο διπλανός ως ΑμεΑ δεν μπορεί; Δίχως να προβλέπουμε πως αύριο μπορούμε και εμείς να γίνουμε ΑμεΑ ή να γίνουν τα παιδιά μας.

Δεν μιλάω για φιλανθρωπία, άλλα για ανθρωπιά και αίσθηση ή αίσθημα του καθήκοντος. Για την αίσθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοηθείας που αποτελεί και το υπόβαθρο για την αυτοδιαχείριση. Ναι δεν μένω στο πεδίο “κακοκαιρία” και το πως μπορέσαμε ή καταφέραμε να την αντιμετωπίσουμε. Το πάω, πηγαίνει μόνο του δηλαδή, για πολύ μακρύτερα. Για την δυνατότητα ή την μη δυνατότητα ή την αδυναμία μας ως άτομα, διατομικά, και συλλογικά, να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, δίχως να περιμένουμε «σωτήρες» και «φωστήρες».

Δίχως να έχουμε ντερβέναγα ή και μπάτσο, κομματάρχη, τεχνοκράτη και γραφειοκράτη, πάνω από το κεφάλι μας.   Και σε αυτό το επίπεδο, μια σφοδρή, για τα δικά μας δεδομένα- κακοκαιρία έδειξε πόσο ανίκανοι και «ανάπηροι» είμαστε να κερδίσουμε την αυτονομία και να κτίσουμε την αυτοδιαχείριση μας.  Μπροστά στην κρατική και αυτοδιοικητική ανικανότητα και αδιαφορία δεν προτάξαμε την δική μας αυτόνομη και αυτοδιαχειριστική κατάσταση πραγμάτων.

Θα μου πείτε: έτσι μας έμαθαν, έτσι μας δίδαξαν, έτσι πράττουμε. Σωστό σε ένα βαθμό: Δεν έχουμε μια πολιτεία που θα μας διδάσκει, θα μας εκπαιδεύει την ωριμότητα να είμαστε πολίτες, με όλη την κυριολεξία του όρου  πολίτες. Μόνο που αυτό είναι η μισή αλήθεια:  Καμιά, μα καμία εξουσία ή και κράτος- όσο και τέλειο αν είναι- που κανένα κράτος και καμία εξουσία- δεν είναι, δεν θα μας διδάξει να είμαστε αυτεξούσιοι και αυτοδύναμοι. Καμιά μα καμιά πολιτεία και κράτος , γιατί έτσι θα υπονομεύσει τον εαυτό της και τον εαυτό του. Εμείς θα το κατακτήσουμε αυτό είτε ως άτομα , είτε ως συλλογικότητα.

Ούτε αισιοδοξία, ούτε απαισιοδοξία: Ιστορικά υπήρξαν εποχές που οι άνθρωποι, οι συλλογικές δυνάμεις, οι κοινωνικές τάξεις δέθηκαν με το ανοδική κοινωνική  δυναμική και πήγαν τα πράγματα πολύ μπροστά. Υπάρχουν και οι καιροί, οι εποχές για το αντίστροφο. Άνθρωποι, συλλογικές δυνάμεις, κοινωνικές τάξεις, θεσμοί και πολιτείες να σέρνονται, να σαπίζουν ή να γλιστρούν μέσα στο κοινωνικό ζόφο, να γίνονται μπροστάρηδες της καθοδικής κοινωνικής δυναμικής.  Δίχως να απαισιοδοξώ, νομίζω πως βρισκόμαστε σε αυτή την ιστορική φάση της   καθοδικής δυναμικής.

Μα δεν απαισιοδοξείς; Όχι γιατί θεωρώ πως θαρθει καιρός και για την αντίστροφη πορεία. Και με την πράξη μου , την στάση μου,  το αγώνα θα βοηθήσω αυτό να ρθει μια ώρα γρηγορότερα.  Όχι δεν αλλάζει ένας άνθρωπος, μια μικρή συλλογικότητα τα δεδομένα, τα πράγματα, αλίμονο όμως αν δεν υπάρχουν και αυτοί σε περιόδους σαν την δικιά μας….

Αφήστε μια απάντηση