για την απαγόρευση των Αναιρέσεων και του Οδηγητή

Όπως είναι γνωστό η επιτροπή ποιότητας ζωής του Δήμου Ιωαννίνων απαγόρευσε την διενέργεια των δυο πολιτικών και πολιτιστικών φεστιβάλ του Οδηγητή της ΚΝΕ στα Λιθαρίτσια  και των Αναιρέσεων της νΚ.Α. στο θεατράκι της σκάλας.

Ας σημειωθεί πως α) η ίδια επιτροπή είχε απαγορεύσει πέρσι μόνο το φεστιβάλ Οδηγητής της ΚΝΕ και είχε επιτρέψει το Φεστιβάλ των Αναιρέσεων β) η απόφαση ανήκει στην παλαιά επιτροπή ποιότητα ζωής, την ευθύνη όμως την έχει η νέα δημοτική αρχή ,που δεν φαίνεται να διαφωνεί με την απόφαση.

Φυσικά όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, η απαγόρευση μάλλον θα μείνει στα χαρτιά ή ελπίζω να μείνει στα χαρτιά. Δεν θα ήταν και πολύ ενδιαφέρον θέαμα να γίνουν Εξάρχεια δυο συνεχιζόμενα σαββατοκύριακα τα Λιθαρίτσια και το θεατράκι στην σκάλα.

Το παραπάνω θλιβερό γεγονός της απαγόρευσης των φεστιβάλ μου προσφέρει την ευκαιρία να παρουσιάσω μια σειρά από σκέψεις.

Α) Δεν περίμενα ποτέ πως θα φτάναμε στο σημείο τυπικά δημοκράτες, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, να απαγορεύσουν- έστω και τυπικά- πολιτικά και πολιτιστικά φεστιβάλ, όπως του Οδηγητή ή των Αναιρέσεων.  Είναι το δίχως άλλο μια εκδήλωση μιας νέας μετα/ μεταπολίτευσης που η συλλογική πολιτική  δράση μπαίνει σε μια νέα εκδοχή παρανομίας, με νέα χαρακτηριστικά.  Δεν καταργούνται  τυπικά οι δημοκρατικές  διαδικασίες απονομιμοποιούνται στα πλαίσια ενός κοινοβουλευτικού καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Β) Από την μια αποτελεί ένδειξη συστημικής αυτοπεποίθησης των κυριάρχων δυνάμεων, που μπροστά στην δυνάμει επικινδυνότητα των υποτελών τάξεων, επιχειρούν- συνειδητά ή μη-  να καθαρίσουν το τοπίο.   Από την άλλη είναι βαθύτατη ένδειξη ενδοσυστημικού φόβου για τους ίδιους παραπάνω λόγους , απόρροια της απουσίας θετικών κοινωνικών αφηγήσεων που θα κάλυπταν αυτό το κενό που δύναται να καλύψουν οι επικίνδυνες αντισυστημικές ιδέες και πρακτικές

Γ) Όπως έχω σημειώσει και αλλού, ένας δημόσιος χώρος δε υφίσταται αφ’  εαυτού. Ένας δημόσιος χώρος παράγεται μέσα από την δράση συλλογικών και ατομικών υποκειμένων σε αντίθεση και αντιπαράθεση με το εμπορευματικό χώρο ή το χώρο που βρίσκεται σε καθεστώς ιδιωτικής και κρατικής περίφραξης. Τα πολιτικά και τα πολιτιστικά φεστιβάλ- όπως και οι καταλήψεις σε ένα άλλο επίπεδο –  είναι οι συλλογικές διαδικασίες που κατασκευάζουν ένα δημόσιο χώρο, απέναντι στο κρατικό και ιδιωτικό χώρο και αυτό τρομάζει την εξουσία.

Δ) Ως απόρροια των παραπάνω, μπορώ να υποστηρίξω πως παρά  τα διαφορετικά προκείμενα, παρά το εντελώς  διαφορετικό background , υπάρχει ένα βαθύτατο κοινό πλαίσιο  ανάμεσα στην απαγόρευση των φεστιβάλ και την επίθεση στους ανταγωνιστικούς χώρους στην περιοχή των Εξαρχείων.

Το κοινό πλαίσιο αναλύεται σε δυο επίπεδα:

Το πρώτο είναι ο έλεγχος και στην συνέχεια, η πειθάρχηση των σωμάτων και των δυνάμεων αντίστασης στα πλαίσια μιας μητροπολιτικής συγκρουσιακής  διαχυτικότητας.

 Το δεύτερο είναι η πάση θυσία περίφραξη των δημόσιων χώρων ή των δυνάμει ελεύθερων χώρων και η μετατροπή τους σε χώρους εμπορικής και εμπορευματικής εκμετάλλευσης, σε χώρους και τόπους ιδιωτικής κερδοσκοπίας.

Ε) Αν η μάχη του Ξενία το 2005  είχε μια προδομικότητα,  σε σχέση με την διεκδίκηση των ελεύθερων και δημόσιων χώρων, που στην συνέχεια απέκτησε πιο καθολικά χαρακτηριστικά και την περίοδο 2010-12 πήρε ένα προεπαναστατικό χαρακτήρα, η νέα μάχη, ανοίγει την περίοδο, ύστερα από την ήττα του αντιμνημονιακού αγώνα.   Μια μάχη που εμπεριέχει πιο άμεσα τα καθολικά χαρακτηριστικά που εκδηλώνονται με την κυρίαρχη αντίθεση κεφαλαίου- εργασίας σε αυτές τις ολότελα νέες συνθήκες.  Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα ούτε και για αυτούς θα είναι περίπατος. Αρκεί να μην ξαναρίξουμε την μπάλα στην κερκίδα.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση